1st Renfrew and Dumbarton Artillery Volunteers

From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to navigation Jump to search

1st Renfrew & Dumbarton Artillery Volunteers
3rd Highland Brigade, RFA
77th (Highland) Field Regiment, RA
277th (Argyll & Sutherland Highlanders) Field Regiment, RA
Active1860–1969
Country United Kingdom
BranchFlag of the British Army.svg Territorial Army
TypeArtillery Regiment
RoleGarrison artillery
Position artillery
Field artillery
Part of51st (Highland) Division
Garrison/HQGreenock
EngagementsBattle of the Somme
Battle of France
Battle of Alamein
Tunisia
Sicily
Italy
Normandy
North West Europe
Rhine Crossing

The 1st Renfrew and Dumbarton Artillery Volunteers was a part-time unit of the British Army's Royal Artillery founded in Scotland in 1860. During World War I it served with 51st (Highland) Division at the Battle of the Somme before being broken up. In World War II is regiments saw action in the Battle of France, in the campaigns in North Africa, Sicily, Italy, the Greek Civil War and in North West Europe. It continued in the postwar Territorial Army until 1969.

กองจิตอาสา

The enthusiasm for the Volunteer movement following an invasion scare in 1859 saw the creation of many Rifle and Artillery Volunteer Corps composed of part-time soldiers eager to supplement the Regular British Army in time of need.[1][2][3][4] Three Artillery Volunteer Corps (AVCs) were formed in Renfrewshire and three more in neighbouring Dumbartonshire in 1860, and on 22 August 1863 all six were included in the 1st Administrative Brigade, Renfrewshire Artillery Volunteers, under the command of Lieutenant-Colonel John Scott, with its headquarters (HQ) at Greenock:[5][6][7][8]

  • ที่ 1 (กรีน็อค) Renfrewshire AVC ก่อตั้งเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2403 สี่แบตเตอรี่โดยปี พ.ศ. 2410
  • อันดับที่ 2 (Greenock) Renfrewshire AVC ก่อตั้งเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2403 เข้าสู่อันดับที่ 1 ในปี พ.ศ. 2407
  • อันดับที่ 3 (Greenock) Renfrewshire AVC ก่อตั้งเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2403 เข้าสู่อันดับที่ 1 ในปี พ.ศ. 2407
  • ที่ 1 ( Helensburgh ) Dumbartonshire AVC ก่อตั้งเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2403
  • 2nd ( Rosneath ) Dumbartonshire AVC ก่อตั้งเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2403 ย้ายไปที่คิลเคร็กแกนพ.ศ. 2409 ยกเลิกในปี พ.ศ. 2415
  • ที่ 3 ( Dumbarton ) Dumbartonshire AVC ก่อตั้งเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2403 เพิ่มขึ้นเป็นสองแบตเตอรี่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2412

เมื่อรวม AVCs ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2423 กองพลน้อยฝ่ายธุรการกลายเป็นอาสาสมัครปืนใหญ่ที่ 1 Renfrewshire (เรนฟรูว์และดัมบาร์ตัน) หลังจากนั้นไม่นานก็รับตำแหน่ง 1 อาสาสมัครเรนฟรูว์และดัมบาร์ตันกับองค์กรต่อไปนี้: [6] [7] [8] [9]

  • กองบัญชาการ Greenock
  • Nos 1-4 แบตเตอรี่ Greenock
  • No 5 Battery, เฮเลนส์บะระ
  • ไม่มีแบตเตอรี่ 6–7 ดัมบาร์ตัน

ตำแหน่ง ปืนใหญ่

The AVCs were intended to serve as garrison artillery manning fixed defences, but a number of the early units manned semi-mobile 'position batteries' of smooth-bore field guns pulled by agricultural horses. The War Office (WO) refused to pay for these batteries and they died out. However the concept was revived in 1888 when some Volunteer batteries were reorganised as position artillery to work alongside the Volunteer infantry brigades.[10][11] In 1889 the 1st Renfrew & Dumbarton AV was issued with a position battery of 40-pounder Rifled Breech-Loading guns, which were manned by two of the Greenock batteries, the remaining batteries moving to Port Glasgow. 2435 ตำแหน่งแบตเตอรี่เป็นลำดับที่ 1 และกองพันทหารรักษาการณ์ที่เหลือถูกออกแบบใหม่ของบริษัท (หมายเลข 2–3 ที่พอร์ตกลาสโกว์ 4 ที่เฮเลนส์บะระ และ 5–6 ที่ดัมบาร์ตัน) [6] [8]

กองทหารปืนใหญ่

In 1882 all the AVCs were affiliated to one of the territorial garrison divisions of the Royal Artillery (RA) and the 1st Renfrew & Dumbarton AV became part of the Scottish Division. In 1889 the structure was altered, and the corps joined the Southern Division. In 1899 the RA was divided into separate field and garrison branches, and the artillery volunteers were all assigned to the Royal Garrison Artillery (RGA). In 1902 their titles were changed, the unit becoming the 1st Renfrew and Dumbarton Royal Garrison Artillery (Volunteers).[8][9][11]

The unit's HQ and drill batteries were at 8 South Street, Greenock, and gun practice was carried out at Irvine. It also had a carbine range at Drumshantie, near Greenock. During the Second Boer War 72 men of the unit volunteered for service overseas, but only three were accepted.[6]

Territorial Force

BL 5-inch howitzer and TF gunners in camp before World War I

เมื่ออาสาสมัครถูกรวมเข้าในกองกำลังดินแดนใหม่(TF) ภายใต้การปฏิรูป Haldaneของปี 1908 [12] [13]บุคลากรดัมบาร์ตันเชียร์ได้จัดตั้งบริษัทสองแห่งของClyde และ Forth Royal Garrison Artilleryในขณะที่ Renfrewshire คนย้ายไปที่Royal Field Artillery (RFA) ในรูปแบบIII (หรือ 3) Highland (Howitzer) Brigade, RFAที่ North Street, Greenock โดยมีองค์กรดังต่อไปนี้: [8] [9] [14]

  • 1st Renfrewshire (Howitzer) Battery
  • แบตเตอรี่ Renfrewshire (Howitzer) แห่งที่ 2
  • เสากระสุนไฮแลนด์ (Howitzer) ที่ 3 ที่Cathcart
    • คอลัมน์กระสุนส่วนแขนเล็ก Renfrewshire

หน่วยเป็นส่วนหนึ่งของ TF ของกองไฮแลนด์ แบตเตอรี่แต่ละคนออกมาพร้อมกับสี่ปืนครกขนาด 5 นิ้ว [9] [14] [15] [16] [17] [18] [19]

สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

การระดมพล

A warning order of the imminence of war was received at the Highland Division's HQ on 29 July 1914, and the order to mobilise was received at 17.35 on Tuesday 4 August 1914. Mobilisation began the following day at unit drill halls. On 12 August the division was ordered to concentrate at Bedford and entrainment began on 15 August. Concentration was completed by 17 August and the division formed part of First Army (Home Forces) in Central Force.[16][17][18]

ในการระบาดของสงคราม หน่วยงานของTerritorial Forceได้รับเชิญให้เป็นอาสาสมัครสำหรับบริการในต่างประเทศ: ผู้ชายส่วนใหญ่ในกองที่ราบสูงทำเช่นนั้น เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม WO ได้ออกคำสั่งให้แยกชายเหล่านั้นที่ลงทะเบียนสำหรับ Home Service เท่านั้น และจัดเป็นหน่วยสำรอง จากนั้นในวันที่ 31 สิงหาคม จัดตั้งกองหนุนหรือหน่วยบรรทัดที่ 2 ได้รับอนุญาตสำหรับหน่วยบรรทัดที่ 1 แต่ละหน่วย โดยที่ผู้ชายร้อยละ 60 ขึ้นไปเป็นอาสาสมัครเพื่อการบริการในต่างประเทศ ชื่อของหน่วยบรรทัดที่ 2 เหล่านี้จะเหมือนกับต้นฉบับ แต่จะแตกต่างด้วยคำนำหน้า '2/' ด้วยวิธีนี้จะสร้างแบตเตอรี กองพลน้อย และดิวิชั่นที่ซ้ำกัน สะท้อนรูปแบบ TF เหล่านั้นที่ถูกส่งไปต่างประเทศ[16] [17] [20]

4.5-inch howitzer at the Royal Artillery Museum.

1/III Highland Brigade

During the winter of 1914–15 the 1st Line units underwent war training, and a number left to join the British Expeditionary Force (BEF) on the Western Front. The division was warned for overseas service on 13 April and on 3 May it crossed to France, the artillery embarking at Southampton for Le Havre. The Highland Division completed its concentration at Lillers, Busnes and Robecq by 6 May and on 12 May it was officially numbered as the 51st (Highland) Division.[16][17][18]

แนวรบด้านตะวันตก

ในไม่ช้าฝ่ายดิบก็เริ่มปฏิบัติการที่ยุทธการ Festubert (18-25 พฤษภาคม) กองพลที่ 51 (ที่ราบสูง) และกองพลที่ 1 ของแคนาดาร่วมกันจัดตั้ง 'กองกำลังของอัลเดอร์สัน' ซึ่งช่วยแบ่งเบากองกำลังจู่โจมเมื่อสิ้นสุดการต่อสู้ในวันแรก นอกจากนี้ยังเข้าร่วมในยุทธการจิวองชี่ (15-16 มิถุนายน) หลังจากนั้นแผนกก็ย้ายไปอยู่แนวหน้าเงียบๆ เพื่อรับประสบการณ์มากขึ้น 1/III ปืนครกขนาด 5 นิ้วแบบเก่าของ Highland Bde ถูกแทนที่ด้วยปืนครกขนาด 4.5 นิ้วที่ทันสมัยในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2459 และในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ กองพลน้อยได้เข้าร่วมโดยกองพลน้อยจาก CLI (ที่ 1 เคาน์ตี้พาลาไทน์) Howitzer Brigade (กองพลที่30 ) a ' หน่วย Kitchener's Army ' ได้รับการเลี้ยงดูโดยEarl of DerbyในLancashireในปี 1914; นี่กลายเป็น R (H) Bty ใน 1/III Highland Bde [16] [21] [22]

In May 1916 the TF brigades of the RFA received numbers, the 1/III Highland becoming CCLVIII (or 258) Brigade, and were reorganised: 1/1st Renfrewshire Bty became D (H) Bty in CCLV (1/I Highland) Bde, R (H) Bty became D (H) Bty in CCLVI (1/II Highland) Bde, and 1/2nd Renfrewshire Bty became D (H) Bty in CCLX (1/I Lowland) Bde. The D batteries of those three brigades joined and became A, B and C Btys of CCVLVIII Bde, each equipped with four 18-pounder guns. The brigade ammunition columns were abolished at the same time, and absorbed within the divisional ammunition column.[14][16][18][19]

Somme

4.5-inch gun dug into a shellhole during the Battle of the Somme.

In July 51st (Highland) Division joined in the Somme Offensive.[16][17][18] An attack on 14 July had failed to capture the dominating ground of High Wood, and 51st (H) Division was tasked with renewing the attack on High Wood a week later. A night attack was to be tried: the bombardment began at 19.00 on 22 July, under the direction of low-flying artillery observation aircraft. German sources reported that the shelling was of 'painful accuracy' and prevented the troops in High Wood from being relieved, despite the number of casualties.[23] At 01.30 the following morning the division attacked, but by 03.00 they were back on their start line having suffered heavy casualties. British gunners had difficulty supporting attacks on High Wood, because they had to fire over Bazentin Ridge. The low elevation of the guns meant that shells skimmed the British trenches, the margin for error was small and numerous complaints were made that British infantry casualties were caused by friendly fire. Worn guns, defective ammunition and inaccurate information about the location of British infantry positions were blamed for short-shooting.[24] The division was withdrawn from the front on 7 August for rest and reorganisation.[16][18][19]

On 23 August CCLVIII Bde was broken up, with A Bty and the Right Section of C Bty going to CCLV Bde and B Bty and Left Section of C Bty going to CCLVI Bde, in each case to bring their 18-pounder batteries up to a strength of six guns each. The former gunners of III Highland Bde continued to serve with their new units through the rest of World War I.[14][16][18][19]

2/III Highland Brigade

Recruiting for the 2nd Line unit was good, and 2/III Highland completed at Greenock by the end of 1914.[14][25][26] 2nd Highland Division formed in January 1915 (numbered as 64th (2nd Highland) Division in August) but the lack of equipment and need to supply drafts to 1st Line units delayed training. The division was not fully assembled around Perth until August 1915, with 2/III Highland Brigade at Brechin, moving into Perth for winter quarters in November. In January 1916 the division was assigned to the 'Eighth New Army', then in March it moved south to Norfolk and joined Northern Army (Home Forces). By May, the 2/III Highland Bde had received 4.5-inch howitzers and that month it was numbered, becoming CCCXXIII (323) (H) Brigade. However, the brigade was immediately broken up, with the batteries joining CCCXX (2/I Highland) and CCCXXI (2/II Highland) brigades as their D (H) batteries. 64th (H) Division remained a training organisation in Norfolk until it was disbanded after the Armistice with Germany.[14][25][26]

Interwar

The 3rd Highland (Howitzer) Brigade reformed in 51st (Highland) Division in 1920. When the TF was reorganised as the Territorial Army (TA) in 1921, the brigade was redesignated 77th (Highland) Brigade, RFA, (becoming a Field Brigade, RA, in 1924 when the RFA was subsumed into the Royal Artillery) with the following organisation:[14][9][27]

  • HQ at 8 South Street, Greenock
  • 305 (Renfrew) Field Bty at Greenock
  • 306 (Renfrew) Field Bty at Greenock
  • 307 (Renfrew) Field Bty at Mints Avenue, Cathcart
  • 308 (Renfrew) Field Bty (Howitzers) at Greenock

Field Brigades were termed Field Regiments from 1938 onwards.[14]

World War II

Mobilisation

The TA was doubled in size following the Munich Crisis of 1938, with existing units splitting to form duplicates before the outbreak of World War II. 77th Field Regiment reorganised as follows:[14][28]

77th (Highland) Field Regiment

  • RHQ at Greenock
  • 305 (Renfrew) Field Bty at Greenock
  • 306 (Renfrew) Field Bty at Greenock

128th Field Regiment

  • RHQ at Greenock
  • 307 (Renfrew) Field Bty at Glasgow
  • 308 (Renfrew) Field Bty at Greenock

The establishment of each field battery was increased to 12 guns organised into three Troops.[29]

77th (Highland) Field Regiment

On the outbreak of war 77th (Highland) Field Rgt mobilised in 51st (H) Division under the command of Lt-Col W.H. Denholm, still equipped with its World War I era 18-pounders and 4.5-inch howitzers (one 12-gun battery of each), though now on pneumatic tyres and towed by gun tractors. The division moved to Bordon in January and arrived in France to join the new British Expeditionary Force (BEF) on 29 January 1940. On 19 February the regiment exchanged with a field regiment of 4th Division at Croix, near Roubaix , and remained with this Regular Army formation for the rest of the war.[28][30][31][32][29][33]

Battle of France

An 18-pounder being inspected in France, April 1940.

The Battle of France began on 10 May with the German invasion of the Low Countries. The BEF responded by executing the pre-arranged Plan D, advancing into Belgium to take up defences along the River Dyle; 4th Division was in support of the river line. However, the Panzers of Army Group A had broken through the Ardennes and threatened the BEF's flank, so on 16 May it began to withdraw to the River Escaut. The first 'bound' was back to the line of the River Senne during the night of 16/17 May, the second took the BEF back to the River Dendre the following night. The Belgian forces retired more rapidly, and 4th Division found its left flank was open, so there was hard and confused rearguard fighting as it withdrew across the Dendre and back to the Escaut.[34][35][36]

By 20 May the BEF was established on the Escaut line, but on 22 May the Germans began making determined attacks against 4th Division's positions. Worse, the BEF was now cut off from the south as the Panzers reached the coast at Boulogne. It began to withdraw into a 'pocket' round Dunkirk from which it was preparing to evacuate (Operation Dynamo). 4th Division held the northernmost sector of the east-facing line, first on the old Franco-Belgian frontier, then back on the River Lys and the Ypres-Comines Canal, where enemy attacks were driven back. The division was then drawn back into the shrinking pocket to protect the coastal flank, where the Belgian army had surrendered. The Division defended La Panne while the evacuation proceeded. The men then had to destroy their remaining equipment and march 10 miles (16 km) along the beach to be picked up at Dunkirk on 31 May.[37][38][39][40][41][42][43]

Home Defence

On return to the UK, the regiment reformed at Charmouth in Dorset. 4th Division joined V Corps in anti-invasion defences on the South Coast on 19 June. Units returned from Dunkirk were progressively brought back up to strength and re-equipped with whatever was available. By September 1940 77th (Highland) Fd Rgt was stationed at Barton-on-Sea, equipped with old French 75 mm guns.[32][33][44] In December it received modern 25-pounders. The establishment of a field regiment from 1941 onwards was three batteries, each of two four-gun troops of 25-pounders. with Quad gun tractors. 77th Field Rgt formed 455 Fd Bty as its additional battery.[33][45]

At the end of October 1942 4th Division was assigned to I Corps, but was then sent as reinforcements for First Army after the Allied landings in North Africa (Operation Torch).[32]

Painting by Henry Carr of a camouflaged 25-pounder in action near Medjez el Bab.

North Africa

4th Division sailed on 12 March 1943 and began landing in North Africa on 23 March. It joined V Corps in the forward area in Tunisia between 3 and 6 April, in time to join in the next phase of the offensive towards Tunis. The division advanced against stiff opposition (the Battle of Oued Zarga, 7–15 April) and was held up in the hill country. The Germans then retaliated with a spoiling attack at Medjez el Bab on 21 April which endangered the British artillery lines preparing for the final assault on Tunis (Operation Vulcan). การโจมตีนี้พ่ายแพ้ และในวันรุ่งขึ้น ฝ่ายพันธมิตรก็เปิดฉากขึ้น โดยกองพลที่ 4 ได้เริ่มโจมตีในวันที่ 24 เมษายน แม้ว่าศัตรูจะตอบโต้กลับอย่างหนักและความคืบหน้าก็ช้า[32] [33] [46]

ระยะสุดท้ายของวัลแคน ( Operation Strike ) เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม โดยกองพลที่ 4 โจมตีสันเขาบนถนน Medjez el Bab–Tunis ในวันรุ่งขึ้น การจู่โจมเริ่มต้นเมื่อเวลา 03.00 น. ด้วยการยิงปืนใหญ่ด้วยปืนใหญ่ รวมทั้งการยิงสวนกลับ (CB) การมุ่งความสนใจไปที่เป้าหมายที่เฉพาะเจาะจง และการยิงปืนใหญ่เพื่อช่วยเหลือทหารราบที่กำลังรุกคืบ ในสองชั่วโมง กระสุน 16,632 นัดตกลงใส่ศัตรูที่เผชิญหน้ากับดิวิชั่น 4 และใน 24 ชั่วโมงแรกของการรบ ปืนใหญ่ทั้งหมดสนับสนุนเฉลี่ย 368 นัดต่อปืน (rpg) การสนับสนุนที่หนักหน่วงนี้ทำลายฝ่ายตรงข้ามที่แข็งกระด้างในตอนแรกและฝ่ายต่อสู้อย่างเป็นระบบจากเป้าหมายหนึ่งไปยังอีกเป้าหมายหนึ่งตามตารางเวลา ภายในวันที่ 12 พฤษภาคม ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ต่อสู้เพื่อเข้าสู่ตูนิสและฝ่ายอักษะ forces surrendered next day[32][47]

After the Tunisian Campaign ended, 4th Division remained in North Africa until 16 December 1943, when it went by sea to Egypt. Then on 14 February 1944 it sailed from Egypt to join in the Italian Campaign.[32][33]

Italy

กองพลที่ 4 เริ่มปฏิบัติการในกองพล XIIIในเดือนเมษายน บทบาทของฝ่ายในการโจมตีฤดูใบไม้ผลิคือการจู่โจมข้ามแม่น้ำการี ( Operation Diadem ) กระสุนปืนสนามหกร้อยนัดถูกสำรองไว้สำหรับการโจมตีซึ่งเปิดตัวเมื่อเวลา 23.00 น. ในวันที่ 11 พฤษภาคมด้วย CB 40 นาทีและการยิงตอบโต้ครก หลังจากนั้นปืนสนามเริ่มยิงความเข้มข้นและเขื่อนคืบคลาน that advanced at a rate of 100 yards (91 m) every six minutes. The assault troops got across the river, but fell behind timetable, so at daybreak they were ordered to hold the bridgehead while the artillery switched to firing defensive fire (DF) tasks to form a protective ring round them. With this support they held on all day against small but fierce counter-attacks, then bridging efforts re-commenced after dark. By the morning of 13 May the bridge was open and armour and infantry reinforcements crossed to relieve the defenders and enlarge the bridgehead. On 14 May the advance began behind a barrage, and XIII Corps was able to advance up the Liri valley to outflank the Monte Cassino position.[32][33][48]

After this fighting, 4th Division was withdrawn into Army Reserve, rejoining XIII Corps after the capture of Rome in the first week of June for the pursuit to Lake Trasimeno.[49][50] On 21 and 22 June the division moved out of Corps Reserve and took over part of the front facing the German Trasimene Line. On 24 June it had a hard fight to clear Vaiano, held by the 1st Parachute Division.[32][33][51] Next, XIII Corps moved on Arezzo, and the guns of 4th Division fired in support of 6th Armoured Division and 2nd New Zealand Divisionขณะที่พวกเขาโจมตีเนินเขาหน้าเมือง จากนั้น ดิวิชั่นที่ 4 เดินหน้าต่อไปยังฟลอเรนซ์กวาดล้างเทือกเขาเคียนตีและฝั่งตะวันตกของแม่น้ำอาร์โนเพื่อต่อต้านการต่อต้านที่หนักหน่วงในขณะที่ฝ่ายเยอรมันค่อยๆ ยอมอ่อนข้อ ฟลอเรนซ์เข้ามาในวันที่ 4 สิงหาคม จากนั้นกองพลที่ 4 ได้ต่อสู้อย่างดุเดือดเพื่อเคลียร์สันเขา Incontroในวงของ Arno เสร็จเมื่อ 8 ส.ค. นี้แล้วโล่งใจ [32] [33] [52]

25-pdr ในตำแหน่งที่มีน้ำขังในอิตาลี ตุลาคม 1944

The next major attack was Operation Olive, aimed at breaching the Gothic Line, where 4th Divisional artillery supported the initial attack by I Canadian Corps on 25 August. 4th Division itself was held in readiness at Foligno for the pursuit towards the River Po. Breaching the successive defence lies proved slow and costly, and 4th Division remained waiting for the breakthrough. A new phase began on 12/13 September against the Rimini Line, which began with a series of massed artillery bombardments. 4th Division began to pass through the attacking Canadians to continue the advance but got held up. It continued on the following days and crossed the Ausaในคืนวันที่ 17/18 กันยายน เบื้องหลังการเตรียมปืนใหญ่ด้วยปืนของตัวเอง ซึ่งได้รับความช่วยเหลือจากหน่วยงานอื่นๆ อีกหลายแห่ง(32) [53]

ปฏิบัติการในอิตาลีก็เริ่มจมลงในการข้ามแม่น้ำหลายสาย ปฏิบัติการหลักต่อไปของกองพลที่ 4 คือการยึดหัวสะพานเหนือซาวิโอในวันที่ 19 ตุลาคม ที่สะพานถูกยิงด้วยปืนใหญ่เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกทำลาย อย่างไรก็ตาม มันพังยับเยินเมื่อหน่วยลาดตระเวนของทหารราบไปถึง และกองทหารต้องบุกโจมตีที่Cesenaในวันรุ่งขึ้น เมื่อชาวเยอรมันถอยกลับไปที่Roncoพยายามที่จะ 'ตีกลับ' ทางข้ามเพิ่มเติมในคืนวันที่ 25/26 ตุลาคมพบกับหายนะ[54]ฝ่ายได้ข้าม Ronco เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม แต่ถูกกองทหารเยอรมันหยุดป้องกันสนามบิน Forlì. มันโจมตีในคืนวันที่ 7/8 พฤศจิกายน ขณะที่ปืนใหญ่จดจ่ออยู่ที่อาคารสนามบิน กองหลังดึงกลับไปที่มอนโทนในวันที่ 8/9 พฤศจิกายน จากนั้นกองพลที่ 4 ได้ต่อสู้ไปตามทางเดินแคบๆ ระหว่าง Montone และคลอง Ravaldino โดยใช้เครื่องบิน Air Observation Postเพื่อควบคุมการยิงปืนใหญ่ไปยังรถถังหนักเยอรมันที่ขุดไว้ ในที่สุดกองทหารก็ทะลวงผ่านเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ปืนใหญ่วาง 'แนวระเบิด' ของกระสุนควันสีเพื่อโจมตีทางอากาศโดยตรง[55]ปฏิบัติการสำคัญครั้งสุดท้ายของแผนกที่ 4 ในการหาเสียงคือการโจมตีก่อนรุ่งสางในวันที่ 21 พฤศจิกายนเพื่อข้ามพื้นดินที่สัมผัสข้าม Cosina แต่ไปทางขวาเพียงเล็กน้อย และมีเพียงบริษัทเดียวเท่านั้นที่ข้ามได้ ครั้งหนึ่งเพื่อนบ้านโปแลนด์ II crossed, on 25 November, however, the division made good progress, fanning out north of the Via Aemilia.[56]

Greece

4th Division was now relieved from the front line. It was intended to send it to the Middle East for rest, but it was diverted to Greece where civil war (the so-called Dekemvriana) had broken out after the withdrawal of German occupying forces. Some of the infantry were airlifted, the remainder of the division without heavy equipment was sent by sea to Faliron Bay on 12 December. The artillery regiments were reorganised as infantry for internal security duties and guarding prisoners, any artillery support required being provided by Royal Navy warships. By 16 December the division had established defences round the base and began methodically clearing the road from Faliron to Athens on 17 December while the dismounted gunners and Greek National Guard defended the base and communications. Bitter fighting went on into the new year. The Greek People's Liberation Army (ELAS) began withdrawing from central Athens on 27 December, and the British started an offensive on 2 January 1945. ELAS retreated completely from Athens on 5 January, although fighting went on in other parts of the country.[32][33][57]

77th (Highland) Field Regiment remained in Greece until after the end of World War II.[32][33] It was placed in suspended animation in 1946.[14]

128th (Highland) Field Regiment

128th (Highland) Field Rgt mobilised in 9th (Highland) Infantry Division, the 2nd Line duplicate of 51st (H) Division. It remained training in Scottish Command until 7 August 1940 when 9th (H) Division was redesignated as 51st (H) Division to replace the original formation, most of which had been captured at Saint-Valery-en-Caux at the end of the Battle of France.[28][31][58][59] After two more years' training in Scotland, the division sailed for Egypt on 16 June 1942, landing on 12 August. 128th (Highland) Fd Rgt (it received its Highland subtitle in 1942[14]) was equipped with 24 x 25-pounder guns.[31][59]

A 25-pounder firing in the British night barrage that launched the Second Battle of El Alamein

North Africa

51st (Highland) Division's first action was the Second Battle of El Alamein. It moved up during the preceding nights, occupying gun positions and dumping ammunition, and remaining concealed during daylight. For the first time in the Western Desert Campaignกองทัพที่แปดมี 25 ปอนด์เพียงพอที่จะทำให้พวกเขารวมศูนย์และเปลี่ยนจากเป้าหมายหนึ่งไปยังอีกเป้าหมายหนึ่ง ปืนแทบทุกกระบอกถูกใช้เพื่อต่อต้านหมู่ปืนของศัตรู การทิ้งระเบิดเริ่มต้นเมื่อเวลา 21.40 น. ในวันที่ 23 ตุลาคม และกินเวลา 15 นาที; จากนั้นหลังจากเงียบไป 5 นาที ปืนก็เปิดขึ้นอีกครั้งที่ตำแหน่งไปข้างหน้าของศัตรู และทหารราบก็เริ่มรุก หลังจากนั้นอีก 7 นาที ปืนก็เริ่มทำการยิงแบบเข้มข้นที่จุดต่อเนื่องกัน โปรแกรมปืนใหญ่ทั้งหมดใช้เวลา 5 ชั่วโมง 30 นาที กองพลที่ 51 (H) วิ่งเข้าไปในศูนย์การต่อต้านหลายแห่งและมีเพียงด้านซ้ายสุดเท่านั้นที่บรรลุเป้าหมายสุดท้าย อย่างไรก็ตาม ระยะ 'บุกเข้า' ของการต่อสู้เริ่มต้นได้ดี[31] [60]

ในคืนที่สองของการรบ ปืนของกองพล 51 (H) ได้ยิงภารกิจ CB ที่ต่อเนื่องกัน ความเข้มข้น และการยิงปืนใหญ่เพื่อสนับสนุนการโจมตีของกองยานเกราะที่ 1ในคืนวันที่ 25/26 ต.ค. 51 (H) กองได้คืบหน้าไปสู่เป้าหมายของตนเองในขณะที่ช่วง 'สู้กับสุนัข' ยังคงดำเนินต่อไป ระยะ 'การฝ่าวงล้อม' เริ่มต้นในคืนวันที่ 1/2 พฤศจิกายนด้วย Operation Supercharge นำหน้าด้วยเขื่อนกั้นน้ำอันทรงพลังอีกแห่งหนึ่ง ในชั่วโมงแรก ๆ ของวันที่ 4 พฤศจิกายน 51 (H) กองพลบุกทะลวงไปยังเส้นทางเราะห์มาน และกองกำลังฝ่ายอักษะก็เริ่มล่าถอย[61]

51st (H) Division then took part in the pursuit to El Agheila and Tripoli in January 1943. By 25 February it was past Medenine in Tunisia and facing the Mareth Line.[62] The Axis force made a spoiling attack on 6 March (the Battle of Medenine) but there was plenty of warning and the advance was easily repulsed. 51st (H) Division had already moved most of its artillery south in waiting for the attack, leaving three Troops to move and fire between various positions to simulate the whole divisional artillery remaining in its old positions.[31][63][64]

25-pounder gun in action at night during the assault on the Mareth Line.

The Battle of the Mareth Line began on the night of 16/17 March when 51st (H) Division took the outpost line against negligible opposition. The main attack followed on 20/21 March with another massive night barrage. But little progress was made over the Wadi Zigzaou for the first two days and the line held until it was outflanked by other forces in the south. The Axis defence collapsed on 28 March and the following day 51st (H) Division was on its way to Gabès.[31][65][66]

The next Axis defence line was along Wadi Akarit. The barrage for 51st (H) Division's assault began at 04.15 on 6 April, followed by four more barrages over five hours, one involving a difficult change of direction, and the division's attack, in the words of the Official History, 'went like clockwork'. Axis troops then began counter-attacks and the Highlanders had to fight hard to hold their gains. The pursuit was resumed the following day, through Sfax, after which the divisional artillery was in action in the hill country near Enfidaville. This lasted until the fall of Tunis and the end of the campaign.[31][67]

Sicily

จากนั้นที่ 128 (H) Field Rgt ได้พักและฝึกฝนการยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตรในซิซิลี (Operation Husky) กองทหารลงจอดไม่นานหลังจากทหารราบโจมตีเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม แผนกกำลังเคลื่อนไปข้างหน้าในตอนพลบค่ำ โดยมีวัตถุประสงค์ของPalazzolo AcreideและVizziniซึ่งไปถึงในคืนวันที่ 14/15 กรกฎาคม แม้จะมีการต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่ฝ่ายก็ยังคงไม่หยุดนิ่งไปทางแม่น้ำDittaino [31] [68]

On 17 July the division deployed to cross the Dittaino and attempt to capture Paternò. It achieved a bridgehead but further advance was checked, so on the night of 20/21 July the division sent a composite force of infantry and armour against the main enemy defences at Gerbini Airfield. Although the attack succeeded, fierce counter-attacks by the Hermann Goring Division drove the Highlanders out the following morning, after which 51st (H) Division was put onto the defensive.[69]

51st (H) Division's artillery joined in XXX Corps' artillery preparation for operations against Adrano (the battles round Etna). These began on 31 July while 51st (H) took bridgeheads over the Dittaino. Paternò fell on 4 August, Biancavilla on 6 August. The division made a 50 miles (80 km) 'sidestep' on 12 August and the guns came into action north of Zafferana the following night. By now the Axis forces were evacuating Sicily, which was completed on 17 August.[31][70]

51st (H) Division did not take part in the subsequent Italian Campaign, having been earmarked for the Allied invasion of Normandy Operation Overlord. However, its guns did assist in the massive bombardment covering the assault crossing of the Strait of Messina on 3 September (Operation Baytown).[71] The division embarked for the UK on 7 November and disembarked at Liverpool on 26 November. It then went into training for Overlord.[31]

Normandy

ดิวิชั่นที่ 51 (ไฮแลนด์) อยู่ในระลอกแรกติดตามการก่อตัวในโอเวอร์ลอร์ด เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ได้ลงเรือลิเบอร์ตี้ที่ท่าเรืออินเดียตะวันออกกรุงลอนดอน และเริ่มลงจอดเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน (D+1) ปืนเริ่มดำเนินการสนับสนุนหัวสะพานOrne [31] [72]ที่ 23 มิถุนายน ส่วนที่ขยายหัวสะพานโดยการโจมตีกลางคืนที่ Ste Honorine la Chardonnerette ปืนยังคงเงียบก่อนการโจมตีเพื่อให้แน่ใจว่าจะเกิดความประหลาดใจ หลังจากนั้นความพยายามอย่างต่อเนื่องของศัตรูในการฟื้นฟูหมู่บ้านก็หยุดลงด้วยการยิงปืนใหญ่[73]ส่วนที่ได้รับการสนับสนุนการโจมตีส่วนที่ 3 ของปีกของการดำเนินงาน Goodwood [31] [74] On 8 August 51st (H) Division spearheaded II Canadian Corps' attack towards Falaise (Operation Totalize), preceded by a massive barrage. The attack began before dawn and by first light the break-in was going well, with a number of villages taken. After a second artillery preparation the 4th Canadian and 1st Polish Armoured Divisions passed through to continue the advance.[31][75] The Canadians renewed the advance to Falaise on 14 August in Operation Tractable, with 51st (H) Division attacking towards the Liaison Valley on the left flank. By 21 August the Falaise Pocket had been closed and the division was advancing eastwards towards Lisieux.[76]

51st (H) Division then moved up to and across the Seine for the assault on Le Havre (Operation Astonia). This was a major operation with a massive field artillery preparation alongside support from medium guns and RAF bombers, which cowed the opposition. It was followed by a similar assault to take Boulogne (Operation Wellhit).[77][78] The division next made a long move to the Antwerp area at the end of September, then spent three weeks in the line at Sint-Oedenrode.[79]

Low Countries

25-pounder firing during the advance on 's-Hertogenbosch on 23 October 1944.

การโจมตีครั้งต่อไปของดิวิชั่นคือทางตะวันตกของ's-Hertogenboschในคืนวันที่ 23 ตุลาคม ด้วยการสนับสนุนปืนใหญ่จำนวนมาก ทหารราบจึงบรรลุวัตถุประสงค์ทั้งหมด โดยมีการติดตามความคืบหน้าในวันต่อๆ มาผ่านLoon op Zandและข้ามคลอง Afwaterings ไปยังMeuse ( ดัตช์ : Maas ) ภายในต้นเดือนพฤศจิกายน[80] [81]ที่ 14 พฤศจิกายน ฝ่ายดำเนินการโจมตีข้ามคลอง Willemsใกล้Weertพร้อมกับระดมยิงปืนใหญ่อีกลำหนึ่ง จากนั้นจึงย้ายไปที่ Zig Canal และข้ามที่ 17 พฤศจิกายนด้วยการเตรียมตัวน้อยมาก[82] [83]

51st (H) Division was then moved to hold 'The Island', the wet low-lying country between Nijmegen and Arnhem that had been captured during Operation Market Garden (see above). In mid-December the division was pulled out of the line for rest.[84][85] In December the division was suddenly moved south as part of the response to the German breakthrough in the Ardennes (the Battle of the Bulge), and fought its way into the flank of the 'Bulge' in winter conditions.[86][87]

Rhineland

เช่นเดียวกับกองพลที่ 3 กองพลที่ 51 (H) มีส่วนร่วมในการสู้รบใน Reichswald ( Operation Veritable ) เริ่มเวลา 05.00 น. ของวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ด้วยการเตรียมปืนใหญ่ หลังจากที่ชาวไฮแลนเดอร์สโจมตีและบรรลุวัตถุประสงค์ภายในเวลา 23.00 น. ในคืนนั้น ในอีกสองวันข้างหน้า กองพันทหารปืนใหญ่ที่ ๑๒๘ ได้ยิงควันและ HE เพื่อช่วยกองพลน้อยลุยป่าต่อไป การเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ดำเนินต่อไปผ่านGennepเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ จากนั้นการโต้กลับของเยอรมันถูกยิงโดย DF ขั้นตอนสุดท้ายของการปฏิบัติการสำหรับกองพลที่ 51 (H) เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ กับGochซึ่งดำเนินการได้สำเร็จหลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือด[31] [88] [89] [90]

The division took a leading part in the Rhine crossing (Operation Plunder). OP parties from the regiment were among the first troops across the river on the night of 23/24 March, while the guns fired throughout the night just 600 yards (550 m) from the river and under frequent return fire. The division fought its way into Rees, and the guns were brought over two days later. The division then continued through Isselburg and Anholt.[31][91][92][93][94]

The division reached the Dortmund–Ems Canal on 8 April. After a pause at the canal, it advanced rapidly towards Bremen against delaying actions. It reached Delmenhorst on 20 April and closed in on the centre of Bremen. The German surrender at Lüneburg Heath ended the fighting on 5 May.[95][96][97]

128th (Highland) Field Regiment was placed in suspended animation in 1946.[14]

Postwar

เมื่อ TA ถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี 1947 77th Fd Rgt ได้ปฏิรูปที่ Greenock ขณะที่277th (Highland) Field Regimentอีกครั้งใน 51st (Highland) Division [14] [98] [99] [100] [101]เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2498 กองทหารได้ดูดซับ254 (เวสต์ไฮแลนด์) ต่อต้านรถถัง Rgtที่ดัมบาร์ตัน[14] [101] [102] [103]

Meanwhile 128th Field Rgt reformed at Pollokshaws as 328th (Highland) Medium Regiment in 1947, changing its subtitle to 'Lowland' the following year. It reorganised in 1950, with most of the regiment amalgamating into 279th (Lowland) Field Rgt and one battery forming 888th (Renfrewshire) Independent Locating Bty.[14][98][104]

Then on 1 May 1961 277th Fd Rgt (less R Bty) and 888 Bty both amalgamated with 402nd (Argyll and Sutherland Highlanders) Light Rgt, and R (Clyde) Bty of 357th (Lowland) Light Rgt, to form 277th (Argyll and Sutherland Highlanders) Field Rgt with the following organisation:[14][101][105][106]

  • RHQ – ex 277th Rgt
  • P (Clyde) Bty – ex R/357th Rgt
  • Q Bty – ex 277th Rgt
  • R Paisley Bty – ex 402nd Rgt

R Bty of 277th Fd Rgt amalgamated with 8th Bn Argyll &Sutherland Highlanders.[14][107]

When the TA was reduced to the Territorial and Army Volunteer Reserve in 1967, the regiment merged with 278th (Lowland) Field Rgt and 279th (City of Glasgow and Ayr) Field Rgt to form P (Clyde and Renfrewshire, Argyll & Sutherland Highlanders) and R (Paisley, Argyll & Sutherland Highlanders) Batteries of The Lowland Regiment, RA. When the Lowland Regiment was reduced to a cadre in 1969 some of the personnel from R (Paisley, A&SH) Bty joined 102 (Clyde) Field Squadron at Paisley in 71 (Scottish) Engineer Regiment, Royal Engineers.[14][101][105] [108] [109]

เครื่องแบบและเครื่องราชอิสริยาภรณ์

The original uniform of the Renfrewshire AVCs was a blue tunic with scarlet cord on the cuff, a scarlet collar with black edging, the company number on the shoulder strap, and silver buttons. The trousers were blue with a scarlet stripe, the cap blue with a scarlet band and a grenade or Prince of Wales's feathers for the badge, and the waistbelt black. The buttons carried the Prince of Wales's feathers and coronet above a gun, surrounded by a strap with the words 'RENFREWSHIRE VOLUNTEER ARTILLERY'. The 2nd Dumbarton AVC wore a blue uniform with scarlet facings and white belts. After consolidation the unit wore a standard RA helmet.[6][7][8][110]

เมื่อ Fd Rgt 277th รวมกับ 402nd (A&S) Light Rgt บริษัทได้นำหมวกและตราหมวกTam O'Shanterของ Argyll & Sutherland Highlanders มาใช้ และไฟกองร้อยของแถบสีแดงและขาวที่มีปลายเป็นสีเขียว [14]

ผู้บังคับบัญชา

ผู้บังคับบัญชาของหน่วย ได้แก่[6] [9]

  • พ.ต.ท. จอห์น สก็อตต์CB , VD , 22 สิงหาคม 2406
  • พ.ต.อ. วิลเลียม แอนเดอร์สัน VD 11 มิถุนายน พ.ศ. 2435
  • พ.ต.ท. โรเบิร์ต ดันแคน 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2437
  • Lt-Col Francis G. Gemmill, VD, 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2441
  • Lt-Col Charles C. Scott, VD, 18 มกราคม 1902
  • พ.ต.ท. พีซี แมคฟาร์เลน 17 พ.ค. 2456
  • พ.ต.ท. ดี. แพเทอร์สัน สพฐ. , 1 พฤษภาคม 2464
  • Brevet Col H.C. Walker, TD, 1 May 1925
  • Bt Col G.W. Manuel, TD, 1 May 1930
  • Lt-Col M.V. Service, 1 May 1935
  • Lt-Col W.H. Denholm, 1939?[30]

Honorary Colonels

The following served as Honorary Colonel of the unit:[6][9]

  • Col J. Reid, appointed 17 June 1905
  • Col Charles C. Scott, VD, former CO, appointed 20 September 1913
  • Col P.C. Macfarlane, TD, former CO, appointed 18 June 1921
  • Col H.C. Walker, TD, appointed 8 July 1931

Notes

  1. ^ Beckett.
  2. ^ Grierson, pp. 1–12.
  3. ^ Litchfield & Westlake, pp. 1–4.
  4. ^ Spiers, pp. 163–8.
  5. ^ Beckett, Appendix VIII.
  6. ^ a b c d e f g Grierson, pp. 138–9.
  7. ^ a b c Litchfield & Westlake, p. 58.
  8. ^ a b c d e f Litchfield & Westlake, pp. 147–8.
  9. ^ a b c d e f g Army List, various dates.
  10. ^ Beckett, pp. 178–9.
  11. ^ a b Litchfield and Westlake, pp. 3–6.
  12. ^ Dunlop, Chapter 14.
  13. ^ Spiers, Chapter 10.
  14. ^ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Litchfield, pp. 304–7.
  15. ^ "Conrad, British Army, 1914". Archived from the original on 19 February 2006. Retrieved 19 February 2006.
  16. ^ a b c d e f g h i Becke, Pt 2a, pp. 101–7.
  17. ^ a b c d e 51 (H) Division at Long, Long Trail.
  18. a b c d e f g "51 (H) Division at Regimental Warpath" . เก็บจากต้นฉบับเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2552 . สืบค้นเมื่อ10 พฤศจิกายน 2552 .
  19. อรรถa b c d 51 Divisional RA ที่ Long, Long Trail
  20. ^ Becke, Pt 2b พี 6.
  21. ^ เบ็ค, Pt 3b, pp. 4–7.
  22. ^ เฟสที่ยาวทางยาว
  23. ^ ไมล์, พี. 136.
  24. ^ ไมล์, พี. 195.
  25. ^ a b Becke, Pt 2b, pp. 55–9.
  26. อรรถเป็น 64 (2 เอช) ส่วนยาว ทางยาว
  27. ^ ชื่อเรื่องและการกำหนด 2470.
  28. อรรถเป็น c สกอตแลนด์สั่ง 3 กันยายน 2482 ที่แฟ้มผู้รักชาติ
  29. a b Ellis France และ Flanders , ภาคผนวก I.
  30. ^ Farndale, ปีของความพ่ายแพ้ , PP 4, 10. ภาคผนวก ก; แผนที่ 3
  31. a b c d e f g h i j k l m n o Joslen, p. 83.
  32. a b c d e f g h i j k l Joslen, pp. 45–6.
  33. ^ a b c d e f g h i j 77 Fd Rgt at RA 1939–45.
  34. ^ Farndale, Years of Defeat, pp. 43–5, Maps 7–8.
  35. ^ Ellis, France and Flanders, Chapter III.
  36. ^ Ellis, France and Flanders, Chapter IV.
  37. ^ Ellis, France and Flanders, Chapter VII.
  38. ^ Ellis, France and Flanders, Chapter IX.
  39. ^ Ellis, France and Flanders, Chapter XII.
  40. ^ Ellis, France and Flanders, Chapter XIII.
  41. ^ Ellis, France and Flanders, Chapter XIV.
  42. เอลลิส, ฝรั่งเศสและแฟลนเดอร์ส , บทที่ 15.
  43. ^ Farndale, Years of Defeat , pp. 59, 69, 81–2; แผนที่ 9, 15, 18
  44. ^ ถ่านหิน แผนที่ 17.
  45. ^ Farndale,ปีของความพ่ายแพ้พี 99.
  46. ^ Playfair & Molony, Vol IV, pp. 388, 396–9, 432–8.
  47. ^ Playfair & Molony, Vol IV, pp. 446–7, 449, 457–9.
  48. ^ Molony, Vol VI, Pt I, pp. 13–4, 79–82, 104–7, 115–9, 123–5.
  49. ^ Molony ฉบับ VI, Pt ฉันพี 256.
  50. ^ Jackson, Vol VI, Pt II, pp. 5, 15–6.
  51. ^ Jackson, Vol VI, Pt II, pp. 40–5.
  52. ^ Jackson, Vol VI, Pt II, pp. 76–9, 88–95, 139–40.
  53. ^ แจ็คสันฉบับที่หก, Pt ครั้งที่สองได้ pp. 225-6, 231-2, 241, 265-6, 274-5, 279, 288-90
  54. ^ แจ็คสันฉบับที่หก, Pt ครั้งที่สองได้ pp. 409-10, 429-31
  55. ^ Jackson, Vol V, Pt III, pp. 36–46.
  56. ^ Jackson, Vol V, Pt III, pp. 49–53.
  57. ^ Jackson, Vol V, Pt III, pp. 48, 53, 85–92, 97–9, 107–9.
  58. ^ Joslen, พี. 55.
  59. ^ a b 128 Fd Rgt ที่ RA 1939–45
  60. ^ Playfair, Vol IV, pp. 31, 35–8.
  61. ^ Playfair, Vol IV, pp. 45, 48, 56–7, 66, 74–5.
  62. ^ Playfair, Vol IV, pp. 107, 223–4, 232, 234–6, 316, 320.
  63. ^ ฮอร์ร็อค, พี. 147.
  64. ^ Playfair, Vol IV, pp. 324–6.
  65. ^ Horrocks, pp. 148–55.
  66. ^ Playfair, Vol IV, pp. 335, 338–41, 353.
  67. ^ Playfair, Vol IV, pp. 364–7, 370–2, 377.
  68. ^ โมโลนี เล่มที่ 5 pp. 61, 78, 82, 93.
  69. ^ Molony, Vol V, pp. 115–7.
  70. ^ Molony, Vol V, pp. 150–2, 158–9, 179.
  71. ^ Molony, Vol V, pp. 239, 455.
  72. ^ เอลลิสนอร์มังดี , pp. 79, 247–50.
  73. ^ เอลลิสนอร์มังดี , pp. 274–5.
  74. เอลลิส,นอร์มังดี , พี. 343.
  75. ^ เอลลิสนอร์มังดี , pp. 419–24.
  76. ^ เอลลิสนอร์มังดี , pp. 430–1, 449.
  77. ^ เอลลิสเยอรมนี , หน้า 14–5.
  78. ^ ลินด์ซีย์ pp. 76–81.
  79. ^ ลินด์ซีย์ pp. 89–95.
  80. ^ เอลลิสเยอรมนี , pp. 126–7.
  81. ^ ลินด์ซีย์, pp. 95–110.
  82. ^ เอลลิสเยอรมนี , พี. 160.
  83. ^ ลินด์ซีย์ น. 116–24.
  84. ^ เอลลิสเยอรมนี , พี. 237.
  85. ^ ลินด์ซีย์ pp. 124–37.
  86. ^ Horrocks, pp. 238–41.
  87. ^ Lindsay, pp. 138, 141, 150–64.
  88. ^ Horrocks, pp. 248–55.
  89. ^ เอลลิสเยอรมนี , หน้า 258–67.
  90. ^ ลินด์ซีย์ pp. 173–208.
  91. ^ เอลลิสเยอรมนี , pp. 288–92.
  92. ^ ฮอร์ร็อค, พี. 257.
  93. ^ ลินด์เซย์, พี. 218.
  94. ^ ซอนเดอร์ น. 46, 66–7, 195–218.
  95. ^ เอลลิสเยอรมนีหน้า 307, 311-2, 316, 339–40
  96. ^ Horrocks, pp. 262–6.
  97. ^ ลินด์ซีย์ pp. 237–54.
  98. ^ Farndale, ปีของความพ่ายแพ้ภาคผนวกเมตร
  99. ^ ลิชฟิลด์ ภาคผนวก 5
  100. ^ วัตสัน, TA 1947 .
  101. ^ 266-288 Rgts RA ที่กองทัพอังกฤษ 1945 บน
  102. ^ ลิชฟิลด์, พี. 282.
  103. ^ 235-265 Rgts RA ที่กองทัพอังกฤษ 1945 บน
  104. ^ ลิชฟิลด์, พี. 278.
  105. ^ a b Litchfield, pp. 294–6.
  106. ^ 871-895 Btys RA ที่กองทัพอังกฤษ 1945 บน
  107. ^ "8th Bn A&SH ที่ Regiments.org" . เก็บถาวรจากต้นฉบับเมื่อ 5 มกราคม 2549 . สืบค้นเมื่อ5 มกราคม 2549 .
  108. ^ ลิทช์ฟิลด์, pp. 278–9.
  109. ^ "Lowland Rgt RA ที่ Regiments.org" . เก็บถาวรจากต้นฉบับเมื่อ 27 ธันวาคม 2548 . สืบค้นเมื่อ27 ธันวาคม 2548 .
  110. ^ กรีจาน IV

อ้างอิง

  • พล.ต.อ. AF Becke, History of the Great War: Order of Battle of Divisions, Part 2a: The Territorial Force Mounted Divisions and the 1st-Line Territorial Force Divisions (42–56) , London: HM Stationery Office, 1935/Uckfield: Naval & สำนักพิมพ์ทหาร, 2550, ISBN 1-847347-39-8 . 
  • พล.ต.อ. AF Becke, History of the Great War: Order of Battle of Divisions, Part 2b: The 2nd-Line Territorial Force Divisions (57th–69th) with the Home-Service Divisions (71st–73rd) and 74th and 75th Divisions, London : HM Stationery Office, 1937/Uckfield: Naval & Military Press, 2007, ISBN 1-847347-39-8 . 
  • Maj A.F. Becke,History of the Great War: Order of Battle of Divisions, Part 3b: New Army Divisions (30–41) and 63rd (R.N.) Division, London: HM Stationery Office, 1939/Uckfield: Naval & Military Press, 2007, ISBN 1-847347-41-X.
  • Ian F.W. Beckett, Riflemen Form: A Study of the Rifle Volunteer Movement 1859–1908, Aldershot: Ogilby Trusts, 1982, ISBN 0 85936 271 X.
  • Basil Collier, History of the Second World War, United Kingdom Military Series: The Defence of the United Kingdom, London: HM Stationery Office, 1957.
  • Col John K. Dunlop, The Development of the British Army 1899–1914, London: Methuen, 1938.
  • Gen Sir Martin Farndale, History of the Royal Regiment of Artillery: Western Front 1914–18, Woolwich: Royal Artillery Institution, 1986, ISBN 1-870114-00-0.
  • Gen Sir Martin Farndale, History of the Royal Regiment of Artillery: The Years of Defeat: Europe and North Africa, 1939–1941, Woolwich: Royal Artillery Institution, 1988/London: Brasseys, 1996, ISBN 1-85753-080-2.
  • Maj-Gen James Grierson, Records of the Scottish Volunteer Force 1859–1908, Edinburgh: Blackwood, 1909.
  • Lt-Gen Sir Brian Horrocks, A Full Life, London: Collins, 1960.
  • Gen Sir William Jackson , History of the Second World War, United Kingdom Military Series: The Mediterranean and Middle East , Vol VI: Victory in the Mediterranean, Part I|: June to ตุลาคม 1944 , London: HMSO, 1987/Uckfield, Naval & ข่าวทหาร, 2004, ISBN 1-845740-71-8 . 
  • พล.อ. เซอร์วิลเลียม แจ็กสันประวัติสงครามโลกครั้งที่สอง ซีรีส์การทหารของสหราชอาณาจักร: ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและตะวันออกกลางเล่มที่ 6: Victory in the Mediterranean ตอนที่ 1|I: พฤศจิกายน 1944 ถึง พฤษภาคม 1945ลอนดอน: HMSO, 1988/Uckfield, กองทัพเรือและการทหารกด, 2004, ISBN 1-845740-72-6 . 
  • Norman EH Litchfield, The Territorial Artillery 1908–1988 (เชื้อสาย เครื่องแบบ และตราสัญลักษณ์) , Nottingham: Sherwood Press, 1992, ISBN 0-9508205-2-0 . 
  • Norman Litchfield & Ray Westlake, The Volunteer Artillery 1859–1908 (เชื้อสายของพวกเขา เครื่องแบบและตราสัญลักษณ์) , Nottingham: Sherwood Press, 1982, ISBN 0-9508205-0-4 . 
  • Capt Wilfred Miles, History of the Great War: Military Operations, France and Belgium 1916 , Vol II, 2 กรกฎาคม 1916 to the End of the Somme , London: Macmillan, 1938/Imperial War Museum & Battery Press, 1992, ISBN 0-89839-169-5 . 
  • Brig C.J.C. Molony, History of the Second World War, United Kingdom Military Series: The Mediterranean and Middle East, Vol VI: Victory in the Mediterranean, Part I: 1st April to 4th June 1944, London: HMSO, 1987/Uckfield, Naval & Military Press, 2004, ISBN 1-845740-70-X.
  • Maj-Gen I.S.O. Playfair & Brig C.J.C. Molony, History of the Second World War, United Kingdom Military Series: The Mediterranean and Middle East, Vol IV: The Destruction of the Axis forces in Africa, London: HMSO, 1966/Uckfield, Naval & Military Press, 2004, ISBN 1-845740-68-8
  • Edward M. Spiers, The Army and Society 1815–1914 , London: Longmans, 1980, ISBN 0-582-48565-7 . 
  • สำนักงานสงครามชื่อและการกำหนดรูปแบบและหน่วยของกองทัพอาณาเขตลอนดอน: สำนักงานสงคราม 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 (ส่วน RA สรุปไว้ใน Litchfield ภาคผนวก IV)

แหล่งที่มาภายนอก