کتاب اریش شوارتزل ، خبرنگار وال استریت ژورنال ، فرش قرمز: هالیوود، چین و نبرد جهانی برای برتری فرهنگی ، در مقدمه خود هشدار می دهد: «فشار چین بر هالیوود و صنعت سرگرمی خود این پتانسیل را دارد که صنعت فیلم آمریکا را به چالش بکشد. راوی اصلی قرن بیست و یکم.»

کتاب به طور کلی به تاریخ - و گاهی اوقات هوس‌های تکان‌دهنده - صنعت فیلم چین تا دوران مدرن نگاه می‌کند. لنز شوارتزل به جاه طلبی های سیاسی و فرهنگی و همچنین ظهور و سقوط برخی از بازیگران برجسته توجه می کند.

فرش قرمز همچنین یک داستان هشدار دهنده برای تجارت با صنعت فیلم چین است. بازاری مورد علاقه برای هالیوود با جمعیت 1.4 میلیاردی آن، همچنین به‌طور فزاینده‌ای برای پیمایش سخت‌تر شده است، زیرا در طول سال گذشته بیشتر به سمت درون رفته است و اجازه می‌دهد فیلم‌های استودیویی کمتری روی پرده‌هایش بروند. با گردان‌هایی که تحت کنترل شدید یک دولت کمونیستی است که میهن‌پرستی و یدک‌کشیدن خط حزب را بالاتر از هر چیز دیگری قرار می‌دهد، همچنین می‌تواند میدان مین باشد که پیام‌های داخلی خود را با ساختن نمونه‌هایی از ستارگان، مانند فن بینگ‌بینگ ، کنترل می‌کند. مسئولین. و این بالاتر از مجازات شرکت ها یا افراد خارجی برای آنچه از بیرون به نظر می رسد تخلف جزئی است، نیست.

پس آیا همه چیز هنوز ارزشش را دارد؟ و هالیوود چه درس هایی می تواند از گذشته نزدیک بگیرد؟ در گفت‌وگوی گسترده‌ام با نویسنده در زیر، به تلاقی هالیوود و چین می‌پردازیم. دومی یک همخوابه غیرقابل پیش بینی است، اما شوارتزل معتقد است آنقدر بزرگ است که بتوان نادیده گرفت.

مهلت: بیایید با ماجرای فن بینگ بینگ شروع کنیم که درست پس از آن شروع شد که 355 پروژه بسیار داغی در کن در سال 2018 بود. این برای هالیوود چه نوع درسی است از نظر نحوه گذر از چنین سراشیبی لغزنده وقتی یکی از گیره ها در فیلم شما به صنعتی گره خورده است که در آن حکم توسط یک دولت کمونیستی کنترل می شود؟
اریش شوارتزل: من آن را به عنوان بخشی از یک گروه سه گانه با Shang-Chi و The Eternals می بینم.به این ترتیب که هر سه فیلم انتخاب‌هایی برای انتخاب بازیگر یا استخدام داشتند که فکر می‌کردند در چین به آنها امتیاز می‌دهد، اما در عوض به مسئولیت‌های سیاسی تبدیل شدند. من فکر می‌کنم این نشان می‌دهد که رهبران چینی چقدر تهاجمی شده‌اند و نقشی که از صنعت سرگرمی انتظار دارند در کشورشان ایفا کند. این واقعیت که ما در لحظه‌ای هستیم که می‌توان کامنت‌های چند دهه‌ای را کشف کرد و شانس فیلم را از بین برد، فکر می‌کنم در مورد اینکه چگونه چین نظارت بیشتری بر نحوه رفتار شهروندانش یا حتی شهروندان غیر چینی‌اش اعمال می‌کند، چیزهای زیادی را نشان می‌دهد.

هنگامی که Fan Bingbing در The 355 قرار گرفت، یکی از دلایلی بود که این بسته بسیار داغ بود، زیرا به نظر می‌رسید که این بسته جذابیتی را در چین تضمین می‌کند. در عوض، به دلیل اتفاقاتی که در چین می‌افتد، هر نوع دخالت مستقیمی مانند آن بیشتر و بیشتر به یک مسئولیت تبدیل می‌شود... من نمی‌دانم که آیا این یک مورد دخالت اوست که آزادی را در چین دشوارتر می‌کند.

مهلت: شما به مسئولیت اشاره کردید، اما به طور باورنکردنی غیرقابل پیش بینی است. در کشوری که به شدت تحت نظارت است، پیامدهای جدی ناشی از چیزهایی که در اینترنت منتشر می شود، وجود داشته است. نظرات چند ساله کلوئه ژائو کشف شد و نظرات چند ساله سیمو لیو پس از آن ظاهر شد و اساساً انتشار Nomadland، The Eternals و Shang-Chi را متوقف کرد. و سپس جان سینا برای اشاره به تایوان به عنوان یک کشور فراخوانی می شود. احساس هدفمندی می کند. آیا به نظر شما این هدف گذاری شده است؟ چه کسی این کار را می کند؟ چه کسی آنجا نشسته و به دنبال آن است؟
شوارتزل:این یک سوال بسیار عالی است - مانند تحقیقات جنون آمیز مخالفان است، و من فکر می کنم دشوار است که بدانیم از کجا منشأ می گیرد و بعد از اینکه شیوع پیدا کرد، چه به صورت ارگانیک توسط این اوباش ناسیونالیست در چین منتشر شود یا نه، آیا توسط بازیگران دولتی منتشر می شود؟ یا اگر ترکیبی از هر دو باشد؟

هرگاه می‌بینیم که این اوباش آنلاین به کلوئه ژائو می‌رسند، احساس می‌کنیم که برخی از آنها غیرنظامیان چینی میهن‌پرست یا ملی‌گرا هستند. اما به نظر می رسد بخشی از آن نیز توسط کانال های دولتی تقویت شده است که می خواهند مطمئن شوند که اگر درسی وجود دارد، آن را منتقل می کند.

مهلت: بنابراین ممکن است کسی به طور تصادفی آن را پیدا کند، یا شاید آن طور که شما می گویید، تحقیقات مخالف باشد، و سپس به استفاده از آن به عنوان چیزی برای گسترش و کاشت متکی باشد؟
شوارتزل: ما می دانیم که دولت اگر بخواهد می تواند چیزهایی را از اینترنت چینی حذف کند، و بنابراین وقتی این اوباش و این داستان ها بدون هیچ گونه سانسور یا محدودیتی تکثیر می شوند، به نظر می رسد ممکن است دلیلی وجود داشته باشد.

مهلت: بسیار خوب، فن بینگ بینگ یک چیز است زیرا یک موضوع مالیاتی بود. اما نظرات کلوئه ژائو و سیمو لیو مربوط به مدت‌ها قبل است - پس آیا لایه دیگری در پشت این جمله وجود دارد که «ما نمی‌خواهیم فیلم‌های مارول به سلطه خود ادامه دهند» یا این که کمتر از این حرف‌ها است و بیشتر از آن هیچ‌کس نمی‌تواند چیزی بگوید. مقابل چین و بس؟
شوارتزل: فکر می‌کنم بیشتر است (دومی). من فکر می کنم که الف) در حال حاضر حساسیت زیادی در مورد افراد متولد چین وجود دارد که کشور را ترک می کنند و شهروندی در جای دیگری دارند، و ب) فکر می کنم درسی که می دهد این است: « هرگز در مورد چین چیزی منفی نگویید.زیرا ما آن را سال‌ها بعد پیدا خواهیم کرد و نظراتی که امروز می‌دهی و فکر نمی‌کنی هرگز دوباره به ذهنت نرسند، هنوز هم می‌توانی آن را پیدا کنیم.» اما هنوز یک سوال بزرگ در مورد چگونگی کشف این نظرات وجود دارد.

مهلت: برای من جذاب است. در همان زمان، آیا فکر می‌کنید استودیوها در آینده نیز چنین اقدامات پیشگیرانه را انجام دهند؟
شوارتزل: تأثیری که ممکن است داشته باشد این است که می تواند ضربه ای به نمایندگی باشد. مثلاً، اگر می‌خواهید یک بازیگر چینی را انتخاب کنید یا یک کارگردان چینی را استخدام کنید، اما نگران اظهارنظرهای سرگردانی هستید که یک دهه پیش از پخش فیلم در این کشور جلوگیری می‌کند، استودیوها آن را حتی امن‌تر بازی خواهند کرد.

مهلت: فن در نهایت به طور عمومی عذرخواهی کرد، اما پس از آن شما افرادی را دارید که چینی نیستند مانند جان سینا که اشتباه می کند - و این مردی است که ماندارین صحبت می کند - و یک ویدیوی عذرخواهی می سازد. در کتابتان، شما در مورد عذرخواهی مایکل آیزنر صحبت می‌کنید که در نهایت پس از اینکه کوندون چین را ناراحت کرد و دیزنی در سال 1997 ممنوع شد، عذرخواهی کرد.
شوارتزل: نتیجه گیری این است که عذرخواهی کارساز است. این به داستان آیزنر برمی گردد زیرا در آن متن پس از عذرخواهی او از مقام چینی، این مقام رسمی می گوید: "من شجاعت شما را در اصلاح اشتباهات بسیار تحسین می کنم." و (اخیرا) جان سینا عذرخواهی کرد و انتشار F9 طبق برنامه در چین ادامه پیدا کرد.

احتمالاً این موضوع مربوط به مقامات چینی است که می خواهند دیگران این عذرخواهی ها را به عنوان درسی ببینند که می توان به همه داد. من همچنین فکر می کنم که یک چیز فرهنگی وجود دارد که در آن فقط راهی برای چین است تا چهره خود را به نحوی حفظ کند، اگر فردی که توهین می کند به طور علنی برای آن عذرخواهی کند.

ددلاین: احساس می‌کنم که مجبور به کتک زدن هستیم، اما در این بحث‌ها متوجه شدم که این یک تصمیم شخصی است نه اینکه استودیوها بر این افراد فشار بیاورند.
شوارتزل: باید تصور کنم که این باید یک تصمیم شخصی باشد... فقط فکر می‌کنم این الگو نشان می‌دهد که معذرت خواهی باعث بازگشایی همه چیز می‌شود. من فکر می کنم مثال جان سینا آموزنده است زیرا مانند این است که افراد بسیار کمی نظرات او را می خوانند و خیلی به آنها فکر می کنند، اما دیدن او باید چنین عذرخواهی عمومی کند به نوعی به همه یاد می دهد که بسیار مراقب کلمات خود باشند.

مهلت: فکر می کنید بحث بر سر صحنه بروس لی در روزی روزگاری در هالیوود چگونه ممکن است بر کوئنتین تارانتینو در آینده در چین تأثیر بگذارد؟
شوارتزل: گفتن قطعی سخت است. فیلم‌های او سابقه‌ای دشوار در بازار دارند و به ندرت دیده می‌شوند که به وضوح برای تماشاگران آنجا جذاب باشند. او یکی از معدود کارگردانانی است - کریستوفر نولان هم یکی دیگر - که می تواند ویرایش های استودیویی را برای بازار چین به عقب براند. اما وقتی صحبت از جنجال بروس لی می شود، چین کارگردانان و بازیگران را با هزینه کمتری ممنوع کرده است.

مهلت: بنابراین، چگونه می‌توانید قابلیت اطمینان و نرده‌هایی را ایجاد کنید که برای اداره یک تجارت چند میلیارد دلاری لازم است، وقتی به نظر می‌رسد که یک شخص یا یک شرکت می‌تواند از روزی به روز دیگر تبعید شود؟
شوارتزل: این چالش است. این غیرقابل پیش‌بینی بودن است، و همچنین فکر می‌کنم چیزی که این نمونه‌های اخیر به همه یادآوری کرده است این است که یکی از دلایلی که چین چنین معامله بزرگی در مورد تخلفات جزئی انجام می‌دهد این است که فقط نوار خطر را برای هر کسی پایین می‌آورد.

مشاهده به این صورت می شود: «اوه، صبر کنید، چین از این بابت عصبانی شد؟ همه ما باید ریسکی را که متحمل خواهیم شد، دوباره ارزیابی کنیم.» مانند نمونه Top Gun: Maverick (تکه هایی که پرچم ژاپن و تایوان را به تصویر می کشند روی کت نمادینی که تام کروز پوشیده بود تعویض شده است). استودیوها کار را از طرف دولت چین انجام می دهند زیرا آنها همه این درس ها را از نمونه های دیگر دریافت کرده اند.

مهلت: Maverick تا حدی توسط Tencent چین از طریق سرمایه گذاری خود در Skydance حمایت می شود. این شرکت با هالیوود و همچنین علی بابا از طریق سرمایه گذاری در آمبلین با موفقیت همکاری کرده است - اما آیا می دانید با بنیانگذار و رئیس علی بابا جک ما چه اتفاقی افتاد؟ یک روز او در یک بازی لیکرز با آری امانوئل است، سپس بخشی از آمبلین را می‌خرد و چند سال بعد، بازنشسته می‌شود...
شوارتزل: می‌دانم، این مانند نمونه دیگری از پرواز خیلی نزدیک به خورشید است. و، به نظر می رسد هنر میلیاردر چینی بودن، مدیریت میزان عمومی بودن شماست.

مهلت: اما جک ما تا حدودی متواضع تر از وانگ جیانلین رئیس واندا به نظر می رسید که بسیار پر از غرور بود و سپس به نوعی تصادف کرد و سوخت - چیز دیگری که در کتاب به آن اشاره می کنید.
شوارتزل: درست است، اما من فکر می‌کنم تفاوت اصلی این است که فروش آتش‌سوزی از دارایی‌های علی‌بابا مانند واندا صورت نگرفته است. آنها محدودیت های مالی دیگری نیز برایشان ایجاد کرده است. این نیز جالب است زیرا (علی بابا) واقعاً برای مدتی مطالعه موردی در مورد چگونگی همکاری چین با هالیوود و بالعکس بود.

مهلت: آنها با آوردن فیلم های آمبلین مانند کتاب سبز و هدف سگی به چین به خوبی عمل کرده اند. آیا با وجود اینکه مادر عقب نشینی کرده است، این موضوع ادامه دارد؟
شوارتزل:آنها فرمولی دارند که کار می کند و آنچه به نظر من جالب است این است که این فرمولی است که کار می کند اما به نظر نمی رسد که خودشان را زیاده روی کنند تا کار کنند. این بسیار هدفمندتر از بسیاری از سرمایه گذاری های مشترک قبلی است. و همچنین به نظر می‌رسید که علی‌بابا می‌دانست چگونه فروش این فیلم‌ها را به مخاطبان چینی نشان دهد. حدس می‌زنم تعادلی که باید برقرار شود این است که یکی از دلایلی که جک ما یک شخصیت عمومی بود، وابستگی او به جاه‌طلبی‌های سرگرمی آنها بود. راه‌های کوتاه‌تری برای به دست آوردن یک نمایه جهانی از ایستادن روی صحنه با استیون اسپیلبرگ وجود ندارد…

مهلت: از نظر تولیدات مشترک یا قراردادهای همکاری، که زمانی به نظر می‌رسید چنین وعده‌هایی را داشته‌اند، اما پس از اجراهای ضعیف یا شکایت‌های قضایی از بین رفته‌اند، آیا فکر می‌کنید که ایالات متحده و چین می‌توانند در آینده با هم همکاری کنند؟ و آیا فکر می کنید کسی می خواهد؟
شوارتزل: من فکر می‌کنم همیشه تهیه‌کنندگان مستقلی وجود خواهند داشت که با فیلم‌نامه‌هایی درباره ببرهای پرنده و دیگر لحظات تاریخ که شبیه تولید مشترک طبیعی است، کار کنند. اما تصوری که به من دست داد این است که مردم فکر می‌کنند این کار خیلی زیاد است و ابهام زیادی وجود دارد، و هنوز واقعاً مورد اثبات‌شده‌ای وجود ندارد که یک تولید مشترک ارزشش را داشته باشد.

من احساس می‌کنم داریم به سمتی می‌رویم که استودیوهای بزرگ دریافته‌اند که بهترین راه رو به جلو ساختن نمایش‌های بلاک‌باستر بزرگی است که هنوز توسط هیچ بازار دیگری ساخته نشده‌اند و به جای تلاش برای مهندسی معکوس، آن‌ها را در آنجا بفروشند. جذابیت چینی در آنها. نمونه‌های متعددی از فیلم‌هایی وجود دارد که روی کاغذ باید در چین کار می‌کردند و سپس همه این موضوعات سیاسی به دلیل تلاش برای همکاری نزدیک‌تر با چین، از ناکجاآباد بیرون می‌آمدند.

آخرین مهلت: ما به تازگی دیدیم که Spider-Man: No Way Home بیش از 1.8 میلیارد دلار در سراسر جهان بدون چین درآمد داشت. نمونه فیلمی که از عدم اکران در چین آسیب دیده است چیست؟ و چه کسی بر روی موج سوار شد؟
شوارتزل: برخی از فیلم‌های اخیر مارول، فیلم‌هایی هستند که باید در چین مزیت‌هایی مانند شانگ چی داشته باشند... حالا، این خیلی دیوانه‌کننده است و فکر می‌کنم تا زمانی که نبینیم با دکتر چه اتفاقی می‌افتد، واقعاً نمی‌دانیم چه اتفاقی می‌افتد. عجیب در جهان چندگانه جنون . من فکر می کنم Zootopia نمونه بسیار جالبی از فیلمی است که موج سواری کرد، به خصوص به این دلیل که دیزنی تلاش نمی کرد، فقط در سطح داستان به نوعی به هم متصل بود.

مهلت: پس آیا اینطور می شود که برخی از فیلم ها وارد چین نمی شوند و مهم نیست و برخی دیگر وارد چین می شوند؟ چند بار هالیوود به تلاش برای عبور از حلقه‌های خاص برای آرام کردن بازاری که می‌تواند هر کاری را که می‌خواهد انجام دهد ادامه خواهد داد؟ کی تصمیم می گیرند که ارزشش را ندارد؟
شوارتزل:من فکر می‌کنم حتی اگر وارد دنیایی شویم که در آن برخی فیلم‌ها وارد می‌شوند و برخی فیلم‌ها نه، از برخی جهات همچنان به چین اجازه موفقیت می‌دهد. اگر استودیوها در حال ساختن فیلم‌ها و پروژه‌های نور سبز هستند و فیلمنامه‌ها را حتی با احتمال ورود به چین در ذهنشان تأیید می‌کنند، از هر چیزی که آن را به خطر می‌اندازد اجتناب می‌کنند. بنابراین، تلاش‌های چین برای تأثیرگذاری بر نحوه نمایش و آنچه از فرهنگ، دولت و مردمش در فیلم آمریکایی نشان داده می‌شود، همچنان ادامه خواهد داشت. اغلب اوقات، این تغییرات در فیلم ها انجام می شود و فیلم ها هنوز وارد نمی شوند، بنابراین همه چیز بیهوده است. گاهی اوقات سانسورها می گویند، "شما باید این را تغییر دهید و سپس اجازه می دهیم"، اما گاهی اوقات پیشگیرانه تر از آن است، و به نوعی فکر می کنم که چین را حتی قدرتمندتر می کند.

مهلت: از درک من، استودیوها چین را در چراغ سبز خود قرار نمی دهند - شاید مگر اینکه یک فیلم فرنچایز مطمئن داشته باشید. از آنجایی که در این مرحله همه چیز بسیار غیرقابل پیش‌بینی است، فکر می‌کنید هالیوود باید چه چیزی را از نظر نحوه برخورد با چین حذف کند؟

شوارتزل: من می‌توانم این را از منظر جلسه لایت سبز درک کنم، اما مانند هر بازار دیگری نیست. اگر یونیورسال یا دیزنی هستید، یک پارک موضوعی نیز دارید که باید نگران آن باشید، یا حتی اگر پارامونت هستید، همه دارایی های شرکت مادر دیگر را برای نگرانی دارید.

سابقه ای وجود دارد که چین از نظر اقتصادی شرکت ها را به هر نحوی که می تواند تنبیه کند، و بنابراین اگر این بدان معناست که فیلمی به تولید می رسد که چین را خشمگین می کند، بی توجهی به گیشه چینی به معنای مشاهده کل تصویر نیست که چگونه این فیلم می تواند شما را اذیت کند. .

ضرب الاجل: در طول همه مسائل مربوط به جنگ تجاری دوران ترامپ، شما در کتاب ذکر کرده اید که مدیران توزیع و نمایشگاه محلی نگران بودند که این موضوع تأثیر موجی از عدم اجازه ورود فیلم های آمریکایی توسط چین داشته باشد، اما این احساس تقریباً شبیه سیب زمینی های کوچک است، مانند فیلم ها. جنبه کوچکی از کل از نظر تلافی جویانه...
شوارتزل:در طول چند دهه گذشته، مقامات چینی نفوذ غرب را متوقف کرده‌اند، زیرا می‌خواهند میهن‌پرستی یا حمایت داخلی را تقویت کنند. بنابراین آیا سال گذشته اساساً مانند یک دوره طولانی خاموشی بود زیرا آنها می خواستند ناسیونالیسم را قبل از المپیک یا قبل از کنگره حزب تقویت کنند؟ یک پویایی داخلی نیز وجود دارد. احساس می‌کردم که در طول سال‌های ترامپ، پاسخ استودیوها و MPAA این بود که به این موضوع توجه کنند و امیدوار باشند که بخشی از جنگ تجاری گسترده‌تر نشود و فقط وضعیت موجود را حفظ کند. هر ماه یک بار مردم به این موضوع اشاره می‌کردند که درباره سهمیه‌های (فیلم) باید دوباره مذاکره شود، زمان زیادی است که درباره آن موضوع بحث شود و هیچ اتفاقی نمی‌افتد. بنابراین من مطمئن نیستم که چه مقدار از آن ممکن است چین باشد که می خواهد از ویژگی های خود پشتیبانی کند.

مهلت: پس از پایان سال 2021، درباره تاریخ های اخیری که برای فیلم هایی مانند Uncharted و The Batman تایید شده اند، چه فکر می کنید ؟ آیا فکر می‌کنید که این نوید خوبی است، یا اینکه چین دوره‌ای ضعیف در سال نو داشته است؟
شوارتزل: نمی‌دانم این باعث می‌شود که چین چیز خوبی برای نوشتن باشد یا چیز بدی برای نوشتن، اما به نظر می‌رسد که پاسخ‌ها همیشه همه موارد بالا هستند، درست است؟ من فکر می‌کنم دنباله Doctor Strange نه تنها از نظر این که آیا این دنباله برای مارول خوب است یا خیر، یک آزمایش کلیدی خواهد بود، بلکه اگر دنباله آن وارد چین شود، دیدن عملکرد آن و اینکه آیا امسال چندین سال اجرا خواهد شد یا نه بسیار جالب خواهد بود. عناوین مارول که وارد بازار نشدند، اشتیاق کلی را نسبت به این فرنچایز کاهش داد.

مهلت: آیا هالیوود به طور کلی می تواند چین را در آینده نادیده بگیرد؟ آیا هنوز هم مهم است؟
شوارتزل: فکر می کنم هنوز هم مهم است. من فکر می‌کنم به‌ویژه با توجه به اینکه بازار تئاتر داخلی هنوز در حال حرکت است، فکر می‌کنم هنوز خیلی بزرگ است که نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت و چند مورد رد شدن‌های مطرح، استودیوها را از انجام هر کاری که می‌توانند برای ورود به آنجا متوقف نمی‌کنند. من فکر می‌کنم ریاضیات هنوز هم بسیار آسان است، فقط به یک عدد نیاز دارد: 1.4 میلیارد - و همه چیز به دنبال آن است. بنابراین من فکر می کنم چین هنوز برای هالیوود مهم است، سوال این است: آیا هالیوود هنوز برای چین مهم است؟

مهلت: آیا لازم نیست که چین بتواند جایگاه شماره 1 جهانی را حفظ کند؟ آن‌ها می‌توانند فیلم‌های تبلیغاتی بسازند، اما آیا اگر هالیوود را ببندد و درآمدهایی را که بخش بزرگی از آن را نگه می‌دارد خاموش کند، بازار منزوی می‌شود - حتی اگر پول اولین چیزی نباشد که چین به آن اهمیت می‌دهد.
شوارتزل: پس شاید اینطور باشد که آنها فقط جریان را کنترل می کنند تا بتوانند شماره یک باقی بمانند و زمانی که نیاز به اجازه دادن به فیلم های بیشتری دارند، این کار را می کنند.

مهلت: به وضوح در چین قدردانی از هالیوود وجود دارد. نکته ای از کتاب که مرا شگفت زده کرد این بود که شما برای دیدن رنی هارلین در هتلی در هوایرو رفتید، و حمام ها برای مردان و زنان از طریق عکس های کلارک گیبل و ویوین لی تعیین شده بود.
شوارتزل: چیزی که من مجذوب آن شدم، این نوع قدردانی از زیبایی شناسی قدیمی هالیوود بود. من آن را نه تنها در آن هتل، بلکه در سایر نقاط چین دیدم که مرلین مونرو یا چارلی چاپلین یا همه این ستاره‌های باستانی پرده نقره‌ای را جشن می‌گرفتند و به آن اشاره می‌کردند، علی‌رغم این واقعیت که چین در زمان آمدن آنها به آن فیلم‌ها بسته بود. بیرون

چیزی که برای من جالب است این است که مطمئناً ستاره های چینی هستند که می توانند چهره خود را بیرون از حمام داشته باشند - چه افتخاری! - اما من فکر می کنم آنچه جالب است این است که احتمالاً ستاره های چینی وجود دارند که بیشتر از Vivien Leigh یا Clark Gable قابل تشخیص هستند و با این حال آنها همچنان به جای گزینه چینی به سراغ گزینه Vivien Leigh/Clark Gable رفتند. این احساس را در چین نشان می دهد که علیرغم تسلط اقتصادی که آنها به دست می آورند، و حتی قدرت نرمی که آنها به دست می آورند، هنوز یک رمانتیک و جستجو برای تأیید صنعت اصلی سرگرمی جهانی در هالیوود وجود دارد.

مهلت: همچنین در کتاب به مدیران صنعت فیلم چین در سال 2019 اشاره می کنید که نگران این هستند که چگونه چین می تواند از یک بازار بزرگ به یک بازار محبوب تبدیل شود. آیا در دنیای امروز چنین چیزی امکان پذیر است؟ بلاک باسترهای محلی اخیر سفر نکرده اند.
شوارتزل: آنها موفقیتی در صادرات به غرب نداشته اند، اما به نظر می رسد که ابتکار یک کمربند و یک جاده چیزی شبیه به یک شبکه توزیع را به آنها می دهد تا امتحان کنند. به همین دلیل برای رفتن به مناطقی از آفریقا بسیار مجذوب شدم. از آنجایی که این کشورها نسبت به ایالات متحده بیشتر به دریافت سرگرمی های خارجی عادت کرده اند، فکر می کنم استقبال بیشتری از سرگرمی های چینی وجود دارد.

مهلت: آیا این فقط در سطح سرگرمی است یا در سطح سیاسی؟
شوارتزل: بر اساس تعدادی از افرادی که با آنها صحبت کردم، یک عنصر سیاسی نیز وجود داشت. فکر می‌کنم چون فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی که چین به آفریقا صادر می‌کند، فقط یک کشور قانونی و توسعه‌یافته شگفت‌انگیز را نشان می‌دهد، افرادی بودند که با آنها صحبت می‌کردم و دید بسیار خاص و چاپلوسی از چین داشتند. من این فیلم را با یک زن جوان تماشا کردم - فکر می کنم او حدوداً 18 سال داشت - و فیلمی را تماشا کردیم که در مورد این ماموران مخفی چینی بود که در حال تخریب یک باند مواد مخدر بودند. از او پرسیدم که بعد از آن چه فکر می‌کند و او گفت که این فیلمی است که نشان می‌دهد آمریکایی‌ها چگونه به کمک چین برای از بین بردن این حلقه مواد مخدر نیاز دارند.

مهلت: بنابراین پیام واقعاً به گوش رسید...
شوارتزل: اوه، خیلی از بین رفت.

مهلت: بازگشت به چین، دسترسی شما چگونه بود؟ آیا وقتی در حال تحقیق درباره کتاب بودید، مردم نسبت به شما محتاط بودند؟
شوارتزل: دسترسی اساساً خوب بود. چیزی که کشف کردم این بود که تا زمانی که می‌توانم به چین سفر کنم، با استقبال واقعی از صحبت کردن مواجه می‌شدم و احساس غرور واقعی نسبت به آنچه چین تنها در 20 سال تجاری‌سازی صنعت سرگرمی‌اش ساخته و موفق به انجام آن شده بود، داشتم. وقتی به جشنواره فیلم شانگهای یا بازار هنگ کنگ می رفتم و روی زمین راه می رفتم، احساس می کردم که یک شوق واقعی برای صحبت با یک خبرنگار و به اشتراک گذاشتن داستان وجود دارد.

مهلت: با توجه به اینکه این بازاری است که اجازه ارجاع به همجنس گرایی را در صفحه نمایش نمی دهد، مانند حذف همه اشاره ها به آن در Bohemian Rhapsody ، آیا شما به عنوان یک مرد همجنس گرا مشکل اضافی داشتید؟
شوارتزل: فکر می‌کنم موضوع همجنس‌گرایان خیلی مطرح نشد. در واقع، من با تعدادی از همجنس‌بازان که در صنعت سرگرمی چینی کار می‌کردند ملاقات کردم و در برخی موارد با آنها دوست شدم و گاهی اوقات به کافه‌های همجنس‌گرایان یا چیزهایی از این قبیل می‌رفتیم. احساس می‌کنم اگر نگرانی‌هایی داشتم یا اقدامات احتیاطی انجام می‌دادم، بیشتر از نقطه‌نظر منبع‌یابی و نظارت بود تا نوعی ترس شخصی. ( Bohemian Rhapsody ) یکی از واضح‌ترین نمونه‌های این است که چین واقعیتی را روی صفحه دوست دارد که واقعیت خارج از صفحه را منعکس نمی‌کند.

اما از نظر دسترسی، من متعجب شدم که اگر بتوانید در پس‌زمینه یا بدون سابقه با آن‌ها صحبت کنید، چقدر مردم نحوه عملکرد سیستم چین و چنین چیزهایی را تصدیق می‌کنند. من همیشه این را به مردم می گویم زیرا احساس می کنم گاهی اوقات این تمایل وجود دارد که تماشاگران چینی یا مدیران فیلم های چینی را به عنوان یک گروه یکپارچه و بدون ظرافت تصور کنند و نمی توانم تعداد تماشاگران چینی را که با آنها ملاقات خواهم کرد به شما بگویم. که می‌گفت: «اوه، فکر می‌کردم برای یک فیلم تبلیغاتی خیلی خوب است.» اینطور نیست که آنها نتوانند تشخیص دهند که چه اتفاقی می‌افتد یا دولتشان چه چیزی را می‌خواهد که ببینند یا چگونه می‌خواهد آن را تفسیر کنند.

مهلت: شما در کتاب درباره فیلم پرفروش Wolf Warrior 2 در سال 2017 صحبت می کنید که نوعی نقطه عطف است زیرا «پیام های تبلیغاتی شی را در سرگرمی های پاپ کورن قرار داده است». اما به نظر می رسد اخیراً فیلم های تبلیغاتی از پاپ کورن دور شده اند. و در کل کمتر فیلمی وجود دارد که سرگرمی خالص باشد.
شوارتزل: یکی از چیزهایی که فکر می‌کنید چین دوست دارد ببیند، تنها یکی از آن فیلم‌هایی است که در حال عبور و انتشار است. من فکر می‌کنم که احتمالاً چیزهای زیادی می‌خواهد که فکر کنیم این به یک ضربت ثابت از ضربات متقاطع تبدیل می‌شود.

مهلت: صحبت از جنگجوی گرگ ، من هرگز این حکایتی را که در کتاب ذکر کردید نشنیده بودم در مورد مبارزات انتخاباتی وو جینگ در هالیوود و مست شدن با وین دیزل، و دواین جانسون که به او قول بازی در یک فیلم سریع و خشمگین را می دهد ...
شوارتزل: بله، کاملا. وقتی داشتم در موردش یاد می‌گرفتم داشتم به خودم لگد می‌زدم که در آن زمان از آن خبر نداشتم و با وو جینگ برای کمپین اسکارش به شهر نرفتم - چه فرصت عجیبی از دست رفت.