شتاب نمایندگی

حرکت بازنمایی یک خطای کوچک، اما قابل اعتماد در درک بصری ما از اجسام متحرک است. لحظه بازنمایی توسط جنیفر فرید و رونالد فینکه کشف و نامگذاری شد . [1] به جای دانستن مکان دقیق یک شیء متحرک، بینندگان در واقع فکر می‌کنند که با جلوتر رفتن زمان، در مسیر حرکت خود کمی دورتر است. برای مثال، افرادی که شیئی را که از چپ به راست حرکت می‌کند و ناگهان ناپدید می‌شود، مشاهده می‌کنند، گزارش می‌دهند که آن را کمی دورتر از جایی که واقعاً ناپدید شده، به سمت راست دیده‌اند. اگرچه خطای بزرگی نیست، اما در انواع رویدادهای مختلف از چرخش های ساده [1] تا حرکت دوربین در یک صحنه یافت شده است. [2] نام "تحرک بازنمایی" در ابتدا منعکس کننده این ایده بود که جابجایی رو به جلو نتیجه سیستم ادراکی است که اصول اولیه فیزیک نیوتنی را درونی کرده یا تکامل یافته است ، [3] اما به معنای جابجایی های رو به جلو آمده است. الگوی ارائه شده را در ابعاد مختلف ادامه دهید، نه فقط موقعیت یا جهت. [4] مانند بسیاری از حوزه‌های روان‌شناسی شناختی ، نظریه‌ها می‌توانند بر جنبه‌های پایین به بالا یا از بالا به پایین کار تمرکز کنند. نظریه‌های پایین به بالا حرکت بازنمایی نقش حرکات چشم و ارائه محرک را برجسته می‌کنند، [5] [6] در حالی که نظریه‌های بالا به پایین نقش تجربه و انتظارات مشاهده‌گر را در مورد رویداد ارائه‌شده برجسته می‌کنند. [4] [7]

مواد و روش ها

حرکت بازنمایی با استفاده از دو نوع نمایشگر مورد مطالعه قرار گرفته است: حرکت ضمنی (پانل سمت چپ) و انیمیشن های صاف (پانل سمت راست). رویدادهای ضمنی مجموعه‌ای از تصاویر را نشان می‌دهند که حرکتی را نشان می‌دهند، اما با نرخ فریم آهسته، بنابراین هیچ حرکت ظاهری وجود ندارد. از انیمیشن‌های صاف نیز استفاده شده است، که در آن انیمیشن برای مدت کوتاهی قطع می‌شود و سپس شرکت‌کنندگان یا نشان می‌دهند که آیا یک کاوشگر استاتیک در همان موقعیت فریم نهایی انیمیشن است (پانل سمت راست)، [8] یا از آنها خواسته می‌شود با ماوس نشان دهند. مکان نما دقیقاً در جایی که شی ناپدید شده است. [9] نتیجه اصلی این است که شرکت‌کنندگان یا از ماوس برای کلیک کردن فراتر از نقطه ناپدید شدن استفاده می‌کنند، یا کاوشگرهای رو به جلو را به‌عنوان مکانی که شی ناپدید می‌شود، اشتباه شناسایی می‌کنند. بنابراین، به جای اینکه نشان دهند که کاوشگر 0 درجه واقعی در یک رویداد چرخشی یکسان است، شرکت کنندگان خواهند گفت که کاوشگرهایی که 2-4 درجه از نقطه ناپدید شدن گذشته اند ظاهر می شوند در واقع به نظر می رسد در خود نقطه ناپدید شدن هستند. با این حال، آنها کاملاً به آسانی کاوشگرهایی را که در پشت نقطه ناپدید شدن قرار دارند، 2-4 درجه رد می کنند.

شماتیک محاکمه حرکت ضمنی. مستطیل برای 250 میلی‌ثانیه ظاهر می‌شود و پس از آن یک صفحه خالی برای 250 میلی‌ثانیه ظاهر می‌شود (در اینجا کمی شفاف است تا مستطیل قبلی قابل مشاهده باشد). جهت گیری های بعدی 17 درجه چرخانده می شوند، با چرخش پروب های آزمایشی بین 0 تا ± 8 درجه نمونه برداری می شود. وظیفه تعیین این است که آیا جهت سوم و چهارم یکسان هستند یا خیر. افراد معمولاً به اشتباه کاوشگرهای رو به جلو را یکسان تشخیص می دهند، که نشان می دهد آنها به حرکت ضمنی مستطیل ادامه داده اند.
مکعب سبز حول محور عمودی 50 درجه می چرخد، برای مدت کوتاهی ناپدید می شود (250 میلی ثانیه) و کاوشگر ظاهر می شود. وظیفه تعیین این است که آیا مکعب دقیقاً در همان جهت ظاهر می شود یا خیر. در این نسخه ی نمایشی، مکعب در واقع 4 درجه بیشتر در طول مسیر برمی گردد، اگرچه احتمالاً به نظر می رسد که دقیقاً به همان جایی که ناپدید شده است بازگشته است.

نتایج خاص

مطالعات اولیه نشان داد که حرکت بازنمایی برای چرخش در [1] و حرکات در سراسر صفحه تصویر رخ می دهد، با اعوجاج بزرگتر با سرعت های سریع تر [10] و هنگامی که حرکت رو به پایین ارائه می شود رخ می دهد. [9] علاوه بر این، الگوی کلی حرکت پیش‌بینی می‌شود، به طوری که وقتی یک حرکت نوسانی مانند آونگ نشان داده می‌شود، جسم به‌عنوان ادامه‌ی الگوی بزرگ‌تر به خاطر می‌آید. [11] به عبارت دیگر، هنگامی که از آنها خواسته می‌شود قضاوت کنند که جسم دقیقاً در کجا قرار دارد، همانطور که معمولاً جهت‌ها را معکوس می‌کند، کاوشگرهایی در جهت معکوس به عنوان یکسان پذیرفته می‌شوند، نه کاوشگرهایی که فوری‌ترین و حرکت موضعی را ادامه می‌دهند.

اهمیت برچسب زدن

میزان حرکت بازنمایی مشاهده شده می تواند به نحوه برچسب گذاری رویداد یا شی توسط شرکت کننده بستگی داشته باشد. به عنوان مثال، اگر درست قبل از آزمایش به او گفته شود که شی با دیوار «تصادف» می‌کند، اعوجاج‌های کوچک‌تری نسبت به زمانی که گفته می‌شود شی در حال «پرش» است، مشاهده می‌شود. [12] همچنین وقتی به شرکت کنندگان گفته می شود که شکل مثلثی یک موشک است، در مقایسه با زمانی که همان شکل "کلیسا" نامیده می شود، حرکت بازنمایی بیشتری مشاهده می شود، با این حال، نوک تیز بودن کلی شکل مهم تر از جسم است. هویت. [14]

حرکت در عمق

اجسام می توانند حول محورهای عمقی مختلف بچرخند (مثلاً تفاوت بین چرخش و چرخش را در نظر بگیرید) و تکانه نمایشی بیشتری با محورهای چرخشی که از مرکز جسم می گذرد در مقایسه با چرخش های خارج از مرکز رخ ​​می دهد. [15] هنگامی که با یک رویداد ارائه می شود که نمای دوربین را در حال حرکت در یک صحنه نشان می دهد، حرکت بازنمایی برای نمای دوربین رخ می دهد، هم برای چرخش (مانند چرخاندن سر) [2] و هم برای حرکات در صحنه. [16] در مقایسه با چرخش خارج از دید، برای نماهایی که اشیاء وارد صحنه می شوند، حرکت بازنمایی بیشتری رخ می دهد (به مثال فیلم ها مراجعه کنید). [2]

نیمکت در حال چرخش خارج از دید، کاوشگر در واقع مشابه نمای نهایی است، اما احتمالاً به نظر می رسد که نیمکت به سمت عقب می پرد.
کاوشگر در حال چرخش به سمت دید، کاوشگر +2 درجه است، اما احتمالاً درست به نظر می رسد زیرا به حرکت دوربین ادامه داده اید.

صدا

حرکت بازنمایی شنیداری برای صداهایی که در اطراف شنونده حرکت می کنند، یافت شده است، [17] اما الگوهای تغییر را می توان در ابعادی فراتر از موقعیت ایجاد کرد. به عنوان مثال، یک لحن بالارونده را در نظر بگیرید. حرکت بازنمایی شنیداری، که در آن گامی بیشتر در امتداد الگوی ارائه شده به‌عنوان گام پایانی واقعی به اشتباه شناسایی می‌شود، برای هر دو افزایش و کاهش ساده در گام، [18] همراه با الگوهای دوره‌ای پیچیده‌تر یافت شده است . [19]

تجربه و تخصص

تفاوت‌های فردی در میزان شتاب بازنمایی نشان می‌دهد که آموزش و تجربه گسترده با انواع خاصی از رویدادهای پویا به متخصصان اجازه می‌دهد تا با سهولت بیشتری حرکت نمایشگر را ادامه دهند. [20] به طور خاص، خلبانان با تجربه گسترده (میانگین 3198 ساعت پرواز) حرکت بازنمایی بیشتری را در صحنه های فرود شبیه ساز پرواز نسبت به افراد تازه کار نشان دادند. تازه کارها با کاوشگرهای رو به جلوی که خلبانان پیش بینی کرده بودند، هیچ اعوجاج رو به جلو نشان نمی دادند، اما زمانی که پیش بینی های کوچکتر بررسی می شد، تازه کارها می توانستند حرکت رو به جلو را پیش بینی کنند. کارشناسان با سهولت بیشتری صحنه پویا را پیش‌بینی می‌کنند و در نتیجه حرکت بازنمایی بزرگ‌تری ایجاد می‌کنند. [20]

چنگ زدن

توانایی تخمین اندازه یک شی به منظور برداشتن آن مستلزم ادغام اطلاعات بصری و کنترل حرکتی است. با مشاهده حرکت ضمنی که دسته‌های یک انبردست را در حال باز یا بسته شدن نشان می‌دهد، شرکت‌کنندگان اندازه دست فیزیکی خود را مطابق با حرکت نمایشی تغییر می‌دهند و موقعیت آینده دستگیره‌ها را پیش‌بینی می‌کنند. [21] در حالی که عمل دست ادامه باز کردن (یا بسته شدن) انبردست را پیش‌بینی می‌کند، قضاوت‌های بصری در مورد موقعیت دسته نهایی جسم به طور مداوم باز شدن را دست کم می‌گیرند، که نشان می‌دهد رابطه بین قضاوت‌های بصری و اعمال فیزیکی بعدی ساده نیست. [21]

درخشندگی

رویدادهایی که تغییرات درخشندگی را به تصویر می‌کشند، یا اینکه چگونه یک تکه رنگ روشن به نظر می‌رسد، منجر به اعوجاج‌های رو به جلو در حافظه مشابه حرکت بازنمایی نمی‌شود، بلکه در عوض اعوجاج‌های رو به عقب را نشان می‌دهد. [22] به عبارت دیگر، با مشاهده یک شی که به تدریج روشن‌تر می‌شود و از آن‌ها خواسته می‌شود سایه نهایی را به خاطر بسپارند، شرکت‌کنندگان نسخه تیره‌تری از شی را می‌پذیرند (که در آن موازی حرکت بازنمایی، پذیرش سایه روشن‌تر است). یک پیشنهاد برای این تفاوت این است که حافظه نقش بیشتری در تعیین رنگ دارد. [22]

منابع

  1. ^ abc Freyd, JJ; Finke، RA (1984). "تحرک بازنمایی". مجله روانشناسی تجربی: یادگیری، حافظه و شناخت . 10 : 126-132. doi :10.1037/0278-7393.10.1.126.
  2. ^ abc Munger، MP; دلینگر، ام سی؛ لوید، تی جی؛ جانسون رید، ک. تونلی، نیوجرسی؛ ولف، ک. اسکات، جی ام (2006). "تحرک بازنمایی در صحنه ها: یادگیری چیدمان فضایی". حافظه و شناخت . 34 (7): 1557-1568. doi : 10.3758/bf03195919 . PMID  17263079.
  3. فرید، جی جی (1987). «بازنمایی های ذهنی پویا». بررسی روانشناختی . 94 (4): 427-438. doi :10.1037/0033-295x.94.4.427. PMID  3317470.
  4. ↑ اب هابارد، TL ​​(2010). "رویکردهای حرکت بازنمایی: نظریه ها و مدل ها". در ر.نیجهوان; B. Khruana (ویرایش.). فضا و زمان در ادراک و عمل . کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج. صص 338-365. شابک 9780521863186.
  5. Kerzel, D. (2005). "تحرک بازنمایی فراتر از فیزیک درونی شده: مکانیسم های تجسم یافته پیش بینی باعث ایجاد خطا در حافظه کوتاه مدت بصری می شود". رهنمودهای فعلی در علوم روانشناسی . 14 (4): 180-184. doi :10.1111/j.0963-7214.2005.00360.x. S2CID  49216324.
  6. Kerzel, D. (2006). "چرا حرکات چشم و عوامل ادراکی باید در مطالعات "تحرک بازنمایی" کنترل شوند". بولتن و نقد روانشناسی . 13 (1): 166-173. doi : 10.3758/bf03193829 . PMID  16724785.
  7. هابارد، TL ​​(2005). حرکت بازنمایی و جابجایی های مرتبط در حافظه فضایی: مروری بر یافته ها. بولتن و نقد روانشناسی . 12 (5): 822-851. doi : 10.3758/bf03196775 . PMID  16524000.
  8. ^ مانگر، نماینده مجلس؛ اونز، تی آر (2004). "تحرک بازنمایی و اثر تاخیر فلاش". شناخت بصری . 11 : 81-103. doi :10.1080/13506280344000257. S2CID  143929910.
  9. ^ اب هابارد، تی ال. Bharucha، JJ (1988). "جابجایی قضاوت شده در حرکت عمودی و افقی ظاهری". ادراک و روان فیزیک . 44 (3): 211-221. doi : 10.3758/bf03206290 . PMID  3174353.
  10. ^ فرید، جی جی؛ Finke، RA (1985). "یک اثر سرعت برای حرکت بازنمایی". بولتن انجمن روانشناسی . 23 (6): 443-446. doi : 10.3758/bf03329847 .
  11. ^ ورفایلی، ک. d'Ydewalle، G. (1991). "پیش بینی حرکت بازنمایی و دوره رویداد در ادراک حرکات دوره ای ضمنی". مجله روانشناسی تجربی: یادگیری، حافظه و شناخت . 17 (2): 302-313. doi :10.1037/0278-7393.17.2.302. PMID  1827832.
  12. هابارد، TL ​​(1994). "جابجایی قضاوت شده: یک فرآیند مدولار؟". مجله روانشناسی آمریکا . 107 (3): 359-373. doi :10.2307/1422879. JSTOR  1422879.
  13. ^ رید، CL; وینسون، NG (1996). "اثرات مفهومی بر حرکت بازنمایی". مجله روانشناسی تجربی: ادراک و عملکرد انسان . 22 (4): 839-850. doi :10.1037/0096-1523.22.4.839. PMID  8756955.
  14. ^ ناگای، م. یاگی، ا. (2001). "تاثیر اشاره بر حرکت بازنمایی". حافظه و شناخت . 29 (1): 91-99. doi : 10.3758/bf03195744 . PMID  11277468.
  15. ^ مانگر، نماینده مجلس؛ سولبرگ، جی ال. Horrocks، KK; پرستون، AS (1999). "تکانه بازنمایی برای چرخش در عمق: اثرات سایه ها و محور". مجله روانشناسی تجربی: یادگیری، حافظه و شناخت . 25 (1): 157-171. doi :10.1037/0278-7393.25.1.157. PMID  10075522.
  16. ^ تورتون، IM; هیز، AE (2004). "پیش بینی کنش در صحنه های پیچیده". شناخت بصری . 11 (2-3): 341-370. doi :10.1080/13506280344000374. S2CID  143688443.
  17. ^ گستمن، اس. لوالد، جی (2007). "محلی سازی صدای متحرک". ادراک و روان فیزیک . 69 (6): 1022-1034. doi : 10.3758/bf03193940 . PMID  18018984.
  18. هابارد، TL ​​(1995). "تکانه بازنمایی شنیداری: شکل سطح، سرعت و اثرات جهت". مجله روانشناسی آمریکایی . 108 (2): 255-274. doi :10.2307/1423131. JSTOR  1423131.
  19. ^ جانستون، اچ ام. جونز، MR (2006). "ساختار الگوی مرتبه بالاتر بر حرکت بازنمایی شنوایی تاثیر می گذارد". مجله روانشناسی تجربی: ادراک و عملکرد انسان . 32 (1): 2-17. CiteSeerX 10.1.1.575.4428 . doi :10.1037/0096-1523.32.1.2. PMID  16478322. 
  20. ^ ab Blattler، C.; فراری، وی. دیدیرژان، ا. Marmeche, E. (2011). "شتاب نمایندگی در هوانوردی". مجله روانشناسی تجربی: ادراک و عملکرد انسان . 37 (5): 1569-1577. doi : 10.1037/a0023512. PMID  21517207.
  21. ^ ab Brouwer, AM; تورنتون، IM; فرانتس، وی اچ (2005). "جابجایی رو به جلو در گرفتن و قضاوت بصری انبردست". شناخت بصری . 12 : 800–816.
  22. ^ ab Brehaut, JC; تیپر، SP (1996). "تحرک بازنمایی و حافظه برای درخشندگی". مجله روانشناسی تجربی: ادراک و عملکرد انسان . 22 (2): 480-501. doi :10.1037/0096-1523.22.2.480. PMID  8934855.

لینک های خارجی

  • کتابشناسی حرکت بازنمایی
برگرفته از "https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Representational_momentum&oldid=1128841990"