دسترسی تصادفی

از ویکیپدیا، دانشنامه آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دسترسی تصادفی در مقایسه با دسترسی متوالی

دسترسی تصادفی (به طور دقیق تر و به طور کلی دسترسی مستقیم نامیده می شود ) توانایی دسترسی به یک عنصر دلخواه از یک دنباله در زمان مساوی یا هر داده ای از جمعیتی از عناصر آدرس پذیر است که تقریباً به آسانی و کارآمدی هر عنصر دیگر، بدون توجه به تعداد عناصر ممکن است. در مجموعه باشد در علوم کامپیوتر معمولاً با دسترسی متوالی مقایسه می شود که نیاز به بازیابی داده ها به ترتیب ذخیره شده دارد.

به عنوان مثال، داده ها ممکن است به صورت تصوری در یک توالی منفرد مانند یک ردیف، در دو بعد مانند ردیف ها و ستون ها روی یک سطح یا در ابعاد متعدد ذخیره شوند. با این حال، با توجه به همه مختصات، یک برنامه می تواند به هر رکوردی به سرعت و آسانی هر رکورد دیگری دسترسی داشته باشد. از این نظر، انتخاب مبنا دلخواه است به این معنا که مهم نیست که کدام مورد جستجو شود، تنها چیزی که برای یافتن آن مورد نیاز است آدرس آن است، یعنی مختصاتی که در آن قرار دارد، مانند سطر و ستون (یا آن) ردیابی و ثبت شماره در یک درام مغناطیسی ). در ابتدا، اصطلاح «دسترسی تصادفی» استفاده شد، زیرا فرآیند باید قادر به یافتن رکوردها بدون توجه به ترتیبی که مورد نیاز است، باشد. [1]با این حال، به زودی اصطلاح «دسترسی مستقیم» مورد توجه قرار گرفت زیرا می‌توان یک رکورد را بدون توجه به موقعیت آن، مستقیماً بازیابی کرد. [2] با این حال، ویژگی عملیاتی این است که دستگاه می تواند به هر رکورد مورد نیاز بلافاصله در صورت تقاضا دسترسی داشته باشد. نقطه مقابل، دسترسی متوالی است ، جایی که یک عنصر راه دور برای دسترسی به زمان بیشتری نیاز دارد. [3]

یک مثال معمولی از این تمایز، مقایسه یک طومار باستانی (به ترتیب؛ همه مطالب قبل از داده‌های مورد نیاز باید باز شود) و کتاب (مستقیم: می‌تواند بلافاصله به هر صفحه دلخواه باز شود ) است. نمونه مدرن‌تر یک نوار کاست (به ترتیب – باید آهنگ‌های قبلی را سریع به جلو برد تا به آهنگ‌های بعدی رسید) و یک سی‌دی (دسترسی مستقیم – می‌توان به آهنگ مورد نظر رفت، با دانستن اینکه آهنگ بازیابی شده است).

در ساختارهای داده ، دسترسی مستقیم به توانایی دسترسی به هر ورودی در یک لیست در زمان ثابت (مستقل از موقعیت آن در لیست و اندازه لیست) دلالت دارد. ساختارهای داده بسیار کمی می توانند این تضمین را به جز آرایه ها (و ساختارهای مرتبط مانند آرایه های پویا ) ایجاد کنند. دسترسی مستقیم در بسیاری از الگوریتم‌ها مانند جستجوی دودویی ، مرتب‌سازی اعداد صحیح یا نسخه‌های خاصی از غربال اراتوستن مورد نیاز است، یا حداقل ارزشمند است . [4]

سایر ساختارهای داده، مانند فهرست‌های پیوندی ، دسترسی مستقیم را قربانی می‌کنند تا اجازه درج کارآمد، حذف یا مرتب‌سازی مجدد داده‌ها را بدهند. درختان جستجوی دودویی خود متعادل کننده ممکن است مصالحه قابل قبولی را ارائه دهند، جایی که زمان دسترسی برای همه اعضای یک مجموعه برابر نیست، اما حداکثر زمان برای بازیابی یک عضو معین تنها به صورت لگاریتمی با اندازه آن افزایش می‌یابد.

منابع

  1. کنفرانس و نمایشگاه ملی کامپیوتر (1957). مجموعه مقالات . بازبینی شده در 2 اکتبر 2013 .
  2. ^ شرکت ماشین های تجاری بین المللی. بخش پردازش داده ها (1966). مقدمه‌ای بر دستگاه‌های ذخیره‌سازی با دسترسی مستقیم آی‌بی‌ام و روش‌های سازمان . شرکت ماشین های تجاری بین المللی ص 3– . بازبینی شده در 2 اکتبر 2013 .
  3. «دسترسی تصادفی و متوالی به داده» .
  4. ^ DE KNUTH (1969). هنر برنامه نویسی کامپیوتر. جلد 3. مرتب سازی و جستجو . ادیسون-وسلی. شابک 978-0-201-03803-3. بازبینی شده در 2 اکتبر 2013 .

همچنین ببینید