برچسب رکورد

از ویکیپدیا، دانشنامه آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

برچسب رکورد ، و یا شرکت ضبط ، یک است نام تجاری یا علامت تجاری از ضبط موسیقی و موسیقی فیلم ، و یا شرکت که صاحب آن. گاهی اوقات، یک شرکت ضبط نیز یک شرکت انتشاراتی است که این گونه مارک ها و علائم تجاری را مدیریت می کند ، تولید، ساخت ، توزیع ، بازاریابی، ترویج و اجرای حق چاپ برای ضبط صدا و نماهنگ را هماهنگ می کند و در عین حال استعدادیابی و توسعه هنرمندان جدید را نیز انجام می دهد. ("هنرمندان و رپرتوار" یا " A&R ")، و حفظ قراردادهابا هنرمندان ضبط و مدیران آنها. اصطلاح "لاب ضبط" از برچسب دایره ای در مرکز یک صفحه وینیل گرفته شده است که نام سازنده را به همراه سایر اطلاعات به طور برجسته نشان می دهد. [1] در صنعت موسیقی جریان اصلی ، هنرمندان ضبط به‌طور سنتی برای گسترش پایگاه مصرف‌کننده‌های خود، بازاریابی آلبوم‌های خود، و تبلیغ تک‌آهنگ‌های خود در سرویس‌های پخش، رادیو و تلویزیون به شرکت‌های ضبط تکیه می‌کردند. برچسب‌های ضبط همچنین تبلیغات گرانی را ارائه می‌دهند که به هنرمندان در کسب پوشش رسانه‌ای مثبت کمک می‌کنند و ترتیبی می‌دهند که کالاهایشان از طریق فروشگاه‌ها و سایر رسانه‌ها در دسترس باشد.

شرکت‌های بزرگ و مستقل

برچسب‌های ضبط ممکن است کوچک، محلی و " مستقل " ("indie") باشند، یا ممکن است بخشی از یک گروه رسانه‌ای بین‌المللی بزرگ باشند ، یا جایی در این بین. انجمن مستقل موسیقی (AIM) تعریف 'بزرگ' به عنوان "یک شرکت چند ملیتی است که (همراه با شرکت در گروه خود) است بیش از 5 درصد از بازار جهانی (بازدید کنندگان) برای فروش سوابق و یا موسیقی فیلم ها." از سال 2012، تنها سه لیبل وجود دارد که می توان آنها را به عنوان "برچسب های اصلی" ( Universal Music Group ، Sony Music Entertainment ، و Warner Music Group ) نامید . در سال 2014، AIM تخمین زد که شرکت‌های بزرگ سهمی از بازار جهانی جمعی حدود 65 تا 70 درصد داشتند. [2]

برچسب های اصلی

ارائه

شرکت بزرگ ضبط سال تاسیس مرکز فرماندهی بخش ها سهم بازار ایالات متحده / CA (2019)
گروه موسیقی جهانی ( EuronextUMG ) سپتامبر 1934 ; 87 سال پیش ( 1934-09 ) هیلورسوم ، هلند شمالی ، هلند (شرکتی)
سانتا مونیکا، کالیفرنیا ، ایالات متحده (عملیاتی)
لیست لیبل های گروه موسیقی جهانی 54.5٪
سونی موزیک 9 سپتامبر 1929 ; 92 سال پیش ( 1929-09-09 ) شهر نیویورک ، نیویورک ، ایالات متحده لیست لیبل های سونی موزیک 23.4٪
گروه موسیقی وارنر ( نزدکWMG ) 6 آوریل 1958 ; 63 سال پیش ( 1958-04-06 ) شهر نیویورک ، نیویورک ، ایالات متحده لیست لیبل های گروه موسیقی وارنر 12.1%

گذشته

PolyGramPolyGramUniversal Music GroupSony MusicWarner Music GroupPolyGramMCA RecordsSony BMGSony MusicColumbia RecordsWarner Music GroupBertelsmann Music GroupWarner RecordsBertelsmann Music GroupEMIPolyGramDecca RecordsRCA RecordsAmerican Record Corporation

لیبل های ضبط اغلب تحت کنترل یک سازمان چتر شرکتی به نام " گروه موسیقی " هستند. یک گروه موسیقی معمولاً به یک شرکت بین المللی " هولدینگ " وابسته است که اغلب دارای بخش های غیر موسیقی نیز می باشد. یک گروه موسیقی شرکت‌های انتشارات موسیقی، تولیدکنندگان ضبط (ضبط صدا)، توزیع‌کنندگان موسیقی و برچسب‌های ضبط را کنترل می‌کند و شامل آن می‌شود. شرکت‌های ضبط (تولیدکنندگان، توزیع‌کنندگان و برچسب‌ها) ممکن است یک «گروه ضبط» تشکیل دهند که به نوبه خود توسط یک گروه موسیقی کنترل می‌شود. شرکت‌های تشکیل‌دهنده یک گروه موسیقی یا گروه ضبط گاهی اوقات به عنوان «بخش‌های» گروه به بازار عرضه می‌شوند.

از سال 1988 تا 1998، شش شرکت ضبط بزرگ وجود داشت که به Big Six معروف بودند: [3]

  1. گروه موسیقی وارنر
  2. EMI
  3. سونی موزیک (معروف به CBS Records تا ژانویه 1991)
  4. BMG (تشکیل شده در سال 1984 با نام RCA/Ariola International)
  5. گروه موسیقی یونیورسال (تا سال 1996 با نام MCA Music شناخته می شد)
  6. پلی گرام

PolyGram در سال 1999 در Universal Music Group (UMG) ادغام شد و بقیه به عنوان Big Five شناخته شدند.

در سال 2004، سونی و BMG با سرمایه گذاری مشترک موافقت کردند و بخش موسیقی ضبط شده خود را برای ایجاد برچسب سونی BMG (که پس از ادغام در سال 2008 به Sony Music Entertainment تغییر نام داد) ادغام کردند. BMG بخش انتشارات موسیقی خود را از Sony BMG جدا نگه داشت و بعداً BMG Music Publishing را به UMG فروخت. در سال 2007، چهار شرکت باقی مانده - معروف به چهار بزرگ - حدود 70 درصد از بازار موسیقی جهان و حدود 80 درصد از بازار موسیقی ایالات متحده را در اختیار داشتند. [4] [5]

در سال 2012، بخش های اصلی EMI به طور جداگانه توسط مالک سیتی گروپ فروخته شد : بیشتر بخش موسیقی ضبط شده EMI در UMG جذب شد. انتشارات موسیقی EMI در انتشارات موسیقی سونی/ATV جذب شد. در نهایت، EMI است پارلفون و ویرجین کلاسیک برچسب به جذب شدند موسیقی وارنر گروه (WMG) در ژوئیه 2013. [6] این به اصطلاح برچسب سه بزرگ است.

در سال‌های 2020 و 2021، WMG و UMG IPO خود را با WMG در نزدک شروع کردند و UMG تجارت خود را در Euronext آمستردام آغاز کرد و تنها سونی موزیک را به‌عنوان زیرمجموعه تماماً متعلق به یک شرکت بین‌المللی باقی گذاشت ( Sony Entertainment که به نوبه خود متعلق به شرکت Sony Group Corporation است. ).

مستقل

شرکت‌های ضبط و ناشران موسیقی که تحت کنترل سه بزرگ نیستند، عموماً مستقل ( indie ) در نظر گرفته می‌شوند، حتی اگر شرکت‌های بزرگ با ساختارهای پیچیده باشند. اصطلاح Label Indie گاهی اوقات فقط برای اشاره به آن دسته از برچسب‌های مستقلی استفاده می‌شود که معیارهای مستقل ساختار و اندازه شرکت را رعایت می‌کنند، و برخی برچسب مستقل را تقریباً هر برچسبی می‌دانند که موسیقی غیرمعمولی را منتشر می‌کند، صرف نظر از ساختار شرکتی آن.

برچسب‌های مستقل اغلب بیشتر هنرمند پسند در نظر گرفته می‌شوند. اگرچه ممکن است نفوذ مالی کمتری داشته باشند، لیبل‌های مستقل معمولاً حق امتیاز هنرمندان بزرگ‌تری را با یک قرارداد سهم سود 50 درصدی، معروف به قرارداد 50-50، که غیر معمول نیست، ارائه می‌دهند. [7] علاوه بر این، برچسب‌های مستقل اغلب متعلق به هنرمند هستند (اگرچه نه همیشه)، با هدف اعلام شده اغلب کنترل کیفیت خروجی هنرمند. برچسب‌های مستقل معمولاً از منابع موجود برای "سه بزرگ" بهره نمی‌برند و به همین دلیل اغلب از نظر سهم بازار از آنها عقب می‌مانند. با این حال، اغلب هنرمندان مستقل با ضبط برای هزینه تولید بسیار کمتر از انتشار یک لیبل بزرگ، بازدهی را مدیریت می کنند. گاهی اوقات حتی با تعداد فروش بسیار پایین تر، می توانند پیش پرداخت اولیه خود را جبران کنند.

گاهی اوقات، هنرمندان با سابقه، پس از پایان قرارداد ضبط، به یک لیبل مستقل می روند. این اغلب مزیت ترکیبی تشخیص نام و کنترل بیشتر بر موسیقی خود را به همراه بخش بزرگتری از سود حق امتیاز می دهد. هنرمندانی مانند دالی پارتون ، ایمی مان ، پرینس ، دشمن عمومی و دیگران این کار را انجام داده اند. از لحاظ تاریخی، شرکت آغاز شده در این روش اند دوباره جذب شده را به برچسب های عمده (دو نمونه هستند خواننده آمریکایی است فرانک سیناترا را تلافی سوابق ، است که متعلق گروه موسیقی وارنر برای برخی از زمان حال، و نوازنده هرب آلپرت را A & M سوابق، اکنون متعلق به گروه موسیقی یونیورسال است). به طور مشابه، مدونا را ماوریک سوابق (آغاز شده توسط مدونا با مدیر او و شریک یکدیگر) به تحت کنترل موسیقی وارنر آمد که مدونا واگذار خودش کنترل سهام در شرکت.

برخی از لیبل‌های مستقل به اندازه‌ای موفق می‌شوند که شرکت‌های ضبط بزرگ قراردادهایی را برای توزیع موسیقی برای لیبل یا در برخی موارد، خرید کامل لیبل تا جایی که به عنوان یک اثر یا برچسب فرعی عمل می‌کند، مذاکره می‌کنند.

چاپ

برچسبی که به عنوان علامت تجاری یا نام تجاری استفاده می شود و نه یک شرکت، چاپ نامیده می شود ، اصطلاحی که برای همان مفهوم در انتشار استفاده می شود . گاهی اوقات یک چاپ به عنوان یک "پروژه"، "واحد" یا "بخش" یک برچسب ضبط به بازار عرضه می شود، حتی اگر هیچ ساختار تجاری قانونی مرتبط با چاپ وجود نداشته باشد. یک شرکت ضبط ممکن است برای بازاریابی یک ژانر خاص از موسیقی، مانند جاز ، بلوز ، موسیقی کانتری ، یا راک مستقل از یک چاپ استفاده کند .

برچسب فرعی

گردآورندگان موسیقی اغلب از عبارت sublabel برای اشاره به یک شرکت برچسب یا یک شرکت برچسب فرعی (مانند کسانی که در یک گروه هستند) استفاده می کنند. برای مثال، در دهه‌های 1980 و 1990، "4th & B'way" یک برند تجاری بود که متعلق به Island Records بود.آموزشی ویبولیتین در بریتانیا و توسط یک شعبه تابعه، Island Records, Inc.، در ایالات متحده. برچسب مرکزی روی یک رکورد 4th & Broadway که در ایالات متحده به فروش می رسد معمولاً دارای یک آرم 4th & B'way است و به صورت ریز عبارت "4th & B'way™, an Island Records, Inc. Company" را نشان می دهد. مجموعه‌دارانی که درباره برچسب‌ها به‌عنوان برند بحث می‌کنند، می‌گویند که 4th & B'way یک زیربرچسب یا اثری از فقط "Island" یا "Island Records" است. به طور مشابه، مجموعه‌دارانی که تصمیم می‌گیرند شرکت‌ها و علائم تجاری را به‌عنوان یکسان در نظر بگیرند، ممکن است بگویند 4th & B'way یک اثر و/یا برچسب فرعی هر دو Island Records, Ltd. و زیربرچسب آن شرکت، Island Records, Inc است. ادغام شرکت هاکه در سال 1989 (زمانی که جزیره به PolyGram فروخته شد) و 1998 (زمانی که PolyGram با یونیورسال ادغام شد) رخ داد. جزیره به عنوان شرکتی در ایالات متحده و بریتانیا ثبت شد ، اما کنترل برندهای آن چندین بار با تشکیل شرکت‌های جدید تغییر کرد و از تمایز شرکت به عنوان "والد" هر زیربرچسب کاسته شد.

برچسب های ظرافت

برچسب‌های Vanity برچسب‌هایی هستند که نشانی از مالکیت یا کنترل یک هنرمند دارند، اما در واقع نشان دهنده یک رابطه استاندارد هنرمند/برچسب هستند. در چنین ترتیبی، هنرمند چیزی بیش از استفاده از نام روی برچسب را کنترل نخواهد کرد، اما ممکن است در بسته بندی کار خود از حرف بیشتری برخوردار باشد. نمونه ای از چنین برچسبی، برچسب نوترون است که متعلق به ABC در زمانی که در شرکت Phonogram در بریتانیا بود. در یک مقطع زمانی، هنرمند لیزی اشک (تحت قرارداد با خود ABC) روی چاپ ظاهر شد، اما تقریباً تماماً به پیشنهادات ABC اختصاص داشت و هنوز هم برای انتشار مجدد آنها استفاده می شود (اگرچه Phonogram صاحب استادان تمام آثار منتشر شده در برچسب است. ).

با این حال، همه برچسب‌هایی که به هنرمندان خاصی اختصاص داده می‌شود، منشأ کاملاً سطحی ندارند. بسیاری از هنرمندان، در اوایل کار خود، برچسب های خود را ایجاد می کنند که بعداً توسط یک شرکت بزرگتر خریداری می شود. اگر اینطور باشد، گاهی اوقات می‌تواند آزادی بیشتری به هنرمند بدهد تا زمانی که مستقیماً با یک لیبل بزرگ امضا شده باشد. نمونه‌های زیادی از این نوع برچسب‌ها وجود دارد، مانند Nothing Records ، متعلق به ترنت رزنور از Nine Inch Nails . و Morning Records، متعلق به Cooper Temple Clause ، که سال‌ها قبل از خرید شرکت توسط RCA ، EP‌ها را منتشر می‌کردند .

ارتباط با هنرمندان

یک لیبل معمولاً با یک هنرمند قرارداد ضبط انحصاری منعقد می کند تا ضبط های هنرمند را در ازای حق امتیاز قیمت فروش ضبط ها به بازار عرضه کند. قراردادها ممکن است در مدت کوتاه یا طولانی تمدید شوند و ممکن است به ضبط های خاصی اشاره داشته باشند یا نباشند. هنرمندان تثبیت شده و موفق تمایل دارند که بتوانند قراردادهای خود را مجدداً مذاکره کنند تا شرایط را برای آنها مطلوب تر به دست آورند، اما دشمنی پرینس که در سال های 1994-1996 بسیار تبلیغ شده بود با Warner Bros. Records یک مثال متقابل قوی ارائه می دهد، [8] همانطور که Roger McGuinn نیز چنین است. ادعایی که در ژوئیه 2000 در برابر کمیته سنای ایالات متحده مطرح شد، مبنی بر اینکه بردزهیچ‌کدام از حق‌الامتیازهایی که برای بزرگترین موفقیت‌هایشان، « M. Tambourine Man » و « Turn! Turn!, Turn! » وعده داده بودند، دریافت نکردند . [9]

در یک قرارداد یا این که هنرمند می‌تواند ضبط‌های کامل شده را به لیبل تحویل دهد، یا اینکه لیبل ضبط را با هنرمند انجام می‌دهد. برای هنرمندانی که سابقه ضبط ندارند، این برچسب اغلب در انتخاب تهیه‌کنندگان، استودیوهای ضبط ، نوازندگان اضافی و آهنگ‌هایی که قرار است ضبط شوند، درگیر است و ممکن است بر خروجی جلسات ضبط نظارت کند. برای هنرمندان شناخته شده، یک برچسب معمولا کمتر در فرآیند ضبط درگیر است.

رابطه بین شرکت های موسیقی و هنرمندان می تواند مشکل باشد. بسیاری از هنرمندان بر سر نوع صدا یا آهنگ هایی که می خواهند بسازند با برچسب های خود درگیری هایی داشته اند که می تواند منجر به تغییر آثار هنری یا عناوین هنرمند قبل از انتشار شود. [10] دیگر هنرمندان از انتشار موسیقی خود جلوگیری کرده اند یا در قفسه گذاشته شده اند. [11] شرکت‌های ضبط معمولاً این کار را انجام می‌دهند، زیرا معتقدند اگر هنرمند با درخواست‌ها یا تغییرات مورد نظر لیبل مطابقت داشته باشد، آلبوم فروش بهتری خواهد داشت. گاهی اوقات، تصمیمات شرکت ضبط موسیقی از منظر تجاری محتاطانه است، اما این تصمیمات ممکن است هنرمندانی را که احساس می‌کنند هنرشان در اثر چنین اقداماتی کاهش یافته یا نادرست معرفی می‌شود، ناامید کند.

در موارد دیگر، شرکت‌های ضبط آلبوم‌های هنرمندان را بدون قصد تبلیغ برای هنرمند مورد نظر کنار گذاشته‌اند. [12] [13] دلایل کنار گذاشتن می‌تواند شامل تصمیم لیبل باشد که منابع خود را بر روی هنرمندان دیگر در فهرست خود متمرکز کند، [11] یا برچسبی که در حال بازسازی است، جایی که شخصی که هنرمند را امضا کرده و از دیدگاه هنرمند حمایت می‌کند دیگر حضور ندارد. برای دفاع از هنرمند [11] [14] در موارد شدید، برچسب‌های ضبط می‌توانند از انتشار موسیقی یک هنرمند برای سال‌ها جلوگیری کنند، در حالی که همچنین از رهایی هنرمند از قرارداد خود امتناع می‌ورزند و هنرمند را در حالت بلاتکلیفی قرار می‌دهند. [14] [15]هنرمندانی که با لیبل‌هایشان بر سر مالکیت و کنترل موسیقی خود اختلاف داشته‌اند شامل تیلور سویفت ، [16] تیناشه ، [17] مگان تی استالیون ، [18] کلی کلارکسون ، [19] سی ثانیه تا مریخ ، [20] کلیپس هستند. ، [21] Ciara ، [22] JoJo ، [15] Michelle Branch ، [23] Kesha ، [24] Kanye West ، [25] Lupe Fiasco ، [26] Paul McCartney ، [27] وجانی کش . [28]

در روزهای اولیه صنعت ضبط، برچسب های ضبط برای موفقیت هر هنرمندی کاملاً ضروری بودند. [29] اولین هدف هر هنرمند یا گروه جدید این بود که در اسرع وقت قراردادی را امضا کنند. در دهه‌های 1940، 1950 و 1960، بسیاری از هنرمندان چنان ناامید بودند که با یک شرکت ضبط قرارداد ببندند که گاهی اوقات به امضای قراردادهایی می‌رسیدند که در آن حقوق ضبط‌های خود را برای همیشه به شرکت ضبط می‌فروختند. وکلای سرگرمی معمولاً توسط هنرمندان برای بحث در مورد شرایط قرارداد استخدام می شوند.

با پیشرفت اینترنت، نقش برچسب‌ها به طور فزاینده‌ای در حال تغییر است، زیرا هنرمندان می‌توانند آزادانه مطالب خود را از طریق رادیو وب، اشتراک‌گذاری فایل‌های همتا به همتا مانند BitTorrent و سایر سرویس‌ها، با هزینه کم یا بدون هزینه، اما با هزینه کم، توزیع کنند. بازگشت مالی هنرمندان مطرحی مانند Nine Inch Nails که حرفه‌شان با پشتوانه لیبل‌های بزرگ توسعه یافته بود، اعلام کردند که به قراردادهای لیبل‌های اصلی خود پایان داده‌اند و به این اشاره کردند که ماهیت غیرهمکاری صنعت ضبط با این روندهای جدید به نوازندگان، طرفداران و صنعت آسیب می‌زند. کل [30] با این حال، ناین اینچ نیلز بعداً به کار با یک برچسب اصلی بازگشت، [31]اعتراف به اینکه آنها به بازاریابی بین المللی و دسترسی تبلیغاتی نیاز داشتند که یک برچسب بزرگ می تواند ارائه دهد. Radiohead همچنین انگیزه‌های مشابهی را با پایان قراردادشان با EMI زمانی که آلبوم In Rainbows به عنوان مدل فروش « پرداخت آنچه می‌خواهید » را به عنوان یک دانلود آنلاین منتشر کرد، ذکر کرد، اما آنها همچنین برای انتشار معمولی به یک برچسب بازگشتند. [32] تحقیقات نشان می دهد که برچسب های ضبط همچنان بیشترین دسترسی به توزیع را کنترل می کنند. [33]

استراتژی های برچسب جدید

کامپیوتر و فناوری اینترنت منجر به افزایش اشتراک‌گذاری فایل و توزیع دیجیتال مستقیم به طرفداران شده و باعث کاهش فروش موسیقی در سال‌های اخیر شده است. [34] برچسب‌ها و سازمان‌ها مجبور شده‌اند استراتژی‌ها و نحوه کارشان با هنرمندان را تغییر دهند. انواع جدیدی از معاملات با هنرمندان به نام "حقوق چندگانه" یا "360" معامله با هنرمندان انجام می شود. [35] [36] این نوع پیمان‌ها به برچسب‌ها حقوق و درصدی برای تورهای هنرمند، تجارت تجاری، و تأییدیه‌ها می‌دهند.. در ازای این حقوق، لیبل‌ها معمولاً پیش پرداخت‌های بالاتری به هنرمندان می‌دهند، حوصله بیشتری برای پیشرفت هنرمند دارند و درصد بیشتری از فروش سی‌دی را پرداخت می‌کنند. این معاملات 360 زمانی بیشترین تاثیر را دارند که هنرمند مستقر باشد و طرفداران وفاداری داشته باشد. به همین دلیل، برچسب ها اکنون باید با پیشرفت هنرمندان راحت تر باشند زیرا طول عمر کلید این نوع پیمان ها است. چندین هنرمند مانند Paramore ، [37] Maino و حتی Madonna [38] [39] چنین قراردادهایی را امضا کرده اند.

نگاهی به معامله واقعی 360 ارائه شده توسط آتلانتیک رکوردز به یک هنرمند، تنوع ساختار را نشان می دهد. سند آتلانتیک یک پیش پرداخت نقدی معمولی را برای امضای هنرمند ارائه می دهد، که پس از جبران هزینه ها، حق امتیازی برای فروش دریافت می کند. با این حال، با انتشار اولین آلبوم این هنرمند، این لیبل این امکان را دارد که 200000 دلار اضافی در ازای 30 درصد از درآمد خالص از تمام تورها، کالاها، حمایت ها و هزینه های کلوپ هواداران بپردازد. آتلانتیک همچنین این حق را خواهد داشت که برنامه تور و دستمزد برخی از کارمندان فروش تور و کالا را که توسط هنرمند استخدام شده اند، تأیید کند. علاوه بر این، این برچسب همچنین 30 درصد از سود آلبوم لیبل را کاهش می دهد - در صورت وجود - که نشان دهنده بهبودی از حق امتیاز معمول صنعت 15 درصدی است.[37]

اینترنت و برچسب های دیجیتال

با توجه به اینکه اینترنت در حال حاضر منبع مناسبی برای به دست آوردن موسیقی است، برچسب های نت پدید آمده اند. بسته به ایده‌آل‌های لیبل نت، فایل‌های موسیقی هنرمندان ممکن است به صورت رایگان یا با هزینه‌ای که از طریق PayPal یا سایر سیستم‌های پرداخت آنلاین پرداخت می‌شود دانلود شوند. برخی از این برچسب ها علاوه بر دانلود مستقیم، سی دی های کپی شده را نیز ارائه می دهند. برچسب‌های دیجیتال جدیدترین نسخه برچسب «Net» هستند. در حالی که لیبل‌های «نت» به‌عنوان یک سایت رایگان راه‌اندازی شدند، لیبل‌های دیجیتال رقابت بیشتری را برای برچسب‌های اصلی ضبط نشان می‌دهند. [40]

برچسب‌های منبع باز

قرن جدید پدیده ای از برچسب های ضبط متن باز یا محتوای باز را به ارمغان آورد . اینها از نرم افزار رایگان و جنبش های متن باز و موفقیت لینوکس الهام گرفته شده اند .

ناشران به عنوان برچسب

در اواسط دهه 2000، برخی از شرکت های انتشارات موسیقی شروع به انجام کارهایی کردند که به طور سنتی توسط لیبل ها انجام می شد. برای مثال، ناشر Sony/ATV Music از ارتباطات خود در خانواده سونی برای تولید، ضبط، توزیع، و تبلیغ اولین آلبوم الیوت یامین تحت تاثیر نامعلومی متعلق به سونی استفاده کرد ، به جای اینکه منتظر معامله با یک برچسب مناسب باشد. . [41]

همچنین ببینید

منابع

  1. ^ "برچسب (n.)" . دیکشنری آنلاین ریشه شناسی . داگلاس هارپر . بازبینی شده در 12 ژوئیه 2021 .
  2. "موسیقی مستقل اکنون یک نیروی رو به رشد در بازار جهانی است" . Musicindie.com . 1 فوریه 2014 . بازیابی شده در 20 مارس 2019 .
  3. «ظهور و سقوط شرکت‌های بزرگ ضبط» . www.arkatechbeatz.com . بازبینی شده در 5 مه 2021 .
  4. «قانون کپی رایت، معاهدات و مشاوره» . Copynot.org. بایگانی شده از نسخه اصلی در 19 ژوئن 2013 . بازبینی شده در 14 نوامبر 2013 .
  5. جابز، استیو (6 فوریه 2007). "اندیشه هایی در مورد موسیقی" . اپل . بایگانی شده از نسخه اصلی در 3 ژانویه 2009.
  6. Joshua R. Wueller, Mergers of Majors: Applying the Failing Firm Doctrine in the Recorded Music Industry , 7 Brook. J. Corp. Fin. & Com. L. 589, 601-04 (2013).
  7. مک‌دونالد، هدر (۲۰ نوامبر ۲۰۱۹). "5 درسی که لیبل های ضبط بزرگ از استقلالی ها آموختند" . تعادل .
  8. نیومن، ملیندا (28 آوریل 2016). "درون نبرد طولانی مدت شاهزاده برای تسلط بر سرنوشت هنری خود" . بیلبورد . بازبینی شده در 3 آوریل 2017 .
  9. «رونوشت سی‌ان‌ان – رویداد ویژه: لارس اولریش، راجر مک‌گین در برابر کمیته قضایی سنا درباره دانلود موسیقی از اینترنت شهادت دادند» . سی ان ان . 11 جولای 2000 . بازبینی شده در 29 آوریل 2016 .
  10. بون، برایان (13 ژانویه 2020). "موسیقیانی که مجبور به تغییر جلد آلبوم خود شدند" . Grunge.com .
  11. ^ a b c ظفر، آیلین. "وقتی یک لیبل آلبوم شما را منتشر نمی کند چه حسی دارد" . Buzzfeed به .
  12. جونز، رایان (۱۱ اوت ۲۰۲۱). " " : ستاره پاپ در برزخ با برچسب عمده نگه داشته من هیچ اعتماد به نفس، به حال هیچ پول " . نگهبان .
  13. «داستان جلسه استودیو تیناشه نشان می‌دهد که تجارت موسیقی چقدر بی‌رحم است» . UPROXX . 9 ژانویه 2017.
  14. ^ a b "برای نوازندگانی که لیبل هایشان موسیقی خود را منتشر نمی کنند چگونه است؟" . مات و مبهوت . 7 جولای 2021.
  15. ^ a b "جوجو نزدیک به یک دهه را صرف مبارزه با برچسب خود کرد و برنده شد. این چیزی است که او به زبان خودش یاد گرفت" . کرکس . 2 نوامبر 2015.
  16. هالپرین، شرلی (16 نوامبر 2020). "روروک مخصوص بچه ها براون استادان ماشین بزرگ تیلور سوئیفت را برای روز پرداخت بزرگ می فروشد" . تنوع .
  17. Furdyk، Brent (19 ژوئیه 2019). "تیناشه فاش می کند که تیمش را "اخراج" کرده است، ادعا می کند که شرکت ضبط سابق او را "خرابکاری" کرده است . ET کانادا .
  18. "چرا مگان تی استالیون از شرکت ضبط خود شکایت می کند؟" . چنگال . 6 مارس 2020.
  19. ^ du Lac، J. Freedom (26 ژوئن 2007). " " من دسامبر: کلی کلارکسون، قابل توجه را در خود " . واشنگتن پست . ISSN 0190-8286 . 
  20. کرپس، دانیل (18 اوت 2008). "Virgin/EMI Sue 30 Seconds to Mars به ​​قیمت 30 میلیون دلار، Leto Fights Back" . رولینگ استون . بایگانی شده از نسخه اصلی در 4 سپتامبر 2018.
  21. کراسلی، هیلاری (29 اکتبر 2007). "Clipse به دوره پرفراز و نشیب Jive پایان داد" . رویترز .
  22. ^ "ها Ciara:" من دعا برچسب مرا آزاد ، " . نگهبان . 16 فوریه 2011.
  23. «بعد از سال‌ها فعالیت برزخ تولیدی، میشل برانچ می‌تواند به شما بگوید که اکنون خوشحال است» . مجله چسباندن . 23 مارس 2017.
  24. ^ لاکت، دی؛ گوردون، آماندا؛ ژان، جنیفر (23 آوریل 2021). "تاریخچه کامل مبارزه کشا علیه دکتر لوک" . کرکس .
  25. جونز، جیگی (16 سپتامبر 2020). "کانیه وست می گوید که گروه موسیقی یونیورسال از گفتن هزینه استادان به او خودداری می کند" . منبع .
  26. Cowen، Trace William (11 فوریه 2019). "لوپ فیاسکو اقیانوس اطلس و لیور کوهن را منفجر می کند، موسیقی بیز را "لعنتی نزدیک یک کارتل اوباش " می نامد . مجتمع .
  27. هادسون، جان (18 مه 2010). "پل مک کارتنی در برابر EMI" . اقیانوس اطلس .
  28. پارک، آندریا (25 فوریه 2016). "موسیسین ها در مقابل شرکت های ضبط: 14 دشمنی معروف" . CBS اخبار . بازبینی شده در 28 سپتامبر 2021 .
  29. بیلاس، ایلان، " ظهور و سقوط لیبل های ضبط " (2013). پایان نامه های ارشد CMC. کاغذ 703.
  30. «ناخن اینچی = مستقل» . اسپاتنیکمیوزیک . 8 اکتبر 2007 . بازبینی شده در 29 آوریل 2016 .
  31. ^ "ترنت رزنور در گروه Nine Inch Nails، امضای کلمبیا:" من نیستم برچسب اصلی مدافع ، " . چرخش . 19 آگوست 2013 . بازبینی شده در 29 آوریل 2016 .
  32. «Radiohead قرارداد ضبط «متعارف» را امضا کرد» . NME . 31 اکتبر 2007 . بازبینی شده در 29 آوریل 2016 .
  33. آردیتی، دیوید (2014). "iTunes: شکستن موانع و ساختن دیوارها" (PDF) . موسیقی و جامعه . 37 (4): 408-424. doi : 10.1080/03007766.2013.810849 . hdl : 10106/27052 . S2CID 191563044 .  
  34. پنهان، آدریان (25 آوریل 2013). "یک دهه تک آهنگ های iTunes صنعت موسیقی را کشت" . تجارت سی ان ان . بازبینی شده در 29 آوریل 2016 .
  35. کول، تام (24 نوامبر 2010). "شما بپرسید، ما پاسخ می دهیم: معامله 360 دقیقا چیست؟" . NPR .
  36. «پشت موسیقی: وقتی هنرمندان توسط برچسب‌ها گروگان گرفته می‌شوند» . نگهبان . 15 آوریل 2010.
  37. ^ a b لیدز، جف (11 نوامبر 2007). "معامله جدید: گروه به عنوان برند" . نیویورک تایمز . ISSN 0362-4331 . 
  38. مورو، اردن (8 اوت 2020). "مدونا پس از یک دهه معامله طولانی با Interscope Records یک مامور آزاد است" . تنوع .
  39. آدگوکه، ینکا (11 اکتبر 2007). "حرکت مدونا مدل 360 صنعت موسیقی را نشان می دهد" . رویترز .
  40. سوهر، سیسیلیا (نوامبر 2011). "درک مبارزه هژمونیک بین جریان اصلی در مقابل نیروهای مستقل: صنعت موسیقی و موسیقیدانان در عصر رسانه های اجتماعی". مجله بین المللی فناوری، دانش و جامعه . 7 (6): 123-136. doi : 10.18848/1832-3669/CGP/v07i06/56248 .
  41. باتلر، سوزان (31 مارس 2007). "ناشر = برچسب؟" . بیلبورد . پ. 22.

پیوندهای خارجی