وداها

از ویکیپدیا، دانشنامه آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

وداها
Four vedas
چهار ودا
اطلاعات
دینهندوئیسم
زبانسانسکریت ودایی
عادت زنانهج  1500 – 1200 قبل از میلاد ( ریگ ودا[1] [یادداشت 1]
ج. 1200–900 قبل از میلاد (یاجور ودا ، ساما ودا ، آثاروا ودا ) [1] [2]
آیات20379 مانترا [3]
وداها متون باستانی سانسکریت هندوئیسم هستند. بالا: صفحه ای از Atharvaveda .

وداها ( / V د ə Z / ، [4] IAST : ودا ، سانسکریت : वेदः ، روشن «دانش») هستند بسیار زیادی از متون دینی منشاء آن در هند باستان . تشکیل شده در سانسکریت ودایی ، متون قدیمی ترین لایه از تشکیل ادبیات سانسکریت و قدیمی ترین متون مقدس از آیین هندو . [5] [6] [7]

چهار ودا وجود دارد: Rigveda ، Yajurveda ، Samaveda و Atharvaveda . [8] [9] هر ودا دارای چهار زیر مجموعه ها - Samhitas ( مانتراها و benedictions ) از Aranyakas (متن در آداب و رسوم، مراسم، فداکاری و نمادین-فداکاری) از برهمنان (تفسیر در مراسم، جشن ها و فداکاری)، و اوپانیشادها (متون در مورد مراقبه ، فلسفه و دانش معنوی). [8] [10] [11] برخی از محققان دسته پنجم را اضافه می کنند - theاوپاساناس (عبادت). [12] [13] متون اوپانیشادها درباره ایده‌های مشابه سنت‌های هترودکس سرامانا بحث می‌کنند. [14]

وداها śruti ("آنچه شنیده می شود") هستند، [15] و آنها را از سایر متون دینی متمایز می کند که اسمرتی ("آنچه به یاد می ماند ") نامیده می شوند. هندوها وداها را apauruṣeya می دانند که به معنای "نه از یک انسان، فرا انسان" [16] و "غیر شخصی، بدون نویسنده"، [17] [18] [19] مکاشفه های صداها و متون مقدس توسط حکیمان باستان پس از مراقبه شدید شنیده می شود. . [20] [21]

وداها از هزاره دوم قبل از میلاد با کمک تکنیک های یادگاری پیچیده به صورت شفاهی منتقل شده اند . [22] [23] [24] مانتراها، قدیمی‌ترین بخش وداها، در عصر مدرن به‌خاطر واج‌شناسی‌شان به‌جای معناشناختی خوانده می‌شوند، و به‌عنوان «ریتم‌های اولیه خلقت» در نظر گرفته می‌شوند، که مقدم بر اشکالی هستند. مراجعه می کنند. [25] با تلاوت آنها، کیهان بازسازی می شود، "با زنده کردن و تغذیه اشکال آفرینش در پایه آنها". [25]

فلسفه‌های مختلف هندی و فرقه‌های هندو در مورد وداها موضع‌های متفاوتی اتخاذ کرده‌اند. مکاتب فلسفی هندی که اقتدار اولیه وداها را تصدیق می کنند به عنوان "ارتدوکس" ( آستیکا ) طبقه بندی می شوند . [یادداشت 2] دیگر سنت‌های شرامانا ، مانند لوکایاتا ، کارواکا ، آجیویکا ، بودیسم و جینیسم که وداها را مرجع نمی‌دانستند ، به‌عنوان مکاتب «هترودوکس» یا «غیر ارتدوکس» ( ناستیکا ) نامیده می‌شوند . [14] [26]

ریشه شناسی و کاربرد

سانسکریت کلمه ودا "علم، حکمت" از ریشه مشتق شده vid- "دانستن". این عنوان از مشتق بازسازی نیا-هند و اروپایی ریشه * u̯eid- ، به این معنی "دیدن" و یا "می دانم." [27] [28]

این اسم از زبان پروتو-هندواروپایی *u̯eidos ، هم خانواده یونانی (ϝ)εἶδος «جنبه»، «شکل» است. این را نباید با زمان مجرد اول و سوم شخص مفرد کامل véda اشتباه گرفت ، که با یونانی (ϝ)οἶδα (w) oida "می دانم". همزادهای ریشه یونانی ἰδέα ، انگلیسی wit ، و غیره، لاتین videō "من می بینم"، آلمانی wissen "دانستن" و غیره هستند. [29]

واژه سانسکریت veda به عنوان یک اسم رایج به معنای "دانش" است. [27] این اصطلاح در برخی زمینه ها، مانند سرود 10.93.11 ریگودا ، به معنای «به دست آوردن یا یافتن ثروت، دارایی» است، [30] در حالی که در برخی دیگر به معنای «یک دسته علف با هم» است، مانند جارو یا جارو. برای آتش آیینی . [31]

وداها را در بخش‌هایی از جنوب هند ماری یا وایمولی می‌نامند . Marai در لغت به معنای "پنهان، راز، راز" است. اما تامیل نان مارای ذکر شده در Tholkappiam وداهای سانسکریت نیست. [32] [33] در برخی از مناطق جنوب هند (به عنوان مثال جوامع Iyengar )، کلمه veda در نوشته های تامیلی قدیسان Alvar استفاده می شود. چنین نوشته‌هایی عبارتند از Divya Prabandham (معروف به Tiruvaymoli ). [34]

متون ودایی

نسخه خطی ریگودا در دوانگاری

مجموعه سانسکریت ودایی

اصطلاح "متون ودایی" در دو معنای متمایز به کار می رود:

  1. متن تشکیل شده در سانسکریت ودایی در طول دوره ودایی ( عصر آهن هند )
  2. هر متنی که به عنوان «متصل به وداها» یا «پیامد وداها» در نظر گرفته شود [35]

مجموعه متون سانسکریت ودایی شامل:

  • Samhitas (سانسکریت saṃhitā ، "مجموعه")، مجموعه ای از متون متریک ( "هستند مانتراها "). چهار سامهیتای "ودایی" وجود دارد: ریگ ودا ، یاجور ودا ، ساما ودا و آتاروا ودا ، که بیشتر آنها در چندین نسخه موجود هستند ( شاخا ). در برخی زمینه ها، اصطلاح ودا فقط برای اشاره به این سامهیت ها، مجموعه مانتراها، استفاده می شود. این قدیمی‌ترین لایه متون ودایی است که بین سال‌های 1500 تا 1200 قبل از میلاد (کتاب ریگ ودا 2 تا 9)، [یادداشت 1] و 1200 تا 900 پیش از میلاد برای سامیتای‌های دیگر نوشته شده است.. سامهیتاها شامل دعاهایی از خدایان مانند ایندرا و آگنی هستند ، "برای اطمینان از شادی آنها برای موفقیت در نبردها یا برای رفاه خانواده." [36] مجموعه کامل از مانتراها ودایی در جمع آوری بلومفیلد را ودایی تطابق (1907) متشکل از برخی از 89،000 padas ( فوت اندازه گیری )، که 72000 در چهار Samhitas رخ می دهد. [37]
  • برهمنان متون نثر که نظر و توضیح آیین رسمی و همچنین تفسیر معنای خود را و بسیاری از تم های متصل. هر یک از برهماناها با یکی از سامهیتاها یا بازخوانی های آن مرتبط است. [38] [39] قدیمی ترین مربوط به حدود 900 قبل از میلاد است، در حالی که جوانترین برهمانا (مانند Shatapatha Brahmana )، در حدود 700 قبل از میلاد کامل شدند. [40] [41] برهماناها ممکن است متون جداگانه ای را تشکیل دهند یا می توانند تا حدی در متن سامهیت ها ادغام شوند. آنها همچنین ممکن است شامل آرانیاکاها و اوپانیشادها باشند.
  • Aranyakas ، "متون بیابان» یا «معاهدات جنگل"، توسط افرادی که در جنگل به عنوان recluses مدیتیت و قسمت سوم از وداها تشکیل شده بودند. متون حاوی بحث‌ها و تفاسیر مراسم از دیدگاه‌های فرامناسکی آیینی گرفته تا نمادین است. [42] اغلب در ادبیات ثانویه خوانده می شود.
  • موخیا اوپانیشادهای قدیمی ( Bṛhadāraṇyaka ، Chandogya ، Kaṭha ، Kena ، Aitareya و دیگران)، [43] [1] بین 800 پیش از میلاد تا پایان دوره ودایی سروده شدند. [44] اوپانیشادها تا حد زیادی آثار فلسفی، برخی در صورت گفت و گو. آنها پایه و اساس تفکر فلسفی هندو و سنت های متنوع آن هستند. [45] [46] از مجموعه ودایی، آنها به تنهایی به طور گسترده شناخته شده اند، و ایده های اصلی اوپانیشادها هنوز در هندوئیسم تأثیرگذار هستند. [45] [47]
  • متون "ودایی" به معنای "پیامدهای وداها" به وضوح کمتر تعریف شده اند و ممکن است شامل متون متعدد پس از ودایی مانند اوپانیشادهای متأخر و ادبیات سوترا ، مانند شروتا سوتراها و گریها سوتراها باشد که اسمریتی هستند. متن ها وداها و این سوتراها با هم بخشی از مجموعه سانسکریت ودایی را تشکیل می دهند. [1] [یادداشت 3] [یادداشت 4]

در حالی که تولید برهمانا و آرانیاکاس با پایان دوره ودایی متوقف شد، اوپانیشادهای اضافی پس از پایان دوره ودایی ساخته شدند. [48] برهمنان ، Aranyakas و اوپانیشادها ، در میان چیزهای دیگر، تفسیر و بحث در مورد Samhitas در راه فلسفی و استعاری برای کشف مفاهیم انتزاعی مانند مطلق ( برهمن )، و روح یا خود ( آتمن )، معرفی ودانتا فلسفه یکی از گرایش های اصلی هندوئیسم متأخر. در بخش‌های دیگر، آنها تکامل ایده‌ها، از جمله از قربانی واقعی به قربانی نمادین، و معنویت را در اوپانیشادها نشان می‌دهند. این امر الهام بخش محققان هندوی بعدی مانند آدی شانکارا شده است تا هر ودا را به کارما کاندا طبقه‌بندی کنند (कर्म खण्ड، بخش‌های مربوط به مراسم عمل/ قربانی، سامهیتاس و برهمانا ). و jnana-kanda (ज्ञान खण्ड، بخش های مربوط به دانش/معنویت، عمدتاً اوپانیشادها). [49] [50] [51] [52] [53] [یادداشت 5]

Śruti و smriti

وداها śruti «آنچه شنیده می شود» هستند، [15] و آنها را از سایر متون دینی متمایز می کند که اسمرتی («آنچه به یاد می ماند ») نامیده می شوند. این سیستم طبقه بندی بومی توسط ماکس مولر پذیرفته شد و در حالی که موضوع بحث است، هنوز به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. همانطور که اکسل مایکلز توضیح می دهد:

این طبقه بندی ها اغلب به دلایل زبانی و رسمی قابل اثبات نیستند: نه تنها یک مجموعه در هر زمان وجود دارد، بلکه چندین مجموعه در مکاتب ودایی جداگانه ارائه شده است. اوپانیشادهای [...] را گاهی نمی توان از araṇyakas [...] متمایز کرد . برهماناها شامل لایه های قدیمی تری از زبان منسوب به Saṃhitās هستند . گویش های مختلف و سنت های محلی برجسته مکاتب ودایی وجود دارد. با این وجود، توصیه می‌شود که به تقسیم‌بندی اتخاذ شده توسط ماکس مولر پایبند باشیم، زیرا از سنت هندی پیروی می‌کند، توالی تاریخی را به طور نسبتاً دقیقی منتقل می‌کند، و زیربنای نسخه‌ها، ترجمه‌ها و تک نگاری‌های جاری در ادبیات ودایی است.» [43]

نویسندگی

هندوها وداها را apauruṣeya می دانند که به معنای "نه از یک انسان، مافوق بشر" [16] و "غیر شخصی، بدون نویسنده" است. [17] [18] [19] وداها، برای الهی‌دانان ارتدکس هندی، مکاشفه‌هایی هستند که توسط حکیمان باستان پس از مراقبه شدید دیده می‌شوند، و متونی هستند که از دوران باستان با دقت بیشتری حفظ شده‌اند. [20] [21] در حماسه هندو مهابهاراتا ، ایجاد وداها به برهما نسبت داده شده است . [54] خود سرودهای ودایی ادعا می‌کنند که به طرز ماهرانه‌ای توسط ریشی‌ها (حکیمان)، پس از خلاقیت الهام‌گرفته‌شده، خلق شده‌اند، درست همانطور که یک نجار ارابه می‌سازد.[21] [یادداشت 6]

قدیمی‌ترین بخش ریگ ودا سامهیتا به صورت شفاهی در شمال غربی هند ( پنجاب ) بین سالهای قبل از میلاد ساخته شده است. 1500 و 1200 قبل از میلاد، [یادداشت 1] در حالی که کتاب 10 ریگ ودا و سامهیتای دیگر بین سالهای 1200 تا 900 پیش از میلاد به سمت شرق، بین یامونا و گنگ، مرکز آریاوارتا و پادشاهی کورو (حدود 1200) نوشته شده است. - حدود 900 قبل از میلاد). [56] [2] [57] [58] [59] این "circum ودایی" متون، و همچنین به عنوان ویرایش از Samhitas، تاریخ به ج. 1000-500 پ.م.

با توجه به سنت، Vyasa کامپایلر از وداها، که چهار نوع مرتب شده است مانتراها به چهار Samhitas (مجموعه). [60] [61]

گاهشماری، انتقال و تفسیر

کرونولوژی

وداها از قدیمی ترین متون مقدس هستند . [62] [63] بخش عمده ای از Rigveda Samhita در منطقه شمال غربی (پنجاب) از شبه قاره هند تشکیل شده است ، به احتمال زیاد بین قرن . 1500 و 1200 قبل از میلاد، [2] [56] [64] اگرچه تقریب وسیع تری از ج. 1700–1100 قبل از میلاد نیز داده شده است. [65] [66] [یادداشت 1] سه سامهیتای دیگر مربوط به زمان پادشاهی کورو ، تقریباً حدود 1000 در نظر گرفته می‌شوند . 1200-900 ق.م. [1] متون "دور-ودایی" و همچنین ویرایشاز Samhitas، تاریخ به ق. 1000-500 قبل از میلاد، که منجر به یک دوره ودایی شد که از اواسط هزاره 2 تا اواسط قبل از میلاد یا اواخر عصر برنز و عصر آهن را در بر می گیرد . [یادداشت 7] دوره ودایی تنها پس از ترکیب متون مانترا به اوج خود می رسد، با تأسیس شاخاهای مختلف در سرتاسر شمال هند که مانترا سامهیتاس را با مباحث برهمانا در مورد معنای آنها حاشیه نویسی می کردند، و به پایان خود در عصر می رسد. بودا و پانینی و ظهور ماهاجاناپاداها (از نظر باستان شناسی، ظروف صیقلی سیاه شمالی). مایکل ویتزل بازه زمانی c را می دهد. 1500 تا c. 500-400 پ.م. ویتزل اشاره ویژه ای به مطالب میتانی خاور نزدیک قرن چهاردهم پیش از میلاد می کند، که تنها سند کتیبه ای هندوآریایی معاصر دوره ریگودیک است. او 150 سال قبل از میلاد ( پتانجالی ) را به‌عنوان پایانی پیش از میلاد برای تمام ادبیات سانسکریت ودایی و 1200 پیش از میلاد (اوایل عصر آهن ) را به‌عنوان پایانی پس از کوم برای آتارواودا می‌آورد. [67]

انتقال

وداها از زمان ترکیب آنها در دوره ودایی برای چندین هزار سال به صورت شفاهی منتقل می شدند . [68] [22] [69] انتقال معتبر [70] وداها از طریق یک سنت شفاهی در یک سامپرادایا از پدر به پسر یا از معلم ( گورو ) به شاگرد ( شیشیا[69] [71] [23 ] است . ] [72] [22] اعتقاد بر این است که توسط ریشی های ودایی که صداهای اولیه را می شنیدند آغاز شد . [73]فقط این سنت که توسط یک معلم زنده تجسم یافته است، می تواند تلفظ صحیح صداها را آموزش دهد و معانی پنهان را توضیح دهد، به گونه ای که "نسخه خطی مرده و مدفون" نمی تواند انجام دهد. [71] [یادداشت 8] همانطور که لیلا پراساد بیان می کند، "طبق نظر شانکارا ، "سنت صحیح" ( سامپرادایا ) به اندازه شسترا نوشته شده دارای اعتبار است، و توضیح می دهد که این سنت "دارای اقتدار روشنگری و ارائه جهت در کاربرد دانش». [74]

تاکید در این انتقال [توجه داشته باشید 9] است بر روی "بیان مناسب و تلفظ از تلفن های موبایل ودایی،" همانطور که در تجویز Shiksha ، [76] ودانگا (مطالعه ودایی) از صدا به عنوان یک قرائت ودایی زبان آمده، [77] [78] تسلط بر متون "به معنای واقعی کلمه به جلو و عقب به صورت کاملا آکوستیک." [70] هوبن و راث خاطرنشان می کنند که سنت متنی ودایی را نمی توان به سادگی شفاهی توصیف کرد، "زیرا به طور قابل توجهی به فرهنگ حافظه نیز بستگی دارد." [79] وداها با کمک تکنیک های یادگاری استادانه با دقت حفظ شدند ، [22] [23] [24]مانند به خاطر سپردن متون در یازده حالت مختلف تلاوت ( پاتاس[70] استفاده از الفبا به عنوان یک وسیله فنی ، [80] [81] [یادداشت 10] «تطبیق حرکات فیزیکی (مانند تکان دادن سر) با صداهای خاص. و مناجات خوانی دسته جمعی» [82] و تجسم صداها با استفاده از مودراها (علائم دست). [83] این یک تأیید بصری اضافی، و همچنین یک وسیله جایگزین برای بررسی یکپارچگی خواندن توسط مخاطب، علاوه بر وسایل شنیداری، ارائه کرد. [83]هوبن و راث خاطرنشان می کنند که در هند باستان زمانی که متون به صورت شفاهی منتقل می شدند، قبل از ظهور نوشتن در اوایل هزاره اول پس از میلاد، «فرهنگ حافظه» قوی وجود داشت. [81] به گفته استال ، با انتقاد از فرضیه گودی - وات "بر اساس این که سواد از شفاهی قابل اعتمادتر است"، [84] این سنت انتقال شفاهی "با اشکال هندی علم ارتباط نزدیک دارد" و "به مراتب بیشتر قابل توجه» نسبت به سنت نسبتاً اخیر انتقال مکتوب. [یادداشت 11]

در حالی که بر اساس درک موکرجی معنی ( ودارتاجنانا [87] یا آرتا - بودا [88] [یادداشت 12] ) کلمات وداها بخشی از یادگیری ودایی بود ، [88] هولدرج و دیگر هند شناسان [89] اشاره کرده اند که در انتقال سامیتاها تأکید بر واج شناسی اصوات ( شابدا ) است نه بر معنای ( آرتها ) مانتراها. [89] [90] [71] قبلاً در پایان دوره ودایی معنای اصلی آنها برای "مردم عادی" مبهم شده بود، [90][یادداشت 13] و niruktas ، خلاصه ریشه‌شناختی، برای حفظ و روشن کردن معنای اصلی بسیاری از کلمات سانسکریت ایجاد شدند. [90] [92] به گفته استال، همانطور که هولدریگ به آن اشاره کرده است، اگرچه مانتراها ممکن است معنای گفتمانی داشته باشند، وقتی مانتراها در آیین های ودایی خوانده می شوند، «آنها از بافت اصلی خود جدا می شوند و به روش هایی به کار می روند که کم یا زیاد است. هیچ ربطی به معنای آنها ندارد." [89] [یادداشت 14] کلمات مانتراها «خود مقدس هستند» [93] و «گفته‌های زبانی را تشکیل نمی‌دهند». [25] در عوض، همانطور که کلسترمایر اشاره می کند، در کاربردشان در آیین های ودایی، آنها جادویی می شوند.برای تلفن های موبایل، "به معنای رسیدن به هدف." [یادداشت 15] هولدرج اشاره می کند که بر خلاف تعداد تفاسیر برهماناها و اوپانیشادها، تفسیرهای کمی در مورد معنای مانتراها وجود دارد، اما بیان می کند که عدم تأکید بر «معنای گفتمانی» لزوماً به معنای این نیست که بی معنی." [94] در دیدگاه برهمنی، اصوات معنای خاص خود را دارند، مانتراها پیش از اشکالی که به آنها اشاره می‌کنند، «ریتم‌های اولیه خلقت» محسوب می‌شوند. [25] با خواندن آنها، کیهان بازسازی می شود، "با زنده کردن و تغذیه اشکال آفرینش در پایه آنها. تا زمانی که خلوص صداها حفظ شود، تلاوت مانتراها حفظ می شود.بدون در نظر گرفتن اینکه انسانها معنای گفتمانی آنها را درک کنند، مؤثر خواهند بود.» [25] [یادداشت 16] فریزر همچنین خاطرنشان می کند که «متون ودایی بعدی به دنبال درک عمیق تری از دلایل کارکرد آیین ها بودند» که نشان می دهد جوامع برهمنی در نظر گرفته بودند. مطالعه به عنوان یک «فرایند درک» [95]

سنت ادبی قابل ردیابی در دوران پس از ودایی است، پس از ظهور بودیسم در دوران Maurya ، [توجه داشته باشید 17] شاید در اولین Kanva تجدید چاپ از یاجورودا در مورد قرن پیش از میلاد 1؛ با این حال سنت شفاهی انتقال فعال باقی ماند. [68] جک گودی برای سنت ادبی قبلی استدلال کرده است، و به این نتیجه رسیده است که وداها دارای نشانه‌هایی از فرهنگ باسواد همراه با انتقال شفاهی هستند، [97] [98] اما دیدگاه‌های گودی به شدت توسط فالک، لوپز جونیور مورد انتقاد قرار گرفته است. و استال، هر چند آنها نیز حمایت هایی پیدا کرده اند. [99] [100]

وداها تنها پس از 500 سال قبل از میلاد نوشته شدند، [101] [68] [22] اما با توجه به تاکید بر تلفظ دقیق صداها، تنها متون ارسالی به صورت شفاهی معتبر تلقی می شوند. [70] ویتزل پیشنهاد می‌کند که تلاش‌ها برای نوشتن متون ودایی در اواخر هزاره اول پیش از میلاد ناموفق بود و در نتیجه قوانین اسمریتی به صراحت نوشتن وداها را ممنوع می‌کرد. [68] به دلیل ماهیت زودگذر مواد دست‌نوشته (پوست درخت غان یا برگ‌های خرما)، نسخه‌های خطی باقی‌مانده به ندرت از عمر چند صد ساله فراتر می‌روند. [102] دانشگاه Sampurnanand سانسکریت است یک نسخه خطی ریگودا از قرن 14 است؛ [103]با این حال، تعدادی از نسخه‌های خطی قدیمی‌تر ودا در نپال وجود دارد که مربوط به قرن یازدهم به بعد است. [104]

یادگیری ودایی

وداها، آیین‌های ودایی و علوم جانبی آن به نام ودانگا ، بخشی از برنامه درسی در دانشگاه‌های باستانی مانند تاکسیلا ، نالاندا و ویکراماشیلا بودند . [105] [106] [107] [108] به گفته دشپنده، "سنت دستور زبانان سانسکریت نیز کمک قابل توجهی به حفظ و تفسیر متون ودایی کرد." [109] یاسکا ( قرن چهارم قبل از میلاد [110] ) نیروکتا را نوشت که منعکس کننده نگرانی در مورد از بین رفتن معنای مانتراها است، [یادداشت 13] در حالی که پانینیس ( قرن چهارم قبل از میلاد)Aṣṭādhyāyī مهم ترین متن بازمانده از سنت Vyākaraṇa است. Mimamsa محقق Sayanas (14 ج. م.) عمده Vedartha Prakasha [توجه داشته باشید 18] نادر است [111] تفسیر در وداها، که آن هم به توسط دانشمندان معاصر اشاره شده است. [112]

یاسکا و سایانا، بازتاب درک باستانی، بیان می‌کنند که ودا را می‌توان به سه طریق تفسیر کرد و «حقیقت در مورد خدایان ، دارما و پارابرهمن » را بیان کرد. [113] [114] [توجه داشته باشید 19] pūrva-کاندا (یا کارما-کاندا )، بخشی از خرید و فروش ودا با مراسم، دانش می دهد دارما "، که ما به ارمغان می آورد رضایت." uttara-کاندا (یا جنانا-کاندا[توجه داشته باشید 20] بخشی از خرید و فروش ودا با دانش مطلق، آگاهی از می دهد Parabrahma "، که برآورده کردن تمام خواسته های ما است." [115]به گفته هولدریج، برای شارحان کارما-کندا ، ودا باید با حفظ و تلاوت «در ذهن و قلب انسان ها حک شود»، در حالی که برای شارحان جنانا-کاندا و مراقبه، وداها بیانگر واقعیتی متعالی هستند که می تواند با ابزار عرفانی برخورد شود. [116]

هولدرج خاطرنشان می کند که در یادگیری ودایی «اولویت به تلاوت بر تفسیر» سامهیت ها داده شده است. [111] Galewicz بیان می‌کند که Sayana، محقق میمامسا ، [117] [118] [119] "ودا را چیزی می‌داند که باید آموزش داده شود و برای استفاده در مراسم عملی تسلط یابد،" با توجه به این که "معنای آن نیست". از مانتراها که بسیار ضروری است [...] بلکه تسلط کامل بر فرم صوتی آنهاست." [120] با توجه به Galewicz، Sayana هدف (دیدم artha ) ودا به عنوان " artha انجام قربانی،" اولویت دادن به یاجورودا . [117]برای سایانا، اینکه آیا مانتراها معنایی دارند یا خیر، به زمینه کاربرد عملی آنها بستگی داشت. [120] این تصور از ودا، به‌عنوان مجموعه‌ای برای تسلط و اجرا، بر معنای درونی یا «پیام مستقل سرودها» ارجحیت دارد. [121] بیشتر مراسم Śrauta در دوران مدرن انجام نمی شود، و آنهایی که هستند، نادر هستند. [122]

Mookerji یادداشت ها که ریگودا، و تفسیر Sayana است، شامل معابر انتقاد به عنوان قرائت صرف بی ثمر از ریک (کلمات) بدون درک معنای درونی خود و یا جوهر، آگاهی از دارما و Parabrahman . [123] موکرجی نتیجه می‌گیرد که در آموزش ریگودایی مانتراها «تفکر و درک معنای آنها برای آموزش مهم‌تر و حیاتی‌تر از تکرار مکانیکی صرف و تلفظ صحیح آنها تلقی می‌شد ». [124] Mookerji اشاره به Sayana به عنوان بیان کرد که "تسلط از متون، akshara-praptī ، توسط به دنبال artha - bodha، درک از معنای خود را. " [88] [توجه داشته باشید 12] Mookerji توضیح می دهد که دانش ودایی برای اولین بار توسط تلقی شد مرشدان و مونس و تنها زبان کامل از وداها، به عنوان در مقابل گفتار روزمره، می توانید این حقایق نشان می دهد، که با ارتکاب آنها را به حافظه حفظ شده بود. [126] با توجه به Mookerji، در حالی که این حقایق به دانشجو توسط متون حفظ ابلاغ، [127] "تحقق حقیقت " و دانش paramatman به عنوان نشان داد به ریشی واقعی است هدف از یادگیری ودایی، و نه قرائت صرف متون. [128] دانش عالی و از مطلق است،para Brahman - jnana ، دانش rta و satya را می توان با نذر سکوت و اطاعت [129] مهار حس، دیانا ، تمرین تاپاس (ریاضت ها)، [114] و بحث در مورد ودانتا به دست آورد . [129] [یادداشت 21]

مکاتب ودایی یا تجدید نظر

چهار وداها در مختلف منتقل شد سخا بازدید کنندگان (شاخه ها، مدارس). [131] [132] هر مکتب احتمالاً نماینده یک جامعه باستانی از یک منطقه یا پادشاهی خاص بود. [132] هر مکتبی از قانون خود پیروی می کرد. برای هر یک از وداها، چندین تجدید نظر شناخته شده است. [131] بنابراین، ویتزل و همچنین رنو بیان می کند، در هزاره دوم پیش از میلاد، احتمالاً هیچ قانونی از یک متون ودایی پذیرفته شده وجود نداشت، هیچ «کتاب مقدس» ودایی وجود نداشت، بلکه تنها قانونی از متون مختلف که توسط هر مکتب پذیرفته شده بود وجود داشت. برخی از این متون باقی مانده اند، که بیشتر آنها گم شده یا هنوز پیدا نشده اند. به عنوان مثال، ریگودا که در دوران مدرن باقی مانده است، تنها در یک مدرسه بسیار خوب حفظ شده در Śåkalya، از منطقه ای به نام Videha است., در شمال مدرن بیهار , جنوب نپال . [133] قانون ودایی به طور کامل شامل متونی از تمام مکاتب مختلف ودایی است که با هم جمع شده اند. [132]

هر یک از چهار ودا توسط مکاتب متعدد به اشتراک گذاشته شد، اما در دوره ودایی و پس از آن به صورت محلی تجدید نظر، درون یابی و اقتباس شدند، که موجب تجدید نظرهای مختلفی از متن شد. برخی از متون به دوران مدرن بازنگری شدند و بحث های قابل توجهی را در مورد بخش هایی از متن که گمان می رود در تاریخ بعدی خراب شده اند به وجود آورد. [134] [135] وداها هر کدام یک نمایه یا آنوکرامانی دارند که کار اصلی از این نوع فهرست کلی یا سروانوکرمانی است . [136] [137]

انرژی شگفت انگیزی توسط فرهنگ هند باستان صرف شد تا اطمینان حاصل شود که این متون از نسلی به نسل دیگر با وفاداری بی حد و حصر منتقل می شوند. [138] به عنوان مثال، حفظ وداهای مقدس شامل تا یازده شکل از تلاوت همان متن بود. متون متعاقباً با مقایسه نسخه‌های مختلف تلاوت شده «اثبات خوانده شدند». اشکال تلاوت شامل جاطا پاها (به معنای واقعی کلمه "تلاوت مش") بود که در آن هر دو کلمه مجاور در متن ابتدا به ترتیب اصلی خود تلاوت می شد، سپس به ترتیب معکوس تکرار می شد و در نهایت به ترتیب اصلی تکرار می شد. [139]این که این روش‌ها مؤثر بوده‌اند، با حفظ کهن‌ترین متن مذهبی هند، ریگودا ، به‌صورتی که در دوره برهمانا در یک متن واحد ویرایش شد، بدون هیچ گونه قرائت متفاوتی در آن مکتب ، گواهی می‌دهد . [139]

وداها به صورت شفاهی از طریق حفظ برای نسل های زیادی منتقل شدند و برای اولین بار در حدود 1200 قبل از میلاد نوشته شدند. [140] [141] با این حال، تمام نسخه‌های چاپی وداها که در دوران مدرن باقی مانده‌اند، احتمالاً نسخه‌ای هستند که در حدود قرن شانزدهم پس از میلاد وجود داشت. [142]

چهار ودا

تقسیم بندی شرعی وداها چهارگانه است ( توریا ) یعنی، [143]

  1. ریگودا (RV)
  2. یاجورودا (YV، با بخش اصلی TS در مقابل VS )
  3. سامودا (SV)
  4. آتاروودا (AV)

از این میان، سه مورد اول، بخش اصلی اصلی بودند که به آن « trayī vidyā » نیز می‌گویند . یعنی «علم سه گانه» خواندن سرود (ریگودا)، قربانی کردن (یاجورودا) و سرود خواندن (سامودا). [144] [145] ریگ ودا به احتمال زیاد بین سالهای قبل از میلاد ساخته شده است . 1500 و 1200. [یادداشت 1] ویتزل اشاره می کند که خود دوره ودایی است، جایی که فهرست های آغازین متون ودایی را به سه (Trayī) یا چهار شاخه تقسیم می کنند: Rig، Yajur، Sama و Atharva. [132]

هر ودا به چهار نوع متن اصلی تقسیم بندی شده است - سامهیتاس (مانتراها و احادیثآرانیاکاس (متن در مورد آیین ها، مراسمی مانند مراسم تولد نوزاد، رسیدن به سن، ازدواج، بازنشستگی و سوزاندن، قربانی ها و قربانی های نمادین) ، برهماناها (تفسیرهایی در مورد آداب، مراسم و قربانی ها) و اوپانیشادها (متن در مورد مراقبه، فلسفه و دانش معنوی). [8] [10] [11] Upasanas (کوتاه مراسم بخش مرتبط عبادت،) بر اساس برخی از محققان در نظر گرفته [12] [13] به عنوان بخش پنجم. ویتزلاشاره می‌کند که آیین‌ها، مناسک و مراسم توصیف‌شده در این متون باستانی، آیین‌های ازدواج هندواروپایی را که در منطقه‌ای در شبه‌قاره هند، ایران و منطقه اروپا برگزار می‌شود، بازسازی می‌کنند و برخی جزئیات بیشتر در متون عصر ودایی یافت می‌شود. مانند گرهیا سوتراها. [146]

تنها یک نسخه از Rigveda شناخته شده است که تا دوران مدرن باقی مانده است. [133] چندین نسخه مختلف از Sama Veda و Atharva Veda شناخته شده است، و نسخه های مختلفی از Yajur Veda در مناطق مختلف آسیای جنوبی یافت شده است. [147]

متون اوپانیشادها درباره ایده‌های مشابه سنت‌های هترودکس سرامانا بحث می‌کنند. [14]

ریگودا

Nasadiya Sukta (سرود غیر ابدیت):

واقعا کی میدونه
چه کسی می تواند در اینجا آن را اعلام کند؟
این آفرینش از کجا، از کجا پدید آمد؟
خدایان بعدها بعد از خلقت این جهان آمدند.

پس چه کسی می داند که از کجا پدید آمده است؟
چه اراده خدا آن را آفریده باشد، چه او لال بوده است.
فقط کسی که ناظر آن در بهشت ​​اعلا است می داند،
فقط می داند یا شاید هم نمی داند.

ریگ ودا 10.129.6-7 [148]

ریگودا Samhita قدیمی ترین موجود است هندی متن. [149] این مجموعه ای از 1028 سرود سانسکریت ودایی و در مجموع 10600 بیت است که در ده کتاب (سنسکریت: mandalas ) سازماندهی شده است . [150] سرودها به خدایان Rigvedic اختصاص داده شده است . [151]

این کتاب‌ها توسط شاعرانی از گروه‌های روحانی مختلف در طول چند قرن بین سال‌های قبل از میلاد سروده شده است . 1500 و 1200 قبل از میلاد، [یادداشت 1] (اوایل دوره ودایی ) در منطقه پنجاب ( Sapta Sindhu ) در شمال غربی شبه قاره هند . به گفته مایکل ویتزل، کدگذاری اولیه ریگودا در پایان دوره ریگودا در حدوداً انجام شد. 1200 قبل از میلاد، در اوایل پادشاهی کورو . [152]

Rigveda بر اساس اصول روشن ساخته شده است. ودا با کتاب کوچکی خطاب به آگنی، ایندرا، سوما و دیگر خدایان شروع می‌شود، که همگی بر اساس تعداد کل سرودهای در حال کاهش در هر مجموعه خدا تنظیم شده‌اند. برای هر سری از خدایان، سرودها از طولانی‌تر به کوتاه‌تر پیشرفت می‌کنند، اما تعداد سرودهای هر کتاب افزایش می‌یابد. در نهایت، متر نیز به طور سیستماتیک از جاگاتی و تریستوبه به آنستوبه و گایاتری با پیشرفت متن مرتب می شود. [132]

این آیین ها با گذشت زمان به طور فزاینده ای پیچیده شدند و همراهی پادشاه با آنها موقعیت برهمن ها و پادشاهان را تقویت کرد. [153] Rajasuya آداب و رسوم، با تاجگذاری پادشاه، انجام "مجموعه در حرکت [...] regenerations دوره ای از جهان است." [154] از نظر ماهیت، ماهیت سرودها از ستایش خدایان در کتب اولیه به نسادیه سوکتا با سؤالاتی مانند "منشأ جهان چیست؟ آیا حتی خدایان نیز پاسخ را می دانند؟" تغییر می کند، [148] فضیلت دانا (صدقه) در جامعه، [155] و سایر مسائل متافیزیکی در سرودهای آن. [یادداشت 22]

شباهت‌هایی بین اساطیر، آیین‌ها و زبان‌شناسی در ریگودا و آن‌هایی که در آسیای مرکزی باستان، ایران و هندوکش (افغانستان) یافت می‌شوند، وجود دارد. [156]

سامودا

Samaveda Samhita [157] شامل 1549 بند، گرفته شده تقریبا به طور کامل (به جز برای 75 مانتراها) از ریگودا. [43] [158] در حالی که اعتقاد بر این است که قدیمی‌ترین بخش‌های آن مربوط به دوره ریگودیک است، مجموعه موجود از دوره مانترای پس از ریگودیک در سانسکریت ودایی ، بین ق. 1200 و 1000 قبل از میلاد یا "کمی بعد"، تقریباً معاصر با آتارواودا و یاجورودا . [158]

Samaveda samhita دو بخش عمده دارد. بخش اول شامل چهار مجموعه ملودی (گانا، गान) و بخش دوم سه بیت "کتاب" (ācika، आर्चिक) است. [158] ملودی در کتاب‌های ترانه با بیتی در کتاب‌های آرسیکا مطابقت دارد . همانطور که در ریگودا، بخش‌های اولیه Samaveda معمولاً با سرودهای آگنی و ایندرا شروع می‌شود، اما به انتزاع تغییر می‌کند. متر آنها نیز به ترتیب نزولی تغییر می کند. آهنگ های بخش های بعدی سماودا کمترین انحراف را از سرودهای برگرفته از ریگودا دارند. [158]

در سمودا، برخی از آیات ریگودا تکرار شده است. [159] با احتساب تکرارها، در مجموع 1875 آیه شماره گذاری شده در کتاب سماودا توسط گریفیث ترجمه شده است. [160] دو تغییر عمده باقی مانده است، Kauthuma/Ranayaniya و Jaiminiya. هدف آن عبادت بود، و آنها مجموعه ای از کشیشان اودگات یا «خواننده» بودند. [161]

یاجورودا

یاجورودا Samhita متشکل از مانتراها نثر. [162] مجموعه‌ای از فرمول‌های هدایای آیینی است که توسط یک کشیش گفته می‌شود، در حالی که یک فرد اعمال مناسکی مانند اقدامات قبل از آتش یجنا را انجام می‌داد . [162] متن های هسته ای از یاجورودا می افتد در دوره سرود کلاسیک سانسکریت ودایی در پایان هزارة قبل از میلاد 2 - جوان تر از ریگودا ، و تقریبا معاصر با آتارواودا از Rigvedic Khilani و Sāmaveda . [163] ویتزل قدمت سرودهای یاجورودا را به اوایل عصر آهن هند می‌داند، پس از ج. 1200 و قبل از 800 ق.م. [164] مربوط به اوایل پادشاهی کورو . [165]

صفحه ای از Taittiriya Samhita ، لایه ای از متن در Yajurveda

قدیمی ترین و باستانی ترین لایه Yajurveda samhita شامل حدود 1875 بیت است که متمایز هستند اما بر اساس آیات ریگودا وام گرفته شده و ساخته شده اند . [166] بر خلاف Samaveda که تقریباً به طور کامل بر اساس مانتراهای ریگودا است و به عنوان آهنگ ساخته شده است، سامهیتای یاجورودا به نثر هستند و از نظر زبانی با متون ودایی قبلی متفاوت هستند. [167] یاجور ودا منبع اصلی اطلاعات در مورد قربانی‌ها در دوران ودایی و آیین‌های مربوط به آن بوده است. [168]

دو گروه عمده از متون در این ودا وجود دارد: «سیاه» ( کریشنا ) و «سفید» ( شوکلا ). اصطلاح «سیاه» بر خلاف یاجورودا «سفید» (به خوبی چیده شده) دلالت بر «مجموعه بی‌نظم و رنگارنگ» آیات در یاجورودا دارد. [169] یاجورودای سفید سامیتا را از برهمانا ( شاتاپاتا برهمانا ) جدا می‌کند، یاجورودای سیاه سامیتا را با تفسیر برهمانا در هم می‌پیچد . از یاجورودای سیاه، متون از چهار مکتب اصلی باقی مانده است (Maitrayani، Katha، Kapisthala-Katha، Taittiriya)، در حالی که از Yajurveda سفید، دو (Kanva و Madyandina). [170] [171]جوان‌ترین لایه متن یاجورودا مربوط به مراسم یا قربانی نیست، این شامل بزرگترین مجموعه اوپانیشادهای اولیه است که بر مکاتب مختلف فلسفه هندو تأثیرگذار است . [172] [173]

آثارواودا

Artharvaveda Samhita متن 'متعلق به است Atharvan و Angirasa شاعران. حدود 760 سرود دارد و حدود 160 سرود با ریگودا مشترک است. [174] بیشتر ابیات متریک است، اما برخی از بخش ها به نثر است. [174] دو نسخه متفاوت از متن - Paippalāda و Śaunakiya - تا دوران مدرن باقی مانده است. [174] [175] Atharvaveda در عصر ودایی به عنوان ودا در نظر گرفته نمی شد و در اواخر هزاره 1 قبل از میلاد به عنوان ودا پذیرفته شد. [176] [177] آخرین گردآوری شد، [178]احتمالا در حدود 900 پیش از میلاد، هر چند برخی از مواد آن ممکن است به زمان از ریگودا، به [2] و یا قبل از. [174]

Atharvaveda گاهی اوقات "ودای فرمول های جادویی" نامیده می شود، [179] لقبی که توسط دانشمندان دیگر نادرست است. [180] Samhita لایه متن به احتمال زیاد نشان دهنده یک در حال توسعه 2 هزاره پیش از میلاد سنت مراسم MAGICO مذهبی به آدرس اضطراب خرافاتی، جادوها برای حذف بیماری که گفته می شود شیاطین ایجاد می شود، و herbs- و طبیعت مشتق معجون به عنوان دارو. [181] [182] متن، کنت زیسک بیان می کند، یکی از قدیمی ترین سوابق بازمانده از شیوه های تکاملی در پزشکی دینی است و "قدیمی ترین اشکال شفای عامیانه دوران باستان هند و اروپایی" را آشکار می کند. [183]بسیاری از کتاب‌های Atharvaveda Samhita به آیین‌های بدون جادو، مانند گمانه‌زنی‌های فلسفی و تئوسوفی اختصاص دارد . [180]

آتاروا ودا منبع اصلی اطلاعات در مورد فرهنگ ودایی، آداب و رسوم و باورها، آرزوها و سرخوردگی های زندگی روزمره ودایی، و همچنین اطلاعات مرتبط با پادشاهان و حکومت بوده است. این متن همچنین شامل سرودهایی است که به دو آیین اصلی گذر - ازدواج و سوزاندن - می پردازد. آتاروا ودا نیز بخش قابل توجهی از متن را به پرسش معنای یک آیین اختصاص داده است. [184]

متون ودایی جاسازی شده

نسخه‌های خطی وداها به زبان سانسکریت هستند، اما علاوه بر دوانگاری ، در بسیاری از خط‌های منطقه‌ای هستند . بالا: خط گرانتا (تامیل نادو)، زیر: خط مالایایی (کرالا).

برهماناها

برهماناها تفاسیر، تبیین روش‌های مناسب و معنای آیین‌های سامهیتا ودایی در چهار ودا هستند. [38] آنها همچنین اسطوره ها، افسانه ها و در برخی موارد فلسفه را در خود جای داده اند. [38] [39] هر شاخا (مدرسه) ودایی منطقه‌ای متن برهمانا مانند کتابچه راهنمای عملیاتی خود را دارد که بیشتر آنها گم شده‌اند. [185] در مجموع 19 متن برهمانا تا دوران مدرن باقی مانده است: دو متن مربوط به Rigveda ، شش با Yajurveda ، ده با Samaveda و یکی با Atharvaveda . قدیمی ترین مربوط به حدود 900 سال قبل از میلاد مسیح است، در حالی که جوان ترین برهمانا (مانند برهمانا شاتاپاتا)) حدود 700 سال قبل از میلاد کامل شدند. [40] [41] به گفته یان گوندا ، تدوین نهایی برهماناها در دوران پیش از بودایی (حدود 600 سال قبل از میلاد) صورت گرفت. [186]

محتوای متن برهمانا با هر ودا متفاوت است. به عنوان مثال، فصل اول Chandogya Brahmana، یکی از قدیمی‌ترین برهماناها ، شامل هشت سکتا (سرود) آیینی برای مراسم ازدواج و تشریفات در هنگام تولد یک کودک است. [187] [188] اولین سرود قرائت است که به همراه ارائه است یاجنای ثواب به آگنی (آتش) به مناسبت ازدواج، و نماز می خواند سرود برای رفاه از زن و شوهر ازدواج کرده است. [187] [189] سرود دوم آرزوی طول عمر، بستگان مهربان، و فرزندان متعدد آنها را دارد. [187]سرود سوم یک پیمان زناشویی متقابل بین عروس و داماد است که به موجب آن هر دو خود را به یکدیگر می بندند. سرودهای ششم تا آخر فصل اول در Chandogya Brahmana جشن‌های آیینی در تولد یک کودک و آرزوی سلامتی، ثروت و رفاه با فراوانی گاو و آرتا است . [187] با این حال، این آیات شرح ناقصی هستند و زمینه کامل آنها تنها با لایه سامیتا از متن پدیدار می شود. [190]

آرانیاکاس و اوپانیشاد

لایه آرانیاکاس وداها شامل آیین ها، بحث در مورد فراآیین های نمادین و همچنین گمانه زنی های فلسفی است. [13] [42]

با این حال، آرانیاکاها نه از نظر محتوا و نه در ساختار همگن هستند. [42] آنها آمیخته ای از دستورالعمل ها و ایده ها هستند، و برخی شامل فصل هایی از اوپانیشادها در خود هستند. دو نظریه در مورد منشأ کلمه Aranyakas ارائه شده است . یک نظریه معتقد است که این متون قرار بود در جنگل مطالعه شوند، در حالی که نظریه دیگر بر این باور است که این نام از این کتاب‌ها آمده است که کتاب‌های راهنمای تفسیر تمثیلی قربانی‌ها، برای کسانی که در مرحله واناپراستا (بازنشسته، جنگل‌نشین ) زندگی خود هستند. با توجه به سیستم آشراما مبتنی بر عصر تاریخی زندگی بشر. [191]

اوپانیشادها آخرین لایه ترکیبی متون را در وداها منعکس می کنند. آنها معمولاً به عنوان ودانتا نامیده می شوند که به طور متفاوت به معنای "آخرین فصل ها، بخش هایی از وداها" یا "ابژه، بالاترین هدف ودا" هستند. [192] دغدغه اصلی اوپانیشادها ارتباط «بین بخش‌هایی از ارگانیسم انسان و واقعیت‌های کیهانی» است. [193] اوپانیشادها قصد دارند سلسله مراتبی از واقعیت‌های مرتبط و وابسته ایجاد کنند، که حس وحدت "عناصر مجزای جهان و تجربه انسانی [فشرده کردن] آنها را به شکل واحدی برانگیزد." [194] مفاهیم برهمن ، واقعیت نهایی که همه چیز از آن سرچشمه می گیرد، و اتمنجوهر فرد، ایده‌های محوری در اوپانیشادها هستند [195] [196] و دانستن تطابق بین آتمن و برهمن به عنوان «اصل اساسی که جهان را شکل می‌دهد» امکان ایجاد بینشی یکپارچه از کل را فراهم می‌کند. [194] [196] اوپانیشادها پایه و اساس تفکر فلسفی هندو و سنت های متنوع آن هستند، [45] [197] و از مجموعه ودایی، آنها به تنهایی به طور گسترده شناخته شده اند، و ایده های مرکزی اوپانیشادها بر سنت های متنوع تأثیر گذاشته اند. هندوئیسم [45] [198]

آرانیاکاها گاهی اوقات به عنوان کارما-کاندا (بخش آیینی) شناخته می شوند، در حالی که اوپانیشادها به عنوان جنانا-کاندا (بخش معنوی) شناسایی می شوند. [50] [51] [52] [نکته 5] در یک طبقه‌بندی جایگزین، بخش اولیه وداها سامهیتاس و تفسیر برهمانا نامیده می‌شوند که با هم به عنوان کارما-کاندا تشریفاتی شناخته می‌شوند ، در حالی که آرانیاکاس و اوپانیشاد به آن اشاره می‌شود. به عنوان جنانا کاندا . [53]

ادبیات پس از ودایی

ودانگا

ودانگاها در اواخر دوره ودیک، در حدود یا پس از اواسط هزاره اول قبل از میلاد توسعه یافتند. این زمینه‌های کمکی مطالعات ودایی به این دلیل پدید آمدند که زبان وداها، که قرن‌ها پیش از آن سروده شده بود، برای مردم آن زمان بیش از حد کهنه‌ای شد. [199] ودانگاها علومی بودند که بر کمک به درک و تفسیر وداهایی که قرن‌ها پیش از آن نوشته شده بودند تمرکز داشتند. [199]

شش موضوع ودانگا عبارتند از: آوایی ( شیکشا )، متر شاعرانه ( چنداس )، دستور زبان ( ویاکارنا )، ریشه شناسی و زبان شناسی ( نیروکتا )، آیین ها و آداب گذر ( کالپا )، حفظ زمان و نجوم ( جیوتیسا ). [200] [201] [202]

ودانگا به‌عنوان مطالعات فرعی برای وداها توسعه یافت، اما بینش‌های آن در مورد متر، ساختار صدا و زبان، دستور زبان، تحلیل زبان‌شناختی و موضوعات دیگر بر مطالعات پسا ودایی، هنرها، فرهنگ و مکاتب مختلف فلسفه هندو تأثیر گذاشت . [203] [204] [205] برای مثال، مطالعات کالپا ودانگا باعث پیدایش دارما سوتراها شد که بعداً به دارما-شستراس گسترش یافتند. [199] [206]

پاریسیستا

Pariśiṣṭa "مکمل، آپاندیس" است که مدت اعمال شده به آثار مختلف فرعی از ادبیات ودایی، خرید و فروش به طور عمده با جزئیات از مراسم و elaborations از متون منطقی و به ترتیب زمانی قبل از آنها: Samhitas ، برهمنان ، Aranyakas و سوتراهای . آثار Parisista که طبیعتاً با وداهایی که هر کدام به آن مربوط می شوند طبقه بندی می شوند، برای هر یک از چهار ودا وجود دارند. با این حال، تنها ادبیات مرتبط با آتاروودا گسترده است.

  • Āśvalāyana Gṛhya Pariśiṣṭa یک متن خیلی دیر است در ارتباط با ریگودا کانن.
  • Gobhila Gṛhya Pariśiṣṭa به ترتیب یک متن کوتاه از اندازه گیری دو فصل با 113 و 95 آیات است.
  • Kātiya Pariśiṣṭas منسوب به Kātyāyana ، از 18 اثر در پنجم از سری (برشمرده خود ارجاعی شامل Caraṇavyūha ) و Kātyāyana Śrauta سوترا Pariśiṣṭa .
  • کریشنا یاجورودا دارای 3 parisistas Āpastamba Hautra Pariśiṣṭa ، که آن هم به عنوان دومین یافت praśna از Satyasāḍha Śrauta سوترا ، این Vārāha Śrauta سوترا Pariśiṣṭa
  • برای Atharvaveda، 79 اثر وجود دارد، که به عنوان 72 parisistas با نام مشخص گردآوری شده است. [207]

آپودا

اصطلاح upaveda ("دانش کاربردی") در ادبیات سنتی برای تعیین موضوعات برخی از آثار فنی استفاده می شود. [208] [209] فهرست موضوعاتی که در این کلاس گنجانده شده است در بین منابع متفاوت است. Charanavyuha اشاره چهار Upavedas: [210]

«پنجم» و وداهای دیگر

برخی از متون پس از ودایی، از جمله مهابهاراتا ، ناتیاساسترا [213] و برخی از پوراناها ، خود را به عنوان « ودای پنجم » معرفی می کنند. [214] اولین اشاره به چنین «ودای پنجم» در چاندوگیا اوپانیشاد در سرود 7.1.2 یافت می شود. [215]

بگذارید نمایش و رقص (ناتیا، नाट्य) پنجمین کتاب مقدس ودیک باشد. همراه با یک داستان حماسی، گرایش به فضیلت، ثروت، شادی و آزادی معنوی، باید حاوی اهمیت هر کتاب مقدس باشد و هر هنری را به پیش ببرد. بنابراین، از میان تمام وداها، برهما ناتیا ودا را قاب کرد. او از ریگ ودا کلمات، از سما ودا ملودی، از ژست یاجور ودا، و از آتاروا ودا احساس را بیرون کشید.

-  فصل اول ناتیاشترا ، ابینایا دارپنا [216] [217]

« دیویا پراباندا»، برای مثال Tiruvaymoli، اصطلاحی است برای متون متعارف تامیل که توسط برخی هندوهای جنوب هند به عنوان ودای بومی در نظر گرفته می‌شود. [33] [34]

متون دیگری مانند باگاواد گیتا یا ودانتا سوتراها توسط برخی فرقه‌های هندو، شروتی یا «ودایی» در نظر گرفته می‌شوند، اما در هندوئیسم به طور کلی نیستند. جنبش باکتی ، و Gaudiya ویشنوپرستی به طور خاص گسترش مدت ودا که شامل سانسکریت حماسه و Vaishnavite متون مذهبی مانند Pancaratra . [218]

پوراناس

پورانهها یک ژانر گسترده ای از ادبیات دانشنامهای هند در مورد طیف وسیعی از موضوعات به خصوص اسطوره ها، افسانه ها و دیگر افسانه هاو روایات قومی سنتی است. [219] تعدادی از این متون به نام خدایان اصلی هندو مانند ویشنو، شیوا و دیوی نامگذاری شده‌اند . [220] [221] 18 ماها پورانا ( پورانای بزرگ) و 18 اوپا پورانا (پورانای کوچک) با بیش از 400000 آیه وجود دارد. [219]

پوراناها در فرهنگ هندو تأثیرگذار بوده اند . [222] [223] آنها وایدیکا (همخوان با ادبیات ودایی) در نظر گرفته می شوند . [224] Bhagavata پورانا در میان متن مشهور ترین و محبوب در سبک Puranic بوده است و از غیر دوگانه تنور. [225] [226] ادبیات پورانی با جنبش باکتی در هند پیوند خورد، و دانشمندان دوایتا و آدوایتا در مورد مضامین زیربنایی ودانتا در ماها پوراناس اظهار نظر کرده‌اند . [227]

اقتدار وداها

فرقه های مختلف هندو و فلسفه های هندی مواضع متفاوتی در مورد اقتدار وداها اتخاذ کرده اند. مکاتب فلسفی هندی که اقتدار وداها را تصدیق می کنند به عنوان «ارتدوکس» ( آستیکا ) طبقه بندی می شوند . [یادداشت 23] دیگر سنت‌های شرامانا ، مانند لوکایاتا ، کارواکا ، آجیویکا ، بودیسم و جینیسم که وداها را مرجع نمی‌دانستند ، به‌عنوان مکاتب «هترودوکس» یا «غیر ارتدوکس» ( ناستیکا ) نامیده می‌شوند . [14] [26]

اگرچه بسیاری از هندوهای مذهبی به طور ضمنی اقتدار وداها را تصدیق می کنند، این تصدیق اغلب «بیش از اعلامیه ای نیست که کسی خود را [یا خود] هندو می داند» [229] [یادداشت 24] و «اکثر هندی های امروزی به آن سخن می گویند. ودا و هیچ توجهی به محتوای متن ندارند." [230] لیپنر بیان می‌کند که برخی از هندوها اقتدار وداها را به چالش می‌کشند و از این طریق به طور ضمنی اهمیت آن را در تاریخ هندوئیسم تصدیق می‌کنند. [231]

جنبش اصلاحات هندو مانند آریا ساماج و براهمو ساماج اقتدار وداها را پذیرفتند، [232] در حالی که اقتدار وداها توسط نوگرایان هندو مانند دبندرانات تاگور و کشوب چاندرا سن رد شده است . [233] و همچنین توسط اصلاح طلبان اجتماعی مانند BR Ambedkar . [234]

هند شناسی غربی

مطالعه سانسکریت در غرب در قرن هفدهم آغاز شد. در اوایل قرن نوزدهم، آرتور شوپنهاور توجه را به متون ودایی، به ویژه اوپانیشادها جلب کرد. اهمیت سانسکریت ودایی برای مطالعات هند و اروپایی نیز در اوایل قرن نوزدهم شناخته شد. ترجمه انگلیسی از Samhitas در بعد از قرن 19، منتشر شده در شد کتاب مقدس از شرق سری های مولر در فاصله 1879 تا سال 1910. [235] رالف TH گریفیث نیز ارائه ترجمه انگلیسی از چهار Samhitas، منتشر شده 1889-1899.

نسخه های خطی ریگودا برای کتیبه در انتخاب شدند یونسکو را حافظه جهانی ثبت نام در سال 2007. [236]

همچنین ببینید

یادداشت

  1. ^ a b c d e f مسلم است که سرودهای ریگ ودا پس از جدایی هند و ایرانی حدود. 2000 قبل از میلاد و احتمالاً اسناد مربوط به میتانی از ج. 1400 قبل از میلاد قدیمی ترین متن موجود مربوط به 1200 قبل از میلاد تخمین زده می شود. تخمین‌های فیلولوژیکی بیشتر متن را به نیمه دوم هزاره دوم می‌دانند:
    • ماکس مولر : "گفته می شود سرودهای ریگ ودا مربوط به 1500 سال قبل از میلاد است" [237]
    • EIEC (SV زبانهای هندوایرانی ، ص 306) می دهد 1500-1000 قبل از میلاد.
    • فلود و ویتزل هر دو به ج اشاره می کنند . 1500-1200 قبل از میلاد [2] [56]
    • آنتونی از ج. 1500-1300 قبل از میلاد [64]
    • توماس اوبرلیز ( Die Religion des Rgveda , 1998, p. 158) بر اساس 'شواهد تجمعی' محدوده وسیعی از 1700-1100 قبل از میلاد را تعیین می کند. [65] Oberlies 1998 ، ص. 155 تخمینی حدود 1100 سال قبل از میلاد را برای جوانترین سرودهای کتاب 10 ارائه می دهد. [238]
    • ویتزل 1995 ، ص. 4 ذکر ج. 1500-1200 قبل از میلاد به گفته ویتزل 1997، پ. 263، کل دوره ریگ ودایی ممکن است از ق. 1900 قبل از میلاد تا قرن 1200 قبل از میلاد: "بخش اعظم RV نشان دهنده تنها 5 یا 6 نسل از پادشاهان (و از شاعران معاصر)24 از قبایل پورو و بهاراتا است. توسط این «نوارهای ضبط شده» معاصر گزارش شده است. از سوی دیگر، کل دوره رگودیک ممکن است حتی تا 700 سال طول بکشد، از نفوذ هندوآریایی ها به شبه قاره، حدود 1900 قبل از میلاد (در نهایت، زمان فروپاشی تمدن سند)، تا اینکه تا حدود 1200 قبل از میلاد، زمان معرفی آهن که برای اولین بار در سرودهای آشکارا پس از ودایی Atharvaveda ذکر شده است.
  2. الیسا فرشی (2012): "وداها بهمعنای مطلق مقامات دینی نیستند و ممکن است از آنها سرپیچی شود، اماتوسط یک مکتب ارتدوکس هندوبه عنوان یکمرجع معرفتی دین شناختی شناخته می شوند." Freschi 2012 ، ص. 62 این تمایز بین اقتدار معرفتی و دینی برای همه ادیان هندی صادق است.
  3. ^ برای یک جدول از تمام متون ودایی را ببینید ویتزل 2003 ، صص 100-101.
  4. مجموعه سانسکریت ودایی در یک تطابق کلمه ودایی ( Vaidika-Padānukrama-Koṣa ) که از سال 1930 تحت نظر ویشوا باندو تهیه شد، گنجانده شده است و در پنج جلد در 1935-1965 منتشر شده است. دامنه آن به حدود 400 متن، از جمله کل مجموعه سانسکریت ودایی علاوه بر برخی از متون «فرعی ودایی» گسترش می یابد. جلد اول: سامهیتاس، جلد دوم: برهماناس و آرانیاکاس، جلد سوم: اوپانیشادها، جلد چهارم: ودانگاس. یک نسخه اصلاح شده، به حدود 1800 صفحه، در 1973-1976 منتشر شد.
  5. ^ a b ادوارد روئر (مترجم)، مقدمه شانکارا در کتاب های گوگل به بریهاد آرانیاکا اوپانیشاد در صفحات 1-5: "وداها به دو بخش تقسیم می شوند، بخش اول کارما-کاندا، بخش تشریفاتی، همچنین (به نام) پوروا-کندا، و رفتار در مراسم؛ بخش دوم جنانا کاندا است، بخشی که حاوی دانش است، که اوتارا-کندا یا قسمت پسین نیز نامیده می شود و معرفت برهما یا روح جهانی را آشکار می کند.
  6. "همانطور که یک صنعتگر ماهر، یک ماشین می سازد، یک خواننده، من توانا! این سرود را برای تو ساخته ام. اگر تو ای آگنی، خدا، آن را با کمال میل بپذیری، باشد که از آن آب های بهشتی را بدست آوریم." Rigveda 5.2.11 ، ترجمه شده توسط Ralph TH Griffith [55]
  7. گاوین فلود تخمین‌های جریان اصلی را خلاصه می‌کند که بر اساس آنها ریگودا از اوایل 1500 قبل از میلاد در طی چندین قرن جمع‌آوری شده است. [2]
  8. ^ Broo 2016 ، ص. 92 از هارولد جی کوارد و کیونجونی راجا نقل می کند.
  9. ^ از ودا کامل، توسط pațha-śālā (مدارس کشیشی)، که از انتقال در پوجا ، خدمات روزانهمتمایز است. [75]
  10. چندین نویسنده به راهب بودایی چینی آی-تسینگ اشاره می‌کنند که در قرن هفتم از هند بازدید کرد تا متون بودایی را بازیابی کند و نمونه‌هایی از تکنیک‌های یادگاری مورد استفاده در هند را بیان کرد: [80] «در هند دو راه سنتی وجود دارد که می‌توان به آن دست یافت. قدرت فکری عالی اولاً با متعهد شدن مکرر به حافظه، عقل رشد می کند، ثانیاً الفبا ایده های فرد را ثابت می کند، بدین ترتیب دانش آموز پس از تمرین ده روز یا یک ماهه احساس می کند افکارش مانند فواره بالا می رود و می تواند هر چه را که یک بار شنیده به خاطر بسپارد." [81] [80]
  11. ^ استال: [این سنت انتقال شفاهی] «به مراتب قابل توجه تر است [از سنت نسبتاً اخیر انتقال مکتوب]، نه فقط به این دلیل که مشخصاً هندی است و شبیه هر چیزی است که در جاهای دیگر می‌یابیم، بلکه به این دلیل که به علمی منجر شده است. اکتشافاتی که مورد توجه دائمی هستند و غرب معاصر هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری از آنها دارد." شیفمن (2012 ، ص 171)، به نقل از استال (1986 ، ص 27)
    استال استدلال کرد که دستور زبان های هندی باستان، به ویژه پانینی ، کاملاً بر روش های تئوری زبان شناختی تسلط داشتند که تا دهه 1950 دوباره کشف نشد و کاربردهای منطق ریاضی مدرن را دوباره کشف کردند. زبان شناسی نوشته نوام چامسکی . (خود چامسکی گفته است که اولیگرامر زاینده به معنای امروزی گرامر پانینی بود). [85] این روش‌های اولیه هندی اجازه ساختن سیستم‌های مولد گسسته و بالقوه نامحدود را می‌داد. شایان ذکر است، این سیستم های زبانی اولیه به صورت شفاهی مدون شده بودند، اگرچه از نوشتن برای توسعه آنها به نحوی استفاده شد. مبنای رسمی روش‌های پانینی شامل استفاده از نشانگرهای کمکی بود که در دهه 1930 توسط منطق‌دان امیل پست کشف شد . [86]
  12. ^ a b Artha همچنین ممکن است به معنای "هدف، هدف یا ماهیت" باشد، بسته به زمینه. [125]
  13. ^ a b Klostermaier 2007 ، p. 55: "Kautas، معلمی که یاسکا (حدود 500 سال قبل از میلاد) در Nirukta از او یاد کرد ، اثری که به ریشه‌شناسی کلمات ودایی اختصاص داشت که دیگر برای مردم عادی درک نمی‌شد، معتقد بود که کلمه ودا دیگر به عنوان تلقی نمی‌شود. گفتار "عادی" معنی دار، اما به عنوان یک توالی ثابت از صداها، که معنای آن فراتر از بازیابی مبهم بود."

    جلدهای دهم تا دوازدهم اولین پراپاتاکای چاندوگیا اوپانیشاد (800-600 پ.م.) افسانه ای را در مورد کشیشان توصیف می کند و از نحوه خواندن آیات و خواندن سرودها بدون هیچ ایده ای برای معنای آنها یا اصل الهی آنها انتقاد می کند. [91]
  14. به گفته هولدریج ، srotriyas (گروهی از برهمن‌خوانان مرد که استاد sruti هستند [70] ) هنگام خواندن سامهیت‌ها اغلب نمی‌فهمند آنچه را که می‌خوانند ، صرفاً حفظ صدای متن. [89]
  15. کلسترمایر: « برهمن ، مشتق از ریشه bŗh = رشد کردن، بزرگ شدن، در اصل با کلمه ودایی یکسان بود که باعث پیشرفت مردم می شود: کلمات به معنای نزدیک شدن به خدایان بودند که در حوزه ای متفاوت زندگی می کردند. گام بزرگی از این مفهوم « گفتار-کنش واقعی » تا «گفتار-کنش است که به طور ضمنی و صریح به عنوان وسیله ای برای رسیدن به هدف به آن نگاه می شود.» کلسترمایر 2007 ، ص 55 به نقل از دشپنده ، 1990 ، ص 4.
  16. ^ ترسو 2008 ، ص. 114: "از نظر میمامسا واقعیت نهایی چیزی جز سخنان ابدی وداها نیست. آنها وجود یک خدای خالق برتر را نپذیرفتند که ممکن است ودا را ساخته باشد. طبق گفته میمامسا، خدایان نامگذاری شده در وداها. هیچ وجودی غیر از مانتراهایی که نام آنها را بر زبان می آورند وجود ندارد. پس قدرت خدایان چیزی نیست جز قدرت مانتراهایی که آنها را نام می برند."
  17. اعتقاد بر این است که متون اولیه بودایی نیز دارای سنت شفاهی هستند و اولین قانون پالی قرن‌ها پس از مرگ بودا نوشته شده است. [96]
  18. ^ به معنای واقعی کلمه، "معنای وداها آشکار شد."
  19. ^ سایانا یاسکا را تکرار می کند. مشاهده تفسیر وداها .
  20. ^ اوپانیشادها . [51]
  21. موکرجی همچنین به Uśanā smriti (81-2) اشاره می کند، که "بیان می کند که تسلط بر متن صرف ودا باید با معنای آن دنبال شود" با بحث در مورد ودانتا. [129] که پس از آن آنها توانستند در وداها به بحث و گفتگو بپردازند. [130] [95]
  22. ^ به عنوان مثال،
    سرود 1.164.34 ، "محدوده نهایی زمین چیست؟"، "مرکز جهان چیست؟"، "منی اسب کیهانی چیست؟"، "منبع نهایی چیست؟" از گفتار انسان؟"
    سرود 1.164.34 ، "چه کسی به زمین خون، روح، روح داد؟"، "چگونه جهان بدون ساختار می تواند منشأ این جهان ساختاریافته باشد؟"
    سرود 1.164.5 ، "خورشید در شب کجا پنهان می شود؟"، "خدایان کجا زندگی می کنند؟"
    سرود 1.164.6 ، "چه، پشتیبانی متولد نشده برای جهان متولد شده کجاست؟"
    سرود 1.164.20(سرودی که در اوپانیشادها به عنوان تمثیل تن و روح بسیار ذکر شده است): "دو پرنده با بالهای زیبا، همراهان جدایی ناپذیر؛ به یک درخت پناهگاه پناه آورده اند. یکی بی وقفه از درخت انجیر می خورد و دیگری بی وقفه از درخت انجیر می خورد. ، غذا نمی خورد، فقط نگاه می کند.";
    منابع: (الف) آنتونیو د نیکلاس (2003)، مراقبه ها از طریق ریگ ودا: انسان چهار بعدی، ISBN  978-0-595-26925-9 ، صفحات 64-69;
    یان گوندا ، تاریخ ادبیات هندی: ودا و اوپانیشادها، جلد 1، قسمت 1، اتو هاراسوویتز ورلاگ، ISBN 978-3-447-01603-2 ، صص 134-135; Rigveda Book 1, Hymn 164 Wikisource 
  23. الیسا فرشی (2012): "وداها بهمعنای مطلق مقامات دینی نیستند و ممکن است از آنها سرپیچی شود، اماتوسط یک مکتب ارتدوکس هندوبه عنوان یکمرجع معرفتی دین شناختی شناخته می شوند." [228] این تمایز بین اقتدار معرفتی و دین شناختی برای همه ادیان هندی صادق است.
  24. Lipner به نقل از Brockington (1981)، The sacred Tread, p.5.

منابع

  1. ^ a b c d e Witzel 2003 ، ص. 69.
  2. ^ a b c d e f Flood 1996 , p. 37.
  3. «ساخت وداها» . VedicGranth.Org .
  4. «ودا» . دیکشنری خلاصه نشده Random House Webster .
  5. ^ به عنوان مثال رجوع کنید به Radhakrishnan & Moore 1957 , p. 3; ویتزل 2003 ، ص. 68; مک دانل 2004 ، صفحات 29-39.
  6. ادبیات سانسکریت (2003) در دایره المعارف فیلیپ. بازدید 2007-08-09
  7. Sanujit Ghose (2011). " تحولات مذهبی در هند باستان " در دایره المعارف تاریخ جهان .
  8. ^ a b c Gavin Flood (1996)، مقدمه ای بر هندوئیسم ، انتشارات دانشگاه کمبریج، ISBN 978-0-521-43878-0 ، صفحات 35-39 
  9. Bloomfield، M. The Atharvaveda and the Gopatha-Brahmana، (Grundriss der Indo-Arischen Philologie und Altertumskunde II.1.b.) Strassburg 1899; گوندا، ج . تاریخ ادبیات هند : I.1 ادبیات ودایی (سامهیتاس و برهماناس). I.2 سوتراهای آیینی. ویسبادن 1975، 1977
  10. ^ a b A Bhattacharya (2006)، هندو دارما: مقدمه ای بر کتاب مقدس و الهیات ، ISBN 978-0-595-38455-6 ، صفحات 8-14; جورج ام. ویلیامز (2003)، کتاب راهنمای اساطیر هندو، انتشارات دانشگاه آکسفورد، ISBN 978-0-19-533261-2 ، ص. 285  
  11. ^ a b Jan Gonda (1975)، ادبیات ودایی: (Saṃhitās و Brāhmaṇas)، Otto Harrassowitz Verlag، ISBN 978-3-447-01603-2 
  12. ^ a b Bhattacharya 2006 ، صفحات 8-14.
  13. ^ a b c Holdrege 1995 ، صفحات 351-357.
  14. ^ a b c d Flood 1996 , p. 82.
  15. ^ a b Apte 1965 ، ص. 887.
  16. ^ a b Apte 1965 ، "apauruSeya".
  17. ^ a b Sharma 2011 ، صفحات 196-197.
  18. ^ a b Westerhoff 2009 ، p. 290.
  19. ^ a b Todd 2013 ، ص. 128.
  20. ^ a b Pollock 2011 ، صفحات 41-58.
  21. ^ a b c Scharfe 2002 ، صفحات 13-14.
  22. ^ a b c d e Wood 2007 .
  23. ^ a b c Hexam 2011 ، ص. فصل 8.
  24. ^ a b Dwyer 2013 .
  25. ^ a b c d e Holdrege 1996 , p. 347.
  26. ^ a b "astika" و "nastika" . دایره المعارف بریتانیکا آنلاین ، 20 آوریل 2016.
  27. ^ a b Monier-Williams 1899 , p. 1015 .
  28. ^ آپته 1965 ، ص. 856.
  29. ^ به عنوان مثال نگاه کنید به Pokorny's 1959 Indogermanisches etymologisches Wörterbuch sv u̯(e)id- ²; Rix' Lexikon der indogermanischen Verben ، u̯ei̯d- .
  30. Monier-Williams 1899 ، ص. 1017 (ستون دوم) .
  31. Monier-Williams 1899 ، ص. 1017 (ستون سوم) .
  32. واسودا نارایانان (1994)، ودای بومی: مکاشفه، تلاوت و آیین، انتشارات دانشگاه کارولینای جنوبی، ISBN 978-0-87249-965-2 ، ص. 194 
  33. ^ a b جان کارمن (1989)، ودا تامیل: تفسیر پیلان از تیروویمولی، انتشارات دانشگاه شیکاگو، ISBN 978-0-226-09305-5 ، صفحات 259-261 
  34. ^ a b Vasudha Narayanan (1994)، ودای بومی: مکاشفه، تلاوت، و آیین، انتشارات دانشگاه کارولینای جنوبی، ISBN 978-0-87249-965-2 ، صفحات 43، 117-119 
  35. ^ طبق ISKCON ، متون مقدس هندو ، "خود هندوها اغلب از این اصطلاح برای توصیف هر چیزی که به وداها و پیامدهای آنها مرتبط است (مثلا فرهنگ ودایی) استفاده می کنند."
  36. ^ پراساد 2020 ، ص. 150.
  37. ^ 37575 ریگودیک هستند. از بقیه، 34857 در سه سامهیتای دیگر ظاهر می‌شوند و 16405 فقط از برهماناها، اوپانیشادها یا سوتراها شناخته شده‌اند.
  38. ^ a b c Klostermaier 1994 , pp. 67-69.
  39. a b Brahmana Encyclopædia Britannica (2013)
  40. ^ a b مایکل ویتزل ، "ردیابی گویش های ودایی" در Dialectes dans les litteratures Indo-Aryennes ed. Caillat، پاریس، 1989، 97-265.
  41. ^ a b Biswas et al (1989)، دیدگاه های کیهانی، انتشارات دانشگاه کمبریج، ISBN 978-0-521-34354-1 ، صفحات 42-43 
  42. ^ a b c Jan Gonda (1975)، ادبیات ودایی: (Saṃhitās و Brāhmaṇas)، Otto Harrassowitz Verlag، ISBN 978-3-447-01603-2 ، صفحات 424-426 
  43. ^ a b c Michaels 2004 ، ص. 51.
  44. ویلیام کی. ماهونی (1998). جهان هنرمندانه: مقدمه ای بر تخیل مذهبی ودایی . انتشارات دانشگاه ایالتی نیویورک. پ. 271. شابک 978-0-7914-3579-3.
  45. ^ a b c d Wendy Doniger (1990)، منابع متنی برای مطالعه هندوئیسم، چاپ اول، انتشارات دانشگاه شیکاگو، ISBN 978-0-226-61847-0 ، صفحات 2-3; نقل قول: "اوپانیشادها اساس فلسفه هندوی بعدی را فراهم می کنند؛ آنها به تنهایی از مجموعه ودایی به طور گسترده توسط اکثر هندوهای تحصیلکرده شناخته شده و نقل شده اند، و ایده های اصلی آنها نیز بخشی از زرادخانه معنوی درجه و طبقه بندی شده است. هندوها." 
  46. ویمن دیسانایاک (1993)، خود به عنوان بدن در نظریه و عمل آسیایی (ویراستاران: توماس پی. کاسولیس و همکاران)، انتشارات دانشگاه ایالتی نیویورک، ISBN 978-0-7914-1080-6 ، ص. 39; نقل قول: "اوپانیشادها پایه های تفکر فلسفی هندو را تشکیل می دهند و موضوع اصلی اوپانیشادها هویت آتمن و برهمن یا خود درونی و خود کیهانی است."مایکل مک داول و ناتان براون (2009)، ادیان جهانی، پنگوئن، ISBN 978-1-59257-846-7 ، صفحات 208-210 
     
  47. Patrick Olivelle (2014)، The Early Upanisads، انتشارات دانشگاه آکسفورد، ISBN 978-0-19-535242-9 ، ص. 3; نقل قول: «اگرچه از نظر تئوریک، کل پیکره ودایی به عنوان حقیقت مکشوف [شروتی] پذیرفته شده است، در واقع این اوپانیشادها هستند که به تأثیرگذاری بر زندگی و اندیشه سنت‌های مذهبی گوناگونی که ما آنها را هندو می‌نامیم، ادامه داده‌اند. متون مقدس در حد عالی هندوئیسم». 
  48. ویتزل 2003 ، صص 100-101.
  49. بارتلی 2001 ، ص. 490.
  50. ^ a b Holdrege 1996 , p. 30.
  51. ^ a b c ناکامورا 1983 ، ص. 409.
  52. ^ a b بهتاچاریا 2006 ، ص. 9.
  53. ^ a b Knapp 2005 ، صفحات 10-11.
  54. پیشگوی ودای پنجم: کرِشنا دوایپایانا ویاسا در مهابهاراتا بروس ام. سالیوان، موتیلال بانارسیداس، صفحات 85-86
  55. «ریگ ودا/ماندالا ۵/سرود ۲» .
  56. ^ a b c Witzel 1995 ، ص. 4.
  57. ^ آنتونی 2007 ، ص. 49.
  58. ^ ویتزل 2008 ، ص. 68.
  59. ^ Frazier 2011 ، ص. 344.
  60. Holdrege 2012 ، ص 249، 250.
  61. دلال 2014 ، ص. 16 .
  62. ^ دات 2006 ، ص. 36.
  63. ^ گومز 2012 ، ص. 54.
  64. ^ a b Anthony 2007, p. 454.
  65. ^ a b Oberlies 1998, p. 158.
  66. ^ Kumar 2014, p. 179.
  67. ^ Witzel 2003, p. 68.
  68. ^ a b c d Witzel 2003, p. 69; For oral composition and oral transmission for "many hundreds of years" before being written down, see: Avari 2007, p. 76.
  69. ^ a b Holdrege 1995, p. 344.
  70. ^ a b c d e Holdrege 1996, p. 345.
  71. ^ a b c Broo 2016, p. 92.
  72. ^ Pruthi 2004, p. 286.
  73. ^ Holdrege 2012, p. 165.
  74. ^ Prasad 2007, p. 125.
  75. ^ Wilke & Moebus 2011, pp. 344–345.
  76. ^ Wilke & Moebus 2011, p. 345.
  77. ^ Banerji 1989, pp. 323–324.
  78. ^ Wilke & Moebus 2011, pp. 477–495.
  79. ^ Rath 2012, p. 22.
  80. ^ a b c Griffiths 1999, p. 122.
  81. ^ a b c Rath 2012, p. 19.
  82. ^ Doniger 2010, p. 106.
  83. ^ a b Wilke & Moebus 2011, p. 479.
  84. ^ Schiffman 2012, p. 171.
  85. ^ An event in Kolkata Archived May 10, 2012, at the Wayback Machine, Frontline
  86. ^ Kadvany, John (2007). "Positional Value and Linguistic Recursion". Journal of Indian Philosophy. 35 (5–6): 487–520. CiteSeerX 10.1.1.565.2083. doi:10.1007/s10781-007-9025-5. S2CID 52885600.
  87. ^ Galewicz 2004, p. 328.
  88. ^ a b c Mookerji 2011, p. 35.
  89. ^ a b c d Holdrege 1996, p. 346.
  90. ^ a b c Klostermaier 2007, p. 55.
  91. ^ Paul Deussen, Sixty Upanishads of the Veda, Volume 1, Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-1468-4, pages 80-84
  92. ^ Jackson 2016, p. "Sayana, Vidyaranya’s brother".
  93. ^ Holdrege 1996, pp. 346–347.
  94. ^ Holdrege 1996, pp. 346, 347.
  95. ^ a b Frazier 2011, p. 34.
  96. ^ Donald S. Lopez Jr. (1995). "Authority and Orality in the Mahāyāna" (PDF). Numen. 42 (1): 21–47. doi:10.1163/1568527952598800. hdl:2027.42/43799. JSTOR 3270278.
  97. ^ Wilke & Moebus 2011, p. 192.
  98. ^ Goody 1987.
  99. ^ Lopez Jr. 2016, pp. 35–36.
  100. ^ Olson & Cole 2013, p. 15.
  101. ^ Avari 2007, pp. 69–70, 76
  102. ^ Brodd, Jeffrey (2003), World Religions, Winona, MN: Saint Mary's Press, ISBN 978-0-88489-725-5
  103. ^ Jamison, Stephanie W.; Brereton, Joel P. (2014). The Rigveda – The Earliest Religious Poetry of India, Volume 1. Oxford University Press. p. 18. ISBN 978-0-19-972078-1.
  104. ^ "Cultural Heritage of Nepal". Nepal-German Manuscript Preservation Project. University of Hamburg. Archived from the original on 18 September 2014. Retrieved 4 November 2014.
  105. ^ Buswell & Lopez, Jr. 2013.
  106. ^ Frazier 2011, p. 34.
  107. ^ Walton, Linda (2015). "Educational institutions" in The Cambridge World History Vol. 5. Cambridge: Cambridge University Press. p. 122. ISBN 978-0-521-19074-9.
  108. ^ Sukumar Dutt (1988) [1962]. Buddhist Monks And Monasteries of India: Their History And Contribution To Indian Culture. George Allen and Unwin Ltd, London. ISBN 81-208-0498-8. pp. 332–333
  109. ^ Deshpande 1990, p. 33.
  110. ^ Misra 2000, p. 49.
  111. ^ a b Holdrege 1996, p. 354.
  112. ^ Jackson 2016, ch.3.
  113. ^ Coward, Raja & Potter 1990, p. 106.
  114. ^ a b Mookerji 2011, p. 34.
  115. ^ Mookerji 2011, p. 30.
  116. ^ Holdrege 1996, pp. 355, 356–357.
  117. ^ a b Galewicz 2004, p. 40.
  118. ^ Galewicz 2011, p. 338.
  119. ^ Collins 2009, "237 Sayana".
  120. ^ a b Galewicz 2004, p. 41.
  121. ^ Galewicz 2004, pp. 41–42.
  122. ^ Michaels 2016, pp. 237–238.
  123. ^ Mookerji 2011, pp. 29–31.
  124. ^ Mookerji 2011, pp. 29, 34.
  125. ^ See:
     • Sanskrit English Dictionary University of Kloen, Germany (2009)
     • Karl Potter (1998), Encyclopedia of Indian Philosophies, Volume 4, ISBN 81-208-0310-8, Motilal Banarsidass, pp 610 (note 17)
  126. ^ Mookerji 2011, pp. 34–35.
  127. ^ Mookerji 2011, pp. 35–36.
  128. ^ Mookerji 2011, p. 36.
  129. ^ a b c Mookerji 2011, p. 196.
  130. ^ Mookerji 2011, p. 29.
  131. ^ a b Flood 1996, p. 39.
  132. ^ a b c d e Witzel, M., "The Development of the Vedic Canon and its Schools : The Social and Political Milieu", Harvard University, in Witzel 1997, pp. 261–264
  133. ^ a b Jamison and Witzel (1992), Vedic Hinduism, Harvard University, p. 6
  134. ^ J. Muir (1872), Original Sanskrit Texts on the Origin and History of the People of India, their religion and institutions, Vol. 1 at Google Books, 2nd Edition, p. 12
  135. ^ Albert Friedrich Weber, Indische Studien, herausg. von at Google Books, Vol. 10, pp. 1–9 with footnotes (in German); For a translation, Original Sanskrit Texts at Google Books, p. 14
  136. ^ For an example, see Sarvānukramaṇī Vivaraṇa Univ of Pennsylvania rare texts collection
  137. ^ R̥gveda-sarvānukramaṇī Śaunakakr̥tāʼnuvākānukramaṇī ca, Maharṣi-Kātyayāna-viracitā, OCLC 11549595
  138. ^ Staal 1986
  139. ^ a b Filliozat 2004, p. 139
  140. ^ Dawson, Patricia A. (15 July 2015). Asia Through the Ages: Early History to European Colonialism. Cavendish Square Publishing, LLC. ISBN 978-1-5026-0684-6.
  141. ^ Brown, Brian Arthur (8 July 2016). Four Testaments: Tao Te Ching, Analects, Dhammapada, Bhagavad Gita: Sacred Scriptures of Taoism, Confucianism, Buddhism, and Hinduism. Rowman & Littlefield. ISBN 978-1-4422-6578-3.
  142. ^ Witzel 2003, p. 69, "... almost all printed editions depend on the late manuscripts that are hardly older than 500 years"
  143. ^ Radhakrishnan & Moore 1957, p. 3; Witzel 2003, p. 68
  144. ^ Witzel, M., "The Development of the Vedic Canon and its Schools : The Social and Political Milieu" in Witzel 1997, pp. 257–348
  145. ^ MacDonell 2004, pp. 29–39.
  146. ^ Jamison and Witzel (1992), Vedic Hinduism, Harvard University, p. 21
  147. ^ Witzel, M., "The Development of the Vedic Canon and its Schools : The Social and Political Milieu" in Witzel 1997, p. 286
  148. ^ a b Original Sanskrit: Rigveda 10.129 Wikisource;
     • Translation 1: Max Müller (1859). A History of Ancient Sanskrit Literature. Williams and Norgate, London. pp. 559–565.
     • Translation 2: Kenneth Kramer (1986). World Scriptures: An Introduction to Comparative Religions. Paulist Press. p. 21. ISBN 978-0-8091-2781-8.
     • Translation 3: David Christian (2011). Maps of Time: An Introduction to Big History. University of California Press. pp. 17–18. ISBN 978-0-520-95067-2.
  149. ^ see e.g. Avari 2007, p. 77.
  150. ^ For 1,028 hymns and 10,600 verses and division into ten mandalas, see: Avari 2007, p. 77.
  151. ^ For characterization of content and mentions of deities including Agni, Indra, Varuna, Soma, Surya, etc. see: Avari 2007, p. 77.
  152. ^ Witzel 1997, p. 261.
  153. ^ Prasad 2020, pp. 150–151.
  154. ^ Prasad 2020, p. 151.
  155. ^ Original text translated in English: The Rig Veda, Mandala 10, Hymn 117, Ralph T.H. Griffith (Translator);
    C Chatterjee (1995), Values in the Indian Ethos: An Overview, Journal of Human Values, Vol. 1, No. 1, pp. 3–12
  156. ^ Michael Witzel, The Rigvedic religious system and its central Asian and Hindukush antecedents, in The Vedas – Texts, Language and Ritual, Editors: Griffiths and Houben (2004), Brill Academic, ISBN 978-90-6980-149-0, pp. 581–627
  157. ^ From sāman, the term for a melody applied to a metrical hymn or a song of praise, Apte 1965, p. 981.
  158. ^ a b c d Witzel, M., "The Development of the Vedic Canon and its Schools : The Social and Political Milieu" in Witzel 1997, pp. 269–270
  159. ^ M Bloomfield, Rig-veda Repetitions, p. 402, at Google Books, pp. 402–464
  160. ^ For 1875 total verses, see the numbering given in Ralph T. H. Griffith. Griffith's introduction mentions the recension history for his text. Repetitions may be found by consulting the cross-index in Griffith pp. 491–499.
  161. ^ Wilke & Moebus 2011, p. 381.
  162. ^ a b Witzel 2003, pp. 76–77.
  163. ^ The Development of the Vedic Canon and its Schools, Michael Witzel, Harvard University
  164. ^ Autochthonous Aryans? Michael Witzel, Harvard University
  165. ^ Early Sanskritization Archived 20 February 2012 at the Wayback Machine, Michael Witzel, Harvard University
  166. ^ Antonio de Nicholas (2003), Meditations Through the Rig Veda: Four-Dimensional Man, ISBN 978-0-595-26925-9, pp. 273–274
  167. ^ Witzel, M., "The Development of the Vedic Canon and its Schools : The Social and Political Milieu" in Witzel 1997, pp. 270–271
  168. ^ Witzel, M., "The Development of the Vedic Canon and its Schools : The Social and Political Milieu" in Witzel 1997, pp. 272–274
  169. ^ Paul Deussen, Sixty Upanishads of the Veda, Volume 1, Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-1468-4, pp. 217–219
  170. ^ Michaels 2004, p. 52 Table 3.
  171. ^ CL Prabhakar (1972), The Recensions of the Sukla Yajurveda, Archív Orientální, Volume 40, Issue 1, pp. 347–353
  172. ^ Paul Deussen, The Philosophy of the Upanishads, Motilal Banarsidass (2011 Edition), ISBN 978-81-208-1620-6, p. 23
  173. ^ Patrick Olivelle (1998), Upaniṣhads, Oxford University Press, ISBN 0-19-282292-6, pp. 1–17
  174. ^ a b c d Michaels 2004, p. 56.
  175. ^ Frits Staal (2009), Discovering the Vedas: Origins, Mantras, Rituals, Insights, Penguin, ISBN 978-0-14-309986-4, pp. 136–137
  176. ^ Frits Staal (2009), Discovering the Vedas: Origins, Mantras, Rituals, Insights, Penguin, ISBN 978-0-14-309986-4, p. 135
  177. ^ Alex Wayman (1997), Untying the Knots in Buddhism, Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-1321-2, pp. 52–53
  178. ^ "The latest of the four Vedas, the Atharva-Veda, is, as we have seen, largely composed of magical texts and charms, but here and there we find cosmological hymns which anticipate the Upanishads, – hymns to Skambha, the 'Support', who is seen as the first principle which is both the material and efficient cause of the universe, to Prāna, the 'Breath of Life', to Vāc, the 'Word', and so on." Zaehner 1966, p. vii.
  179. ^ Laurie Patton (2004), Veda and Upanishad, in The Hindu World (Editors: Sushil Mittal and Gene Thursby), Routledge, ISBN 0-415-21527-7, p. 38
  180. ^ a b Jan Gonda (1975), Vedic Literature: Saṃhitās and Brāhmaṇas, Vol 1, Fasc. 1, Otto Harrassowitz Verlag, ISBN 978-3-447-01603-2, pp. 277–280, Quote: "It would be incorrect to describe the Atharvaveda Samhita as a collection of magical formulas".
  181. ^ Kenneth Zysk (2012), Understanding Mantras (Editor: Harvey Alper), Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-0746-4, pp. 123–129
  182. ^ On magic spells and charms, such as those to gain better health: Atharva Veda 2.32 Bhaishagykni, Charm to secure perfect health Maurice Bloomfield (Translator), Sacred Books of the East, Vol. 42, Oxford University Press; see also chapters 3.11, 3.31, 4.10, 5.30, 19.26;
    On finding a good husband: Atharva Veda 4.2.36 Strijaratani Maurice Bloomfield (Translator), Sacred Books of the East, Vol. 42, Oxford University Press; Atharvaveda dedicates over 30 chapters to love relationships, sexuality and for conceiving a child, see e.g. chapters 1.14, 2.30, 3.25, 6.60, 6.78, 6.82, 6.130–6.132; On peaceful social and family relationships: Atharva Veda 6.3.30 Maurice Bloomfield (Translator), Sacred Books of the East, Vol. 42, Oxford University Press;
  183. ^ Kenneth Zysk (1993), Religious Medicine: The History and Evolution of Indian Medicine, Routledge, ISBN 978-1-56000-076-1, pp. x–xii
  184. ^ Witzel, M., "The Development of the Vedic Canon and its Schools : The Social and Political Milieu" in Witzel 1997, pp. 275–276
  185. ^ Moriz Winternitz (2010), A History of Indian Literature, Volume 1, Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-0264-3, pp. 175–176
  186. ^ Klostermaier 1994, p. 67.
  187. ^ a b c d Max Müller, Chandogya Upanishad, The Upanishads, Part I, Oxford University Press, p. lxxxvii with footnote 2
  188. ^ Paul Deussen, Sixty Upanishads of the Veda, Volume 1, Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-1468-4, p. 63
  189. ^ The Development of the Female Mind in India, p. 27, at Google Books, The Calcutta Review, Volume 60, p. 27
  190. ^ Jan Gonda (1975), Vedic Literature: (Saṃhitās and Brāhmaṇas), Otto Harrassowitz Verlag, ISBN 978-3-447-01603-2, pp. 319–322, 368–383 with footnotes
  191. ^ AB Keith (2007), The Religion and Philosophy of the Veda and Upanishads, Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-0644-3, pp. 489–490
  192. ^ Max Müller, The Upanishads, Part 1, Oxford University Press, p. lxxxvi footnote 1
  193. ^ Olivelle 1998, p. liii.
  194. ^ a b Olivelle 1998, p. lv.
  195. ^ Mahadevan 1952, p. 59.
  196. ^ a b PT Raju (1985), Structural Depths of Indian Thought, State University of New York Press, ISBN 978-0-88706-139-4, pp. 35–36
  197. ^ Wiman Dissanayake (1993), Self as Body in Asian Theory and Practice (Editors: Thomas P. Kasulis et al), State University of New York Press, ISBN 978-0-7914-1080-6, p. 39; Quote: "The Upanishads form the foundations of Hindu philosophical thought and the central theme of the Upanishads is the identity of Atman and Brahman, or the inner self and the cosmic self.";
    Michael McDowell and Nathan Brown (2009), World Religions, Penguin, ISBN 978-1-59257-846-7, pp. 208–210
  198. ^ Patrick Olivelle (2014), The Early Upanisads, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-535242-9, p. 3; Quote: "Even though theoretically the whole of vedic corpus is accepted as revealed truth [shruti], in reality it is the Upanishads that have continued to influence the life and thought of the various religious traditions that we have come to call Hindu. Upanishads are the scriptures par excellence of Hinduism".
  199. ^ a b c Olivelle 1999, p. xxiii.
  200. ^ James Lochtefeld (2002), "Vedanga" in The Illustrated Encyclopedia of Hinduism, Vol. 1: A–M, Rosen Publishing, ISBN 0-8239-2287-1, pp. 744–745
  201. ^ Wilke & Moebus 2011, pp. 391–394 with footnotes, 416–419.
  202. ^ Coward, Raja & Potter 1990, pp. 105–110.
  203. ^ Eggeling, Hans Julius (1911). "Hinduism" . In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica. 13 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 501–513, see page 505.
  204. ^ Wilke & Moebus 2011, pp. 472–532.
  205. ^ Coward, Raja & Potter 1990, p. 18.
  206. ^ Rajendra Prasad (2009). A Historical-developmental Study of Classical Indian Philosophy of Morals. Concept. p. 147. ISBN 978-81-8069-595-7.
  207. ^ BR Modak, The Ancillary Literature of the Atharva-Veda, New Delhi, Rashtriya Veda Vidya Pratishthan, 1993, ISBN 81-215-0607-7
  208. ^ Monier-Williams 1899, p. 207.
  209. ^ Apte 1965, p. 293.
  210. ^ "Upaveda". Oxford University Press. Retrieved 7 December 2014.
  211. ^ Narayanaswamy, V. (1981). "Origin and Development of Ayurveda: A Brief History". Ancient Science of Life. 1 (1): 1–7. PMC 3336651. PMID 22556454.
  212. ^ Frawley, David; Ranade, Subhash (2001). Ayurveda, Nature's Medicine. Lotus Press. p. 11. ISBN 978-0-914955-95-5. Retrieved 6 January 2015.
  213. ^ Paul Kuritz (1988), The Making of Theatre History, Prentice Hall, ISBN 978-0-13-547861-5, p. 68
  214. ^ Sullivan 1994, p. 385.
  215. ^ Sanskrit original: Chandogya Upanishad, Wikisource;
     • English translation: Chandogya Upanishad 7.1.2, G Jha (Translator), Oriental Book Agency, p. 368
  216. ^ "Natyashastra" (PDF). Sanskrit Documents.
  217. ^ Coormaraswamy and Duggirala (1917). The Mirror of Gesture. Harvard University Press. pp. 2–4.
  218. ^ Goswami, Satsvarupa (1976), Readings in Vedic Literature: The Tradition Speaks for Itself, S.l.: Assoc Publishing Group, p. 240, ISBN 978-0-912776-88-0
  219. ^ a b Greg Bailey (2001), Encyclopedia of Asian Philosophy (Editor: Oliver Leaman), Routledge, ISBN 978-0-415-17281-3, pp. 437–439
  220. ^ Ludo Rocher (1986), The Puranas, Otto Harrassowitz Verlag, ISBN 978-3-447-02522-5, pp. 1–5, 12–21
  221. ^ Nair, Shantha N. (2008). Echoes of Ancient Indian Wisdom: The Universal Hindu Vision and Its Edifice. Hindology Books. p. 266. ISBN 978-81-223-1020-7.
  222. ^ Ludo Rocher (1986), The Puranas, Otto Harrassowitz Verlag, ISBN 978-3-447-02522-5, pp. 12–13, 134–156, 203–210
  223. ^ Greg Bailey (2001), Encyclopedia of Asian Philosophy (Editor: Oliver Leaman), Routledge, ISBN 978-0-415-17281-3, pp. 442–443
  224. ^ Dominic Goodall (1996), Hindu Scriptures, University of California Press, ISBN 978-0-520-20778-3, p. xxxix
  225. ^ Thompson, Richard L. (2007). The Cosmology of the Bhagavata Purana 'Mysteries of the Sacred Universe. Motilal Banarsidass Publishers. p. 10. ISBN 978-81-208-1919-1.
  226. ^ Dominic Goodall (1996), Hindu Scriptures, University of California Press, ISBN 978-0-520-20778-3, p. xli
  227. ^ BN Krishnamurti Sharma (2008), A History of the Dvaita School of Vedānta and Its Literature, Motilal Banarsidass, ISBN 978-81-208-1575-9, pp. 128–131
  228. ^ Freschi 2012, p. 62.
  229. ^ Lipner 2012, p. 16.
  230. ^ Axel Michaels (2004), Hinduism: Past and Present, Princeton University Press, p.18; see also Julius Lipner (2012), Hindus: Their Religious Beliefs and Practices, Routledge, p.77; and Brian K. Smith (2008), Hinduism, p.101, in Jacob Neusner (ed.), Sacred Texts and Authority, Wipf and Stock Publishers.
  231. ^ Lipner 2012, pp. 15–17.
  232. ^ Muhammad Khalid Masud (2000). Travellers in Faith: Studies of the Tablīghī Jamāʻat as a Transnational Islamic Movement for Faith Renewal. BRILL. p. 50. ISBN 978-90-04-11622-1.
  233. ^ Rambachan 1994, p. 272.
  234. ^ Nagappa 2011, p. 283 ("It is said that the Varna system [...] Sanatan Hindu").
  235. ^ Müller, Friedrich Max (author) & Stone, Jon R. (author, editor) (2002). The essential Max Müller: on language, mythology, and religion. Illustrated edition. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-312-29309-3. Source: [1] (accessed: Friday May 7, 2010), p. 44
  236. ^ "Rig Veda in UNESCO Memory of the World Register".
  237. ^ Müller 1892.
  238. ^ Oberlies 1998, p. 155.

Sources

Further reading

Overviews
  • Gonda, J. (1975), Vedic Literature: Saṃhitās and Brāhmaṇas, 1, Veda and Upanishads, Wiesnaden: Harrassowitz: A History of Indian literature, ISBN 978-3-447-01603-2.
  • Santucci, J.A. (1976), "An Outline of Vedic Literature", Scholars Press for the American Academy of Religion.
  • Shrava, S. (1977), A Comprehensive History of Vedic Literature – Brahmana and Aranyaka Works, Pranava Prakashan.
  • A Vedic Concordance, (an alphabetic index to every line, every stanza of the Vedas published before 1906), Harvard University: Maurice BloomfieldCS1 maint: others (link).
  • The Vedas at sacred-texts.com, Sacred Texts.
Concordances
Conference proceedings
Journals

External links