benedictijnen

Van Wikipedia, de gratis encyclopedie
Ga naar navigatie Ga naar zoeken

Orde van Sint-Benedictus
Latijn : Ordo Sancti Benedicti
Medalla San Benito.PNG
Ontwerp op de voorzijde van de Sint-Benedictusmedaille
AfkortingOSB
Vorming529 ; 1493 jaar geleden ( 529 )
OprichterBenedictus van Nursia
opgericht inAbdij van Subiaco
Typekatholieke religieuze orde
HoofdkwartierSant'Anselmo all'Aventino
Leden
6.802 (3.419 priesters) vanaf 2020
Gregory Polan, OSB
hoofdorgel
Benedictijnse Confederatie
Ouderorganisatie
katholieke kerk
Websiteosb .org

De benedictijnen , officieel de Orde van Sint-Benedictus ( Latijn : Ordo Sancti Benedicti , afgekort als OSB ), zijn een kloosterorde van de Katholieke Kerk die de Regel van Sint-Benedictus volgt . Ze worden ook wel de Zwarte Monniken genoemd , verwijzend naar de kleur van hun religieuze gewoonten . Ze werden gesticht door Benedictus van Nursia , een monnik uit de 6e eeuw die de basis legde voor het benedictijnse monnikendom door de formulering van zijn Regel van Sint-Benedictus.

Ondanks dat ze een orde worden genoemd, opereren de benedictijnen niet onder één enkele hiërarchie, maar zijn ze in plaats daarvan georganiseerd als een verzameling autonome kloosters. De orde wordt internationaal vertegenwoordigd door de Benedictijnse Confederatie , een organisatie die in 1893 werd opgericht om de gedeelde belangen van de orde te vertegenwoordigen. Ze hebben geen algemene overste of moederhuis met universele jurisdictie, maar kiezen een abt-primaat om zichzelf te vertegenwoordigen bij het Vaticaan en de wereld.

Historische

Sint-Benedictus van Nursia (c. 480-543). Detail van een fresco van Fra Angelico (ca. 1400–1455) in het klooster van San Marco Florence .

Het klooster in Subiaco in Italië, opgericht door Benedictus van Nursia c. 529, was de eerste van de twaalf kloosters die hij stichtte. Later stichtte hij de abdij van Monte Cassino . Er is echter geen bewijs dat hij van plan was een orde te stichten en de Regel van Sint-Benedictus veronderstelt de autonomie van elke gemeenschap. Toen Monte Cassino rond het jaar 580 door de Longobarden werd geplunderd, vluchtten de monniken naar Rome, en het lijkt waarschijnlijk dat dit een belangrijke factor vormde in de verspreiding van kennis over het benedictijnse monnikendom. [1] [ verouderde bron ]

Vanuit het klooster van St. Andreas in Rome vertrokken Augustinus , de prior, en zijn veertig metgezellen in 595 op hun missie voor de evangelisatie van Engeland. Op verschillende halteplaatsen tijdens de reis lieten de monniken tradities achter over hun heerschappij en levensvorm, en waarschijnlijk ook enkele exemplaren van de Regel. De abdij van Lérins bijvoorbeeld, gesticht door Honoratus in 375, kreeg waarschijnlijk zijn eerste kennis van de benedictijnse regel door het bezoek van Augustinus en zijn metgezellen in 596. [1] [ verouderde bron ]

Gregorius van Tours zegt dat in de abdij van Ainay , in de zesde eeuw, de monniken "de regels van Basilius, Cassianus, Caesarius en andere vaders volgden, en namen en gebruikten wat passend leek bij de omstandigheden van tijd en plaats", en ongetwijfeld hetzelfde. vrijheid werd genomen met de benedictijnse regel toen het hen bereikte. In Gallië en Zwitserland was het een aanvulling op de veel strengere Ierse of Keltische regel die door Columbanus en anderen was ingevoerd. In veel kloosters verdrong het uiteindelijk de eerdere codes volledig. [1] [ verouderde bron ]

Tegen de negende eeuw was de benedictijner echter de standaardvorm van het monastieke leven geworden in heel West-Europa, met uitzondering van Schotland, Wales en Ierland, waar de Keltische naleving nog een eeuw of twee overheerste. [1] Grotendeels door het werk van Benedictus van Aniane werd het de voorkeursregel voor kloosters in het hele Karolingische rijk. [2]

Monastieke scriptoria bloeide van de negende tot de twaalfde eeuw. De Heilige Schrift stond altijd centraal in elk monastieke scriptorium. Als algemene regel maakten de monniken die over vaardigheid als schrijvers beschikten, dit tot hun belangrijkste, zo niet hun enige actieve werk. Een anonieme schrijver uit de negende of tiende eeuw spreekt van zes uur per dag als de gebruikelijke taak van een schrijver, die in de tijd van een middeleeuwse monnik bijna alle beschikbare tijd voor actief werk zou in beslag nemen. [3]

In de middeleeuwen werden kloosters vaak gesticht door de adel. De abdij van Cluny werd in 910 gesticht door Willem I, hertog van Aquitanië . De abdij stond bekend om zijn strikte naleving van de Regel van Sint-Benedictus. De abt van Cluny was via benoemde priors de overste van alle dochterhuizen. [2]

Een van de vroegste hervormingen van de benedictijnse praktijk was die in 980 geïnitieerd door Romuald , die de Camaldolese gemeenschap stichtte.

De dominantie van de benedictijnse monastieke levenswijze begon af te nemen tegen het einde van de twaalfde eeuw, toen de Franciscanen en Dominicanen opkwamen. [2] Benedictijnen legden een vierde gelofte van "stabiliteit" af, die loyaliteit aan een bepaalde stichting beleden. Omdat ze niet aan locatie gebonden waren, konden de bedelmonniken beter inspelen op een steeds meer 'stedelijke' omgeving. Deze achteruitgang werd nog verergerd door de gewoonte om een ​​lovende abt aan te stellen, een leek, aangesteld door een edelman om toezicht te houden op de goederen van het klooster en deze te beschermen. Vaak leidde dit echter tot de toe-eigening van de bezittingen van kloosters ten koste van de gemeenschap die ze moesten onderhouden. [ citaat nodig ]

Engeland

De Engelse benedictijnse congregatie is de oudste van de negentien benedictijnse congregaties. Kort na hun aankomst in 597 stichtten Augustinus van Canterbury en zijn monniken het eerste Engelse benedictijnenklooster in Canterbury. Andere stichtingen volgden snel. Door de invloed van Wilfrid , Benedict Biscop en Dunstan verspreidde de benedictijnse regel zich met buitengewone snelheid, en in het noorden werd hij overgenomen in de meeste kloosters die waren gesticht door de Keltische missionarissen uit Iona. Veel van de bisschoppelijke zetels van Engeland werden gesticht en bestuurd door de benedictijnen, en niet minder dan negen van de oude kathedralen werden bediend door de zwarte monniken van de priorijen die eraan verbonden waren. [1] [ verouderde bron] Kloosters dienden als ziekenhuizen en toevluchtsoorden voor de zwakken en daklozen. De monniken bestudeerden de helende eigenschappen van planten en mineralen om het lijden van de zieken te verlichten. [4]

Duitsland werd geëvangeliseerd door Engelse benedictijnen. Willibrord en Bonifatius predikten er in de zevende en achtste eeuw en stichtten verschillende abdijen. [1] [ verouderde bron ]

Tijdens de Engelse Reformatie werden alle kloosters ontbonden en hun land geconfisqueerd door de Kroon, waardoor hun katholieke leden gedwongen werden in ballingschap te vluchten op het vasteland. In de 19e eeuw konden ze terugkeren naar Engeland, inclusief naar Selby Abbey in Yorkshire , een van de weinige grote kloosterkerken die de ontbinding overleefde.

De twee kanten van een Sint-Benedictusmedaille

St. Mildred's Priory , op het eiland Thanet , Kent , werd in 1027 gebouwd op de plaats van een abdij die in 670 werd gesticht door de dochter van de eerste christelijke koning van Kent . Momenteel is de priorij de thuisbasis van een gemeenschap van benedictijnse nonnen. Vijf van de meest opvallende Engelse abdijen zijn de Basiliek van St. Gregorius de Grote in Downside, algemeen bekend als Downside Abbey , The Abbey of St. Edmund, King and Martyr, algemeen bekend als Douai Abbey in Upper Woolhampton, Reading, Berkshire, Ealing Abbey in Ealing , West-Londen en Worth Abbey . [5] [6] Prinknash-abdij, dat door Hendrik VIII als jachthuis werd gebruikt, werd vierhonderd jaar later, in 1928, officieel teruggegeven aan de benedictijnen. Gedurende de volgende jaren werd het zogenaamde Prinknash-park als huis gebruikt totdat het aan de orde werd teruggegeven. [7]

St. Lawrence's Abbey in Ampleforth, Yorkshire, werd gesticht in 1802. In 1955 richtte Ampleforth een dochterhuis op, een priorij in St. Louis, Missouri, dat in 1973 onafhankelijk werd en in 1989 op zichzelf de abdij van Saint Louis werd. [8 ]

Sinds 2015 bestaat de Engelse congregatie uit drie abdijen van nonnen en tien abdijen van monniken. Leden van de gemeente zijn te vinden in Engeland, Wales, de Verenigde Staten van Amerika, Peru en Zimbabwe. [9]

In Engeland zijn er ook huizen van de Subiaco Cassinese Congregation : Farnborough, Prinknash en Chilworth: de Solesmes Congregation , Quarr en St Cecilia's op het Isle of Wight, evenals een diocesaan klooster volgens de Regel van Sint-Benedictus: The Community of Our Vrouwe van Glastonbury. [10]

Sinds de Oxford-beweging is er ook een bescheiden bloei van het benedictijnse monnikendom in de anglicaanse kerk en protestantse kerken. Anglicaanse benedictijnse abten zijn uitgenodigde gasten van de benedictijnse abt Primaat in Rome op Abbatial-bijeenkomsten in Sant'Anselmo. [11] Er zijn naar schatting 2400 celibataire anglicaanse religieuzen (1080 mannen en 1320 vrouwen) in de Anglicaanse gemeenschap als geheel, van wie sommigen de Regel van Sint-Benedictus hebben aangenomen.

In 1168 begonnen lokale benedictijnse monniken de antisemitische bloedsmaad van Harold van Gloucester als een sjabloon om latere sterfgevallen te verklaren. Volgens historicus Joe Hillaby was de benedictijnse bloedsprookje van Harold van cruciaal belang omdat voor het eerst een onverklaarbare kindersterfte die plaatsvond in de buurt van het paasfeest willekeurig werd gekoppeld aan joden in de buurt door plaatselijke christelijke geestelijken: "ze vestigden een patroon dat snel werd overgenomen elders. Binnen drie jaar werd de eerste aanklacht wegens rituele moord in Frankrijk ingediend.' [12]

Monastieke bibliotheken in Engeland

De achtenveertigste regel van Sint-Benedictus schrijft uitgebreide en gebruikelijke "heilige lezing" voor aan de broeders. [13]Drie primaire soorten lezing werden gedurende deze tijd door de monniken gedaan. Monniken lazen privé tijdens hun persoonlijke tijd, maar ook in het openbaar tijdens diensten en tijdens maaltijden. Naast deze drie die in de Regel worden genoemd, lazen monniken ook in de ziekenboeg. Kloosters waren bloeiende centra van onderwijs, met monniken en nonnen die actief werden aangemoedigd om te leren en te bidden volgens de wet van Benedictus van Nursia, de verzameling functionele en religieuze richtlijnen adviseerde monniken over hoe ze moesten gaan. Een deel van deze wet bood richtlijnen voor begrip. Sectie 38 stelt dat de maaltijden van 'deze broers' gewoonlijk vergezeld moesten gaan van lezen, en dat ze in stilte moesten eten en drinken terwijl er één luid werd gezegd. Hoewel soms wat extreem, het was waarschijnlijk nodig om de discipline te krijgen die nodig was om zulke lange teksten te kopiëren. Een anonieme schrijver uit de 9e of 10e eeuw spreekt van zes uur per dag als de gebruikelijke taak van een schrijver, die in de tijd van een middeleeuwse monnik bijna alle beschikbare tijd zou opnemen voor actief werk. Het zou bijvoorbeeld tot 15 maanden duren om de Bijbel te kopiëren.[14]

Echter, benedictijnse monniken mochten geen wereldse bezittingen hebben, waardoor het bewaren en verzamelen van heilige teksten in monastieke bibliotheken voor gemeenschappelijk gebruik noodzakelijk was. [15] Voor het gemak werden de boeken in het klooster op een paar verschillende plaatsen ondergebracht, namelijk de sacristie , die boeken voor het koor en andere liturgische boeken bevatte, de pastorie , waar boeken voor openbare lezing waren ondergebracht, zoals preken en levens van de heiligen, en de bibliotheek , die de grootste collectie boeken bevatte en zich typisch in het klooster bevond.

De eerste vermelding van een kloosterbibliotheek in Engeland bevindt zich in Canterbury . Om te helpen bij de Engelse missie van Augustinus van Canterbury , gaf paus Gregorius de Grote hem negen boeken, waaronder de Gregoriaanse Bijbel in twee delen, het Psalter van Augustinus, twee exemplaren van de evangeliën , twee martyrologieën , een uiteenzetting van de evangeliën en brieven, en een psalter . [16] : 23-25  ​​Theodorus van Tarsus bracht meer dan zeventig jaar later Griekse boeken naar Canterbury, toen hij een school oprichtte voor de studie van Grieks. [16] : 26 

Frankrijk

Kloosters behoorden tot de instellingen van de katholieke kerk die tijdens de Franse Revolutie werden weggevaagd . Onder de Bourbon-restauratie mochten in de 19e eeuw opnieuw kloosters worden opgericht . Later die eeuw, onder de Derde Franse Republiek , werden wetten uitgevaardigd die religieus onderwijs verhinderden. De oorspronkelijke bedoeling was om seculiere scholen toe te staan. Zo werden in 1880 en 1882 benedictijnse leermonniken effectief verbannen; dit werd pas in 1901 voltooid. [17] [18] [19] [20]

Duitsland

De abdij van Saint Blaise in het Zwarte Woud van Baden-Württemberg zou rond de tweede helft van de tiende eeuw zijn gesticht. Andere huizen ofwel hervormd door, of opgericht als priorijen van St. Blasien waren: Muri Abbey (1082), Ochsenhausen Abbey (1093), Göttweig Abbey (1094), Stein am Rhein Abbey (vóór 1123) en Prüm Abbey (1132). Het had ook grote invloed op de abdijen van Alpirsbach (1099), Ettenheimm ünster (1124) en Sulzburg (ca. 1125), en de priorijen van Weitenau (nu onderdeel van Steinen , ca. 1100), Bürgel(vóór 1130) en Sitzenkirch (ca. 1130). [ citaat nodig ]

Zwitserland

De abdij van Onze Lieve Vrouw van de Engelen werd gesticht in 1120. [ nodig citaat ]

Verenigde

De eerste benedictijn die in de Verenigde Staten woonde, was Pierre-Joseph Didier. Hij kwam in 1790 vanuit Parijs naar de Verenigde Staten en diende tot zijn dood in de gebieden Ohio en St. Louis. Het eerste daadwerkelijk gestichte benedictijnenklooster was Saint Vincent Archabbey , gelegen in Latrobe, Pennsylvania . Het werd in 1832 opgericht door Boniface Wimmer , een Duitse monnik, die Duitse immigranten in Amerika wilde dienen. In 1856 begon Wimmer de fundamenten te leggen voor de St. John's Abbey in Minnesota. In 1876 stichtte Herman Wolfe, van Saint Vincent Archabbey, de Abdij van Belmont in North Carolina. [21]Tegen de tijd van zijn dood in 1887 had Wimmer benedictijnse monniken naar Kansas, New Jersey, North Carolina, Georgia, Florida, Alabama, Illinois en Colorado gestuurd. [22]

Wimmer vroeg ook om benedictijnse zusters naar Amerika te sturen door het St. Walburgklooster in Eichstätt , Beieren. In 1852 stichtten zuster Benedicta Riepp en twee andere zusters St. Marys, Pennsylvania . Binnenkort zouden ze zusters naar Michigan, New Jersey en Minnesota sturen. [22]

Tegen 1854 begonnen Zwitserse monniken te arriveren en stichtten de St. Meinrad Abbey in Indiana, en ze verspreidden zich al snel naar Arkansas en Louisiana. Ze werden al snel gevolgd door Zwitserse zussen. [22]

Er zijn nu meer dan 100 benedictijnse huizen in heel Amerika. De meeste benedictijnse huizen maken deel uit van een van de vier grote congregaties: Amerikaans-Cassinese, Zwitsers-Amerikaans, St. Scholastica en St. Benedictus. De congregaties bestaan ​​meestal uit kloosters die dezelfde afstamming delen. De Amerikaans-Cassinese congregatie omvatte bijvoorbeeld de 22 kloosters die afstamden van Bonifatius Wimmer. [23]

Benedictijnse

Benedictijner monniken zingen Vespers op Stille Zaterdag in Morristown, New Jersey , VS

Het gemeenschapsgevoel was vanaf het begin een bepalend kenmerk van de orde. [24] Paragraaf 17 in hoofdstuk 58 van de Regel van Sint-Benedictus stelt de plechtige belofte die kandidaten voor opname in een benedictijnse gemeenschap moeten doen: een belofte van stabiliteit (dwz in dezelfde gemeenschap blijven), conversatio morum (een idiomatisch Latijn zin die suggereert "bekering van manieren"; zie hieronder) en gehoorzaamheid aan de meerdere van de gemeenschap. [25] Deze plechtige verbintenis wordt meestal de "Benedictijnse gelofte" genoemd en is het benedictijnse antecedent en equivalent van de evangelische raden die worden beleden door kandidaten voor opname in een religieuze orde .

De afgelopen vijftig jaar is veel wetenschap gewijd aan de vertaling en interpretatie van " conversatio morum ". De oudere vertaling "bekering van het leven" is over het algemeen vervangen door zinnen als "[bekering tot] een monastieke manier van leven", gebaseerd op het gebruik van conversatio in de Vulgaat als een vertaling van "burgerschap" of "thuisland" in Filippenzen 3: 20. Sommige geleerden hebben beweerd dat de formule van de gelofte van de Regel het best kan worden vertaald als 'in deze plaats leven als een monnik, in gehoorzaamheid aan zijn heerschappij en abt'.

Benedictijnse abten en abdissen hebben volledige jurisdictie over hun abdij en dus absoluut gezag over de monniken of nonnen die er wonen. Deze bevoegdheid omvat de bevoegdheid om taken toe te wijzen, te beslissen welke boeken wel of niet gelezen mogen worden, het komen en gaan te regelen, en te straffen en te excommuniceren , in de zin van een gedwongen isolement van de kloostergemeenschap.

Een strak gemeenschappelijk tijdschema - het horarium  - is bedoeld om ervoor te zorgen dat de door God gegeven tijd niet wordt verspild, maar wordt gebruikt in Gods dienst, of het nu gaat om gebed, werk, maaltijden, geestelijke lectuur of slaap.

Hoewel benedictijnen geen gelofte van stilte afleggen, worden er uren van strikte stilte ingesteld, en op andere momenten wordt de stilte zo veel als praktisch mogelijk wordt gehandhaafd. Sociale gesprekken zijn meestal beperkt tot gemeenschappelijke recreatietijden. Maar dergelijke details, zoals de vele andere details van de dagelijkse routine van een benedictijns huis die de Regel van Sint-Benedictus overlaat aan het oordeel van de overste, zijn vastgelegd in zijn 'gebruikelijk'. Een 'gebruikelijk' is de code die is aangenomen door een bepaald benedictijns huis en de regel aanpast aan de plaatselijke omstandigheden. [26]

In de Rooms-Katholieke Kerk is een benedictijnenabdij volgens de normen van het Wetboek van Canoniek Recht van 1983 een " religieus instituut " en zijn leden zijn daarom leden van het godgewijde leven . Hoewel kerkelijk recht 588 §1 uitlegt dat benedictijnse monniken "noch geestelijken noch leken" zijn, kunnen ze echter wel worden gewijd.

Sommige kloosters nemen een actievere bediening aan door het monastieke leven te leiden, scholen of parochies te leiden; anderen zijn meer gericht op contemplatie, met meer nadruk op gebed en werk binnen de grenzen van het klooster.

De regels van de benedictijnen bevatten rituele reiniging [27] en geïnspireerd door Benedictus van Nursia aanmoediging voor de praktijk van therapeutisch baden ; Benedictijnse monniken speelden een rol bij de ontwikkeling en promotie van kuuroorden . [28]

Organisatie

Het benedictijnse kloosterwezen verschilt fundamenteel van andere westerse religieuze ordes in zoverre dat de afzonderlijke gemeenschappen geen deel uitmaken van een religieuze orde met "generalaten" en "generaal overste". Elk benedictijns huis is onafhankelijk en wordt bestuurd door een abt. [ citaat nodig ]

In de moderne tijd hebben de verschillende groepen autonome huizen (nationaal, hervormingsgezind, enz.) zich losjes in congregaties gevormd (bijvoorbeeld Cassinese, Engels, Solesmes, Subiaco, Camaldolese, Sylvestrines). Deze zijn op hun beurt vertegenwoordigd in de Benedictijnse Confederatie die tot stand kwam door paus Leo XIII 's Apostolische Brief " Summum semper " op 12 juli 1893. Bovendien vestigde paus Leo het ambt van Abt Primate als de gekozen abt om deze Confederatie te vertegenwoordigen aan het Vaticaan en aan de wereld. Het hoofdkwartier van de Benedictijnse Confederatie en de Abt Primaat is de Primatial Abdij van Sant'Anselmo , gebouwd door paus Leo XIII en gelegen inRome , Italië . [29] [30]

In 1313 vestigde Bernardo Tolomei de Orde van Onze-Lieve-Vrouw van de Olijfberg . De gemeenschap nam de Regel van Sint-Benedictus over en kreeg in 1344 canonieke goedkeuring. De Olivetanen maken deel uit van de Benedictijnse Confederatie. [ citaat nodig ]

Andere bestellingen

De Regel van Sint-Benedictus wordt ook gebruikt door een aantal religieuze orden die begonnen als hervormingen van de benedictijnse traditie, zoals de cisterciënzers en trappisten . Deze groepen zijn afzonderlijke congregaties en geen leden van de Benedictijnse Confederatie .

Hoewel Benedictijnen traditioneel katholiek zijn, zijn er ook enkele gemeenschappen die de Regel van Sint-Benedictus volgen binnen de Anglicaanse Gemeenschap , de Oosters-orthodoxe Kerk , [31] [32] en de Lutherse Kerk . [33]

opmerkelijke

Sint Bonifatius (ca. 680-750), paus Gregorius I (ca. 540-604, paus 590-604), Adalbert van Egmond (8e eeuw) en priester Jeroen van Noordwijk, afgebeeld in een schilderij uit 1529 van Jan Joostsz van Hillegom momenteel te zien in het Frans Hals Museum
Laatgotische sculptuur van Rupert van Salzburg (c. 660-710)
Bernard van Clairvaux (1090-1153) te zien in een 13e-eeuws verlucht manuscript
Een Karolingisch manuscript , ca. 840, voorstellende Rabanus Maurus (links), ondersteund door Alcuin (midden), die zijn werk voorstelt aan Otgar van Mainz
Zelfportret van Matthew Paris (c. 1200-59)
Abt Suger (ca. 1081-1135) in een middeleeuws glas-in-loodraam

Heiligen en gezegenden

monniken

pausen

en vooraanstaande

Geleerden, historici en spirituele schrijvers

Mauristen

Leden van de Congregatie van Saint Maur , een prerevolutionaire Franse congregatie van benedictijnen bekend om hun beurs:

Bisschoppen en martelaren

Twintigste eeuw

Kardinaal Schuster.

nonnen

Abt van Montserrat

Oblaten

Benedictijnse Oblaten proberen de geest van de benedictijnse gelofte te omarmen in hun eigen leven in de wereld. [35] Oblaten zijn verbonden aan een bepaald klooster.

Zie ook

Referenties

  1. ^ a b c d e f g h i j k l m n Alston, Cyprian (1907). "Benedictijnse Orde"  . In Herbermann, Charles (red.). Katholieke Encyclopedie . vol. 2. New York: Robert Appleton Company.
  2. ^ a b c "De benedictijnen: een inleiding door Abbot Primaat Jerome Theisen OSB. Liturgische Press" . www.osb.org .
  3. ^ Huddleston, Gilbert Roger (1912). "Scriptorium"  . In Herbermann, Charles (red.). Katholieke Encyclopedie . vol. 13. New York: Robert Appleton Company.
  4. ^ Dom Bruno Hicks OSB (2009). "De benedictijnen" . Gearchiveerd van het origineel op 5 november 2017 . Ontvangen 15 februari 2015 .
  5. ^ Colin Battell, OSB (2 december 2006). "Spiritualiteit op het strand". De tablet . blz. 18-19.Wijlen kardinaal Basil Hume was abt van Ampleforth Abbey voordat hij werd benoemd tot aartsbisschop van Westminster.
  6. ^ Martin, Christoffel (2007). Een glimp van de hemel: katholieke kerken in Engeland en Wales . Londen: Engels erfgoed.Onderzoekt de abdijen die na 1850 zijn herbouwd (door weldoeners onder de katholieke aristocratie en de onwillige squirearchy), voornamelijk benedictijnen, maar met inbegrip van een cisterciënzerabdij op de berg St. Bernard (door Pugin) en een kartuizerklooster in Sussex. Er is een recensie van het boek van Richard Lethbridge "Monumenten voor het katholieke vertrouwen", The Tablet 10 februari 2007, 27.
  7. ^ Mian Ridge (12 november 2005). "Prinknash monniken krimpen" . De tablet . P. 34.
  8. ^ "Geschiedenis" . Abdij van Saint-Louis .
  9. ^ "Geschiedenis - De Engelse benedictijnse congregatie" . benedictines.org.uk . Gearchiveerd van het origineel op 11 februari 2015 . Ontvangen 11 februari 2015 .
  10. ^ "HOME | Glastonbury-klooster | Somerset" . Mijnsite .
  11. ^ Rees, Daniël (2000). "Anglicaanse monnikendom". In Johnston, William (red.). Encyclopedie van het monnikendom . New York: Uitgever Fitzroy Dearborn. P. 29. ISBN 1-57958-090-4.
  12. ^ Hillaby, Joe (1994-1996). "De beschuldiging van rituele kindermoord: de verspreiding ervan en Harold of Gloucester". Joods Historische Studies . 34 : 69-109. JSTOR 29779954 . 
  13. ^ Kaur, Nirmal (2005). Geschiedenis van het onderwijs . Mittal-publicaties. P. 44. ISBN 81-7099-984-7.
  14. ^ Huddleston, Gilbert (februari 2015). "Scriptorium". De Katholieke Encyclopedie . 13 .
  15. ^ Wormald, Francis; Wright, CE (1958). De Engelse bibliotheek voor 1700 . Londen: The Athlone Press. P. 15 – via de Universiteit van Londen.
  16. ^ a B Savage, Ernest (1912). Oude Engelse bibliotheken . Londen: Methuen & Co. Ltd.
  17. ^ "Historische I" . st-benoit-du-lac.com . Ontvangen 29 november 2008 .
  18. ^ Chadwick, Owen (1998). Een geschiedenis van de pausen, 1830-1914 . Clarendon Press. blz. 495–. ISBN 978-0-19-826922-9.
  19. ^ Wootton en Fishbourne . Ryde.shalfleet.net (4 augustus 2013). Ontvangen op 7 september 2013.
  20. ^ RGM 2005 OCSO . Citeaux.net (28 februari 1947). Ontvangen op 7 september 2013.
  21. ^ ""Geschiedenis van de Abdij van Belmont", Belmont Abbey, North Carolina" . Gearchiveerd van het origineel op 16 april 2018. Ontvangen op 4 november 2017 .
  22. ^ a b c Sint-Benedictus (1981). RB 1980: de regel van Sint-Benedictus in het Latijn en Engels met aantekeningen . Vertaald door Fry, Timothy. Collegeville, Minnesota: De liturgische pers. blz. 136-141. ISBN 0-8146-1211-3. OL  4255653M .
  23. ^ "De benedictijnse congregaties en federaties van Noord-Amerika in de benedictijnse Confederatie" . www.osb.org . Gearchiveerd van het origineel op 3 september 2017 . Ontvangen 24 november 2015 .
  24. ^ "De bepalende kenmerken van de Benedictijnse Orde" . Durham Werelderfgoed .
  25. ^ ""De Orde van Sint-Benedictus", Sint-Jansabdij" .
  26. ^ "Gebruikelijk: Mount Michael Abbey" (PDF) . 1 september 2013. Gearchiveerd van het origineel (PDF) op 23 maart 2016 . Ontvangen 15 oktober 2015 .
  27. ^ Hembry, Phyllis (1990). The English Spa, 1560-1815: een sociale geschiedenis . Fairleigh Dickinson Univ Press. ISBN 9780838633915.
  28. ^ Bradley, Ian (2012). Water: een spirituele geschiedenis . Uitgeverij Bloomsbury. ISBN 9781441167675.
  29. ^ "De benedictijnse Confederatie" . OSB.org . Ontvangen 24 oktober 2018 .
  30. ^ "St Benedict & The Order | Benedictijnse monniken" .
  31. ^ Simpson, Fr. Benedictus (2016). "Directory van Parochies" . De westerse ritus gemeenschappen van de Russisch-orthodoxe kerk buiten Rusland . Ontvangen 26 augustus 2019 .
  32. ^ "Heilige kloosters van Onze-Lieve-Vrouw en Saint Laurence Antiochian orthodox-christelijke aartsbisdom van Noord-Amerika, Western Rite Vicariaat" . De Benedictijnse Fellowship van Saint Laurence . Gearchiveerd van het origineel op 4 april 2018 . Ontvangen 10 maart 2018 .
  33. ^ "Wie zijn wij..." . Sint-Augustinushuis . 2018 . Ontvangen 26 augustus 2019 .
  34. ^ Hangablog (9 juni 2011). "Hanga-nieuws" .
  35. ^ "928: Seculiere instituten" . Catechismus van de Katholieke Kerk – Deel 1 Afdeling 2 Hoofdstuk 3 Artikel 9 Paragraaf 4 . Ontvangen 26 augustus 2019 .

Verder

  • Dom Columba Marmion , Christ the Ideal of the Monk - Spirituele conferenties over het monastieke en religieuze leven (Engl. editie London 1926, trsl. from the French by a non of Tyburn Convent).
  • Mariano Dell'Omo, Geschiedenis van de monachesimo occidentale dal medioevo all'età contemporanea. Il carisma di san Benedetto tra VI e XX secolo . Jaca Book, Milaan 2011. ISBN 978-88-16-30493-2 
  • "Abdij: Benedictijner"  . Encyclopedie Britannica . vol. 1 (11e ed.). 1911. blz. 12-14.

Externe links