مایکوپلاسما پنومونیه

از ویکیپدیا، دانشنامه آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مایکوپلاسما پنومونیه
طبقه بندی علمی ویرایش کنید
دامنه: باکتری ها
شاخه: مایکوپلاسماتوتا
کلاس: مولیکوت ها
سفارش: مایکوپلاسماتالز
خانواده: مایکوپلاسماسه
جنس: مایکوپلاسما
گونه ها:
M. pneumoniae
نام دو جمله ای
مایکوپلاسما پنومونیه
سامرسون و همکاران، 1963

مایکوپلاسما پنومونیه یک باکتری بسیار کوچک در کلاس Mollicutes است. این یک پاتوژن انسانی است که باعث بیماری پنومونی مایکوپلاسما می شود که نوعی پنومونی باکتریایی غیر معمول مربوط به بیماری آگلوتینین سرد است . M. pneumoniae با عدم وجود دیواره سلولی پپتیدوگلیکان و در نتیجه مقاومت در برابر بسیاری از عوامل ضد باکتری مشخص می شود . تداوم عفونت M. pneumoniae حتی پس از درمان با توانایی آن در تقلیدترکیب سطح سلول میزبان همراه است.

کشف و تاریخ

در سال 1898، Nocard و Roux عاملی را که علت ذات الریه گاو فرض می شد جدا کردند و آن را microbe de la peripneumonie نامیدند [1] [2] [3] [4] [5] [6] میکروارگانیسم هایی از منابع دیگر، با خواص مشابه. به ارگانیسم پلوروپنومونی (PPO) گاو، به زودی به عنوان ارگانیسم های شبه پلورپنومونی (PPLO) شناخته شد، اما ماهیت واقعی آنها ناشناخته باقی ماند. [1] [2] [3] [4] بسیاری از PPLO بعدها ثابت شد که علت پنومونی و آرتریت در چندین حیوان پایین‌تر است. [1] [7] [8] [9]

در سال 1944، مونرو ایتون از تخم مرغ جنین شده برای کشت عاملی استفاده کرد که تصور می شد علت ذات الریه غیر معمول اولیه انسان (PAP) باشد که معمولاً به عنوان "ذات الریه راه رفتن" شناخته می شود. [10] این موجود ناشناخته به "عامل ایتون" معروف شد. [11] در آن زمان، استفاده ایتون از تخم‌های جنینی که سپس برای کشت ویروس‌ها استفاده می‌شد، از این ایده حمایت می‌کرد که عامل ایتون یک ویروس است. با این حال مشخص بود که PAP برای درمان با آنتی‌بیوتیک‌های وسیع الطیف قابل قبول است که باعث ایجاد یک علت ویروسی مشکوک می‌شود. [1] [2] [7] [12] [13]

رابرت چنوک ، محققی از NIH که عامل Eaton را به عنوان یک ویروس مطالعه می کرد، در سال 1961 از موسسه Wistar در فیلادلفیا بازدید کرد تا کشت سلولی یک سویه سلولی طبیعی انسان را که توسط لئونارد هایفلیک ساخته شده بود، بدست آورد. این سویه سلولی به‌شدت حساس به جداسازی و رشد ویروس‌های انسانی است. Chanock از تحقیقات خود در مورد عامل Eaton به هایفلیک گفت و اعتقاد او مبنی بر اینکه ماهیت ویروسی آن مشکوک است. اگرچه هایفلیک در مورد تحقیقات فعلی در مورد این عامل اطلاعات کمی داشت، پایان نامه دکترای او در مورد بیماری های حیوانی ناشی از PPLO انجام شده بود. هایفلیک می دانست که بسیاری از حیوانات پایین تر از ذات الریه ناشی از PPLO رنج می برند (که بعداً مایکوپلاسما نامیده شد).). هایفلیک استدلال کرد که عامل ایتون ممکن است یک مایکوپلاسما باشد و نه یک ویروس. Chanock هرگز در مورد مایکوپلاسما نشنیده بود و به درخواست هایفلیک زرده تخم مرغ حاوی عامل Eaton را برای او فرستاد. [1] [4] [14] [15] [16] [17]

با استفاده از یک فرمول جدید آگار و محیط مایع که او ابداع کرده بود، [14] هایفلیک یک مایکوپلاسما منحصر به فرد را از زرده تخم مرغ جدا کرد. این به زودی توسط Chanock و Hayflick ثابت شد که عامل ایجاد PAP هستند. [14] [18] [19] [20] هنگامی که این کشف برای دکتر امی کلینبرگر-نوبل از موسسه لیستر در لندن، مرجع برجسته جهان در مورد این موجودات، شناخته شد، او پیشنهاد کرد که این ارگانیسم Mycoplasma hayflickiae نامیده شود . [21] هایفلیک به نفع مایکوپلاسما پنومونیه مخالفت کرد. [22] [23]

این کوچکترین میکروارگانیسم آزاد اولین میکروارگانیسمی بود که جدا شد و ثابت شد که عامل بیماری انسانی است. برای کشف خود، جایزه ریاست جمهوری توسط سازمان بین المللی مایکوپلاسمولوژی به هایفلیک اهدا شد. میکروسکوپ معکوس که تحت آن هایفلیک مایکوپلاسما پنومونیه را کشف کرد توسط موسسه اسمیتسونیان نگهداری می شود . [20]

طبقه بندی و طبقه بندی

اصطلاح مایکوپلاسما ( mykes به معنی قارچ و پلاسما به معنای تشکیل شده) از رشد قارچ گونه برخی از گونه های مایکوپلاسما گرفته شده است. [6] مایکوپلاسماها در سال 1960 به دلیل اندازه کوچک و ژنوم ، فقدان دیواره سلولی ، محتوای G+C پایین و نیازهای تغذیه ای غیرعادی ، به عنوان Mollicutes ("مولیس" به معنی نرم و "کوتیس" به معنای پوست) طبقه بندی شدند. [6] [24] M. pneumoniae نیز به عنوان یک گونه غیر تخمیری آرژنین تعیین شده است. [25] مایکوپلاسماها بر اساس ترکیب توالی 16s rRNA طبقه بندی می شوند . همه مایکوپلاسماهای گروه پنومونی دارای تغییرات rRNA 16s مشابهی هستند که منحصر به گروه است، که M. pneumoniae دارای 6.3 درصد تنوع در مناطق حفاظت شده است ، که نشان می دهد مایکوپلاسماها در اثر تکامل دژنراتیو از گروه اوباکتری گرم مثبت که شامل باسیل ها و استرپتوکوک ها می شود، تشکیل شده است. و لاکتوباسیل ها . [6] [24] [25] M. pneumoniae عضوی از خانواده Mycoplasmataceae و راسته است . مایکوپلاسماتالز _ [6]

زیست شناسی سلولی

الف) سلول های رشته ای مایکوپلاسما پنومونیه ب) سلول های M. پنومونیه (M) که توسط اندامک چسبنده به سلول های مخاطی مژک دار متصل شده اند (با فلش نشان داده شده است)

مایکوپلاسماها که از کوچکترین ارگانیسم‌های خودتکثیر شونده هستند، گونه‌های انگلی هستند که فاقد دیواره سلولی و فضای پری پلاسمیک هستند ، ژنوم‌هایشان کاهش یافته و فعالیت متابولیکی محدودی دارند . [6] [25] [26] سلول های مایکوپلاسما پنومونیه شکل کشیده ای دارند که تقریباً 0.1-0.2  میکرومتر (100-200 نانومتر ) عرض و 1-2 میکرومتر (1000-2000 نانومتر) طول دارد. اندازه بسیار کوچک سلول به این معنی است که آنها قادر به بررسی توسط میکروسکوپ نوری نیستند . یک استریومیکروسکوپ برای مشاهده مورفولوژی مورد نیاز است کلنی های M. pneumoniae که معمولا کمتر از 100 میکرومتر طول دارند. [6] ناتوانی در سنتز دیواره سلولی پپتیدوگلیکان به دلیل عدم وجود ژن‌های کدکننده تشکیل آن است و منجر به افزایش اهمیت در حفظ ثبات اسمزی برای جلوگیری از خشک شدن می‌شود . [6] فقدان دیواره سلولی همچنین نیاز به افزایش حمایت از غشای سلولی (تقویت شده با استرول) دارد، که شامل یک اسکلت سلولی سفت و سخت متشکل از یک شبکه پروتئینی پیچیده و به طور بالقوه، یک کپسول خارج سلولی برای تسهیل چسبندگی است.به سلول میزبان . [6] M. pneumoniae تنها سلول های باکتریایی هستند که دارای کلسترول در غشای سلولی خود هستند (به دست آمده از میزبان) و دارای ژن های بیشتری هستند که تغییرات لیپوپروتئین غشایی را نسبت به سایر مایکوپلاسماها کد می کنند، [25] که تصور می شود با انگلی آن مرتبط باشد. سبک زندگی. سلول‌های M. pneumoniae همچنین دارای یک اندامک چسبنده هستند که با مکانیسمی ناشناخته در حرکت سر خوردن ارگانیسم استفاده می‌شود. [6]

ژنومیک و بازسازی متابولیک

تعیین توالی ژنوم M. pneumoniae در سال 1996 نشان داد که اندازه آن 816394 جفت باز است. [24] ژنوم حاوی 687 ژن است که پروتئین ها را کد می کند، که حدود 56.6 درصد آن ها برای آنزیم های متابولیک ضروری کد می کنند . به ویژه آنهایی که در گلیکولیز و تخمیر اسید آلی نقش دارند . [6] [24] [25] [27] M. pneumoniae در نتیجه بسیار مستعد از دست دادن عملکرد آنزیمی توسط جهش‌های ژنی است ، زیرا تنها سیستم‌های بافری در برابر از دست دادن عملکرد توسط جهش‌های نقطه‌ای برای حفظ مسیر پنتوز فسفات و نوکلئوتید هستند. متابولیسم [27] از دست دادن عملکرد در مسیرهای دیگر پیشنهاد می شود که با متابولیسم سلول میزبان جبران شود. [27] علاوه بر پتانسیل از دست دادن عملکرد مسیر، ژنوم کاهش یافته M. pneumoniae کاملاً فاقد تعدادی مسیر از جمله چرخه TCA ، زنجیره انتقال الکترون تنفسی ، و مسیرهای بیوسنتز برای اسیدهای آمینه ، اسیدهای چرب ، کلسترول و پورین ها و پیریمیدین ها [6] [25] [27] این محدودیت ها باعث ایجاد M. pneumoniae می شودوابسته به سیستم های وارداتی برای به دست آوردن بلوک های ساختمانی ضروری از میزبان خود یا محیطی است که از طریق مسیرهای گلیکولیتیک به دست نمی آیند . [25] [27] همراه با تولید پروتئین و RNA پرهزینه انرژی ، بخش بزرگی از متابولیسم انرژی برای حفظ شیب پروتون (تا 80٪) به دلیل نسبت سطح به حجم بالای سلول‌های M. pneumoniae اعمال می‌شود. تنها 12 تا 29 درصد متابولیسم انرژی به رشد سلولی هدایت می شود که برای سلول های باکتریایی به طور غیرمعمول کم است و تصور می شود که انطباق با سبک زندگی انگلی آن باشد. [27]

کد ژنتیکی جایگزین

برخلاف سایر باکتری ها، M. pneumoniae از کدون UGA برای رمزگذاری تریپتوفان به جای استفاده از آن به عنوان کدون توقف استفاده می کند. [6] [24]

متابولومیک مقایسه ای

ثابت شده است که مایکوپلاسما پنومونیه دارای متابولوم خطی تری در مقایسه با سایر گونه های باکتریایی است. [28]   این بدان معنی است که پاتوژن مسیرهای موازی کمتری دارد و در مقایسه با گونه های باکتریایی مشابه از جمله B.subtilis و Escherichia coli کمتر به هم متصل است. [28]  برای مثال، مایکوپلاسما پنومونیه به طور متوسط ​​نسبت به E.coli فعل و انفعالات پیچیده کمتری در هر مسیر دارد. [28] یک مثال اضافی برای حمایت از این بیانیه که مایکوپلاسما پنومونیه خطی تر از سایر باکتری های مدل، به ویژه E.coli است.را می توان در مسیر متابولیک گلیکولیز نشان داد. [29] مایکوپلاسما پنومونیه و E.coli دارای همان تعداد آنزیم تنظیم کننده در مسیر گلیکولیز خود با 14 هستند، اما وقتی به نقشه مسیرهای گلیکولیز آن نگاه می کنیم، مایکوپلاسما پنومونیه یک به صورت خطی متصل است، در حالی که نقشه E. coli دارای تعداد بیشتری است. گره های پراکنده روی درخت تعامل آن. [29] علاوه بر این، هنگام مقایسه مسیرهای متابولیک گلیکولیز به عنوان مثال، مسیر گلیکولیز مایکوپلاسما پنومونیه دارای آنزیم های تنظیمی کمتری نسبت به E.coli است، زیرا یک ژنوم کاهش یافته است. [29]

نقشه مسیر متابولیک که آنزیم های تنظیم کننده ضروری مسیر متابولیک گلیکولیز را در اشریشیاکلی نشان می دهد. آنزیم های با رنگ سبز نشان دهنده آنزیم هایی هستند که واقعاً در مسیر وجود دارند.
نقشه مسیر متابولیک که آنزیم های تنظیمی ضروری مسیر متابولیک گلیکولیز را در مایکوپلاسما پنومونیه نشان می دهد.

از آنجایی که مایکوپلاسما پنومیا یک ژنوم کاهش یافته است، تعداد مسیرهای کلی و آنزیم های تنظیمی کمتری دارد که به اثر کلی متابولوم خطی آن کمک می کند. [28] یک متابولوم خطی باعث می شود که مایکوپلاسما پنومونیه کمتر با عوامل خارجی سازگار باشد. [28]   با این حال، آنزیم‌هایی که متابولوم مایکوپلاسما پنومونیه را تنظیم می‌کنند، هم در عوامل پارالوژی آنزیم و هم در توپولوژی انرژی، کمتر اضافی هستند. [28]  علاوه بر این، از آنجایی که مایکوپلاسما پنومونیه یک ژنوم کاهش یافته است، اکثر آنزیم های متابولیک آن ضروری هستند. [28] این برخلاف ارگانیسم مدل دیگر، اشریشیا کلی استکه تنها 15 درصد از آنزیم های متابولیکی آن ضروری است. [28] اساساً متابولوم مایکوپلاسما پنومونیه به دلیل کاهش ژنوم آن، دارای آنزیم‌های بیشتری است که متابولوم آن را با عملکرد ضروری تنظیم می‌کنند تا سایر ارگانیسم‌های مدل. [28] به طور خلاصه، توپولوژی خطی متابولوم مایکوپلاسما پنومونی منجر به کاهش کارایی در واکنش‌های متابولیکی آن می‌شود، اما همچنان سطوح مشابهی از غلظت متابولیت، انرژی سلولی، سازگاری و بیان ژن جهانی را حفظ می‌کند. [28]

گونه ها M.Pneumoniae L.Lactis B.Subtilis E.Coli
میانگین # مسیرها 8.17 5.37 7.54 6.12

یک نقشه مسیر متابولیک که تمام فعل و انفعالات پیچیده بین آنزیم های متابولیک در مایکوپلاسما پنومونی را نشان می دهد . خطوط سبز پروتئین‌هایی را نشان می‌دهند که بین 0 تا 5 برهم‌کنش دارند، در حالی که خطوط قرمز نشان‌دهنده پروتئین‌هایی هستند که بیش از 5 برهم‌کنش دارند. [28]

جدول بالا میانگین طول مسیر متابولوم های M.pneumonaie ، E.coli ، L.lactis و B.subtilis را نشان می دهد. [28] این عدد اساساً میانگین تعداد واکنش هایی را که در متابولوم رخ می دهد توصیف می کند. مایکوپلاسما پنومونی به طور متوسط ​​در مقایسه با سایر گونه‌های باکتریایی مدل، تعداد واکنش‌های زیادی در هر مسیر در متابولوم خود دارد. [28]

یکی از اثرات متابولوم منحصر به فرد مایکوپلاسما پنومونیه ، زمان تکرار طولانی تر آن است. [28] به طور متوسط ​​در مقایسه با دیگر باکتری‌های ارگانیسم مدل، زمان بیشتری برای تکثیر پاتوژن طول می‌کشد. [28] این ممکن است به این دلیل باشد که متابولوم مایکوپلاسما پنومونیه نسبت به اشرشیاکلی کارایی کمتری دارد . [28]

متابولوم مایکوپلاسما پنومونیه همچنین می تواند در تجزیه و تحلیل پاتوژنز آن آموزنده باشد. [30] مطالعه گسترده شبکه متابولیک این ارگانیسم به شناسایی نشانگرهای زیستی منجر شده است که به طور بالقوه می توانند وجود عوارض گسترده ای را که باکتری می تواند ایجاد کند آشکار کند. [30] متابولومیک به طور فزاینده ای به عنوان یک ابزار مفید برای تأیید بیومارکرهای پاتوژن های عفونی استفاده می شود. [30]

میزبان و تولید مثل

مایکوپلاسما پنومونیه منحصراً توسط پستانداران انگلی رشد می کند. بنابراین، تولید مثل به اتصال به سلول میزبان بستگی دارد. طبق نظر ویت و تاکینگتون، تولید مثل تخصصی با « شکافت دوتایی ، مرتبط با مضاعف شدن اندامک‌های چسبنده‌اش ، که در طول همانندسازی و قبل از جداسازی نوکلوئیدی به قطب مخالف سلول مهاجرت می‌کند » رخ می‌دهد. [6] جهش‌هایی که بر تشکیل اندامک چسبنده تأثیر می‌گذارند، نه تنها از تحرک و تقسیم سلولی جلوگیری می‌کنند ، بلکه توانایی سلول‌های M. pneumoniae را برای چسبیدن به سلول میزبان کاهش می‌دهند. [25]

بیماری زایی

بیماری زایی مایکوپلاسما پنومونیه در اختلالات عروقی/ترومبوتیک

مایکوپلاسما پنومونیه اپیتلیوم دستگاه تنفسی انسان را انگلی می کند. [6] تصور می‌شود که چسبیدن به سلول‌های اپیتلیال تنفسی از طریق اندامک چسبنده اتفاق می‌افتد، به دنبال آن فرار از سیستم ایمنی میزبان با محلی‌سازی درون سلولی و تنظیم ترکیب غشای سلولی برای تقلید از غشای سلول میزبان رخ می‌دهد.

Cytoadherence

چسبیدن M. pneumoniae به سلول میزبان (معمولاً یک سلول دستگاه تنفسی ، اما گاهی اوقات یک گلبول قرمز یا سلول پوششی دستگاه ادراری تناسلی ) رویداد آغازین بیماری پنومونی و علائم مرتبط است. [6] اندامک پیوست تخصصی یک گسترش سلولی قطبی ، متراکم الکترونی و دراز است که تحرک و چسبیدن به سلول‌های میزبان را تسهیل می‌کند. [6] [25] از یک رشته مرکزی که توسط یک فضای داخل سیتوپلاسمی احاطه شده است، همراه با تعدادی چسب تشکیل شده است.و پروتئین های ساختاری و جانبی که در نوک اندامک قرار دارند. [6] [25] انواعی از پروتئین ها به شکل گیری و عملکرد اندامک چسبنده کمک می کنند، از جمله پروتئین های کمکی HMW1-HMW5، P30، P56، و P90 که ساختار و پشتیبانی چسبندگی را ایجاد می کنند، و P1، P30 و P116 که مستقیماً در دلبستگی نقش دارند. [6] [31] [32] این شبکه از پروتئین ها نه تنها در شروع تشکیل اندامک های چسبنده و چسبندگی بلکه در حرکت نیز شرکت می کنند. [32] آدهزین P1 (پروتئین حساس به تریپسین) یک پروتئین 120 کیلو دالتون است که به شدت بر روی سطح نوک اندامک چسبنده درمایکوپلاسماهای بدخیم [6] [32] [33] هم وجود P1 و هم غلظت آن در سطح سلول برای اتصال M. pneumoniae به سلول میزبان لازم است. سلول‌های M. pneumoniae تیمار شده با آنتی‌بادی‌های مونوکلونال خاص به پایانه C ایمونوژنیک چسبنده P1 نشان داده شده است که در توانایی آن‌ها برای اتصال به سطح سلول میزبان تا حدود 75 درصد مهار می‌شوند که نشان می‌دهد P1 یک جزء اصلی در پایبندی است. [6] [31] [32] این آنتی بادی ها همچنین توانایی سلول را برای سر خوردن کاهش می دهند.به سرعت، که ممکن است با ممانعت از ظرفیت آنها برای مکان یابی سلول میزبان، به کاهش چسبندگی به میزبان کمک کند. [31] علاوه بر این، جهش در P1 یا تخریب توسط تیمار تریپسین باعث ایجاد سلول‌های غیر خطرناک M. pneumoniae می‌شود. [6] از دست دادن پروتئین‌ها در اسکلت سلولی که در محلی‌سازی P1 در ساختار نوک دخیل هستند، مانند HMW1-HMW3، همچنین به دلیل فقدان خوشه‌بندی چسبنده باعث بیماری‌زایی می‌شود. [32] [33] پروتئین دیگری که نقش مهمی در چسبندگی ایفا می کند P30 است، زیرا سلول های M. pneumoniae با جهش در این پروتئین یا دارای آنتی بادی هستند .افزایش یافته در برابر P30 قادر به چسبیدن به سلول های میزبان نیستند. [6] [25] P30 در محلی سازی P1 در ساختار نوک دخیل نیست، زیرا P1 به اندامک متصل در جهش یافته P30 منتقل می شود، بلکه ممکن است به عنوان یک چسبنده جانبی متصل به گیرنده عمل کند . [25] [33] جهش‌یافته‌های P30 همچنین ویژگی‌های مورفولوژیکی متمایزی مانند لوب‌های متعدد و یک شکل گرد را بر خلاف دراز نشان می‌دهند، که نشان می‌دهد P30 ممکن است با اسکلت سلولی در طول تشکیل اندامک پیوست تعامل داشته باشد. [25] تعدادی از اجزای سطح سلول یوکاریوتی در چسبیدن M. pneumoniae دخیل هستند .سلول ها به اپیتلیوم دستگاه تنفسی . از جمله آنها می توان به sialoglycoconjugates ، گلیکولیپیدهای سولفاته ، گلیکوپروتئین ها ، فیبرونکتین و گیرنده های اسید نورآمینیک اشاره کرد. [6] [31] [34] لکتین‌های روی سطح سلول‌های باکتریایی ، علاوه بر پروتئین‌های TU و پیروات دهیدروژناز E1 β ، که به فیبرونکتین متصل می‌شوند، می‌توانند زنجیره‌های اولیگوساکارید را روی گلیکولیپیدها و گلیکوپروتئین‌ها برای تسهیل اتصال به هم متصل کنند. [6] [31]

شماتیک پروتئین های فسفریله در اندامک چسبیده مایکوپلاسما پنومونیه

محلی سازی درون سلولی

مایکوپلاسما پنومونیه به دلیل فرار از تشخیص سیستم ایمنی میزبان، مقاومت در برابر درمان آنتی بیوتیکی و عبور از موانع مخاطی شناخته شده است که ممکن است به دلیل توانایی آن در ترکیب با سلول های میزبان و زنده ماندن درون سلولی باشد. [6] [26] علاوه بر نزدیکی فیزیکی M. pneumoniae و سلول های میزبان، فقدان دیواره سلولی و اجزای غشای سلولی عجیب ، مانند کلسترول ، ممکن است همجوشی را تسهیل کند (1). محلی سازی داخلی ممکن است باعث ایجاد عفونت های مزمن یا نهفته شود، زیرا M. pneumoniae قادر به تداوم است.، سنتز DNA و تکثیر در سلول میزبان حتی پس از درمان با آنتی بیوتیک ها. [26] مکانیسم دقیق محلی سازی داخل سلولی ناشناخته است، با این حال پتانسیل جداسازی سیتوپلاسمی در میزبان، مشکل در از بین بردن کامل عفونت های M. pneumoniae در افراد مبتلا را توضیح می دهد. [6]

پاسخ ایمنی

علاوه بر فرار از سیستم ایمنی میزبان توسط محلی سازی درون سلولی، M. pneumoniae می تواند ترکیب غشای سلولی خود را برای تقلید از غشای سلول میزبان تغییر دهد و از شناسایی توسط سلول های سیستم ایمنی جلوگیری کند . سلول های M. pneumoniae دارای تعدادی آنتی ژن پروتئین و گلیکولیپید هستند که پاسخ های ایمنی را ایجاد می کنند ، اما تنوع این آنتی ژن های سطحی باعث می شود عفونت به اندازه کافی باقی بماند تا سلول های M. pneumoniae با سلول های میزبان ترکیب شوند و از تشخیص فرار کنند. شباهت بین ترکیبات M. pneumoniae و غشای سلولی انسان نیز می تواند منجر به پاسخ های خود ایمنی در چندین اندام و بافت شود.[6]

سمیت سلولی و اثرات ارگانیسمی

اثر سیتوتوکسیک اصلی M. pneumoniae اختلال موضعی بافت و ساختار سلولی در امتداد اپیتلیوم دستگاه تنفسی به دلیل نزدیکی آن به سلول های میزبان است. اتصال باکتری به سلول های میزبان می تواند منجر به از دست دادن مژک ها، کاهش متابولیسم ، بیوسنتز و واردات درشت مولکول ها شود و در نهایت سلول های آلوده ممکن است از پوشش اپیتلیال خارج شوند . [6] M. pneumoniae یک عامل حدت منحصر به فرد به نام سم سندرم زجر تنفسی اکتسابی از جامعه (CARDS) تولید می کند. [35]سم CARDS به احتمال زیاد به کلونیزاسیون و مسیرهای بیماری زا M. pneumoniae کمک می کند و منجر به التهاب و اختلال عملکرد راه هوایی می شود. علاوه بر این، تشکیل پراکسید هیدروژن یک عامل بیماریزای کلیدی در عفونت های M. pneumoniae است. [6] اتصال M. pneumoniae به گلبول های قرمز اجازه انتشار پراکسید هیدروژن از باکتری به سلول میزبان را بدون سم زدایی توسط کاتالاز یا پراکسیداز می دهد که می تواند با کاهش گلوتاتیون به سلول میزبان آسیب برساند ، به غشای لیپیدی آسیب برساند و باعث ایجاد آن شود.دناتوره شدن پروتئین . [6] [34] آسیب موضعی نیز ممکن است در نتیجه اکتساب لاکتوفرین و متعاقب آن رادیکال هیدروکسیل ، آنیون سوپراکسید و تشکیل پراکسید باشد. [6] اثرات سیتوتوکسیک عفونت های M. pneumoniae به علائم رایجی مانند سرفه و تحریک ریه تبدیل می شود که ممکن است تا ماه ها پس از فروکش عفونت باقی بماند. التهاب موضعی و واکنش بیش از حد توسط تولید سیتوکین ناشی از عفونت با شرایط مزمن مانند آسم برونش همراه است .و همچنین با پیشرفت علائم در افراد مبتلا به فیبروز کیستیک و COPD مرتبط است. [6]

اپیدمیولوژی

بروز بیماری به نظر نمی رسد به فصل یا جغرافیا مربوط باشد. با این حال، عفونت بیشتر در طول ماه های تابستان و پاییز که سایر پاتوژن های تنفسی شیوع کمتری دارند، رخ می دهد. تصور می‌شود که عفونت مجدد و چرخه اپیدمی در نتیجه تنوع زیرگروه چسبنده P1 باشد. [6] تقریباً 40 درصد از پنومونی اکتسابی از جامعه به دلیل عفونت‌های M. pneumoniae است، که کودکان و افراد مسن بیشتر مستعد ابتلا هستند ، با این حال هیچ عامل خطر شخصی برای ابتلا به پنومونی ناشی از M. Pneumoniae مشخص نشده است. [6] [36] انتقال M. pneumoniaeبه دلیل افزایش حساسیت ارگانیسم فاقد دیواره سلولی به خشک شدن ، تنها می تواند از طریق تماس نزدیک و تبادل ذرات معلق در هوا با سرفه رخ دهد . شیوع عفونت‌های M. pneumoniae معمولاً در گروه‌هایی از افراد در مجاورت نزدیک و طولانی، از جمله مدارس، مؤسسات، پایگاه‌های نظامی و خانواده‌ها رخ می‌دهد . [6]

علائم عفونت

M. pneumoniae به عنوان عامل بسیاری از علائم مانند پنومونی آتیپیک اولیه ، تراکئوبرونشیت ، و بیماری دستگاه تنفسی فوقانی شناخته شده است . پنومونی آتیپیک اولیه یکی از شدیدترین انواع تظاهرات است که تراکئوبرونشیت شایع‌ترین علامت آن است و 15 درصد دیگر، معمولاً بزرگسالان، بدون علامت باقی می‌مانند. [6] [36] عفونت‌های علامت‌دار در طی یک دوره چند روزه ایجاد می‌شوند و تظاهرات پنومونی را می‌توان با تعدادی دیگر از عوامل بیماری‌زای باکتریایی و شرایطی که باعث پنومونی می‌شوند اشتباه گرفت. تراکئوبرونشیت به دلیل کاهش ظرفیت سیستم ایمنی در کودکان شایع است و تا 18 درصد از کودکان مبتلا به بستری شدن در بیمارستان نیاز دارند .[6] علائم خفیف رایج عبارتند از گلودرد ، خس خس سینه و سرفه ، تب ، سردرد ، رینیت ، میالژی و احساس ناراحتی ، که در آنها شدت و مدت علائم را می توان با درمان زودهنگام با آنتی بیوتیک محدود کرد. به ندرت، پنومونی M. pneumoniae به علت ضایعات و زخم پوشش اپیتلیال، ادم ریوی و برونشیولیت انسدادی منجر به مرگ می شود . علائم خارج ریوی مانند پاسخ های خود ایمنی، سیستم عصبی مرکزیعوارض و اختلالات پوستی در 25 درصد موارد با عفونت M. pneumoniae همراه بوده است. [6]

تشخیص

تشخیص عفونت های مایکوپلاسما پنومونیه با شروع تاخیری علائم و شباهت علائم به سایر بیماری های ریوی پیچیده است. اغلب، عفونت های M. pneumoniae به عنوان شرایط دیگر تشخیص داده می شوند و گاهی اوقات، مایکوپلاسماهای غیر بیماری زا موجود در دستگاه تنفسی با M. pneumoniae اشتباه گرفته می شوند . [6] از نظر تاریخی، تشخیص عفونت M. pneumoniae بر اساس وجود آگلوتینین سرد و توانایی مواد آلوده در کاهش تترازولیوم انجام شده است. تشخیص علت بستگی به آزمایشگاه داردبا این حال، این روش ها در مطالعات اپیدمیولوژیک بیشتر از تشخیص بیمار عملی هستند. [6] آزمایش های کشت به ندرت به عنوان ابزار تشخیصی استفاده می شود. بلات ، رنگ‌آمیزی ایمونوفلورسانس ، آزمایش‌های همادجذب ، کاهش تترازولیوم، آزمایش‌های مهار متابولیک ، سنجش‌های سرولوژیکی و واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR) برای تشخیص و شناسایی عفونت‌های پنومونی باکتریایی استفاده می‌شوند . [6] PCR سریعترین و مؤثرترین راه برای تعیین وجود M. pneumoniae است، اما این روش فعالیت یا فعالیت را نشان نمی دهد.زنده ماندن سلول های موجود [36] سنجش های سرولوژیکی ایمونواسی آنزیمی (EIA) رایج ترین روش تشخیص M. pneumoniae است که در تشخیص بیمار به دلیل هزینه کم و زمان نسبتاً کوتاه آزمایش استفاده می شود. یکی از اشکالات سرولوژی این است که موجودات زنده مورد نیاز هستند، که ممکن است شدت عفونت را بیش از حد نشان دهد. [6] هیچ یک از این روش‌ها، همراه با روش‌های دیگر، به شکلی سریع، کارآمد و ارزان در دسترس متخصصان پزشکی قرار نگرفته است تا در تشخیص‌های معمول استفاده شود، که منجر به کاهش توانایی پزشکان در تشخیص عفونت‌های M. pneumoniae می‌شود. [ نیازمند منبع ]

درمان و پیشگیری

اکثر آنتی بیوتیک های مورد استفاده برای درمان عفونت های M. pneumoniae روی rRNA باکتریایی در کمپلکس های ریبوزومی ، از جمله ماکرولیدها ، تتراسایکلین ، کتولیدها ، و فلوروکینولون ، که بسیاری از آنها می توانند به صورت خوراکی تجویز شوند، هدف قرار می گیرند. [6] [37] ماکرولیدها قادر به کاهش واکنش بیش از حد و محافظت از پوشش اپیتلیال از آسیب اکسیداتیو و ساختاری هستند، با این حال آنها فقط قادر به مهار باکتری ها ( باکتریوستاتیک ) هستند و قادر به ایجاد مرگ سلولی باکتریایی نیستند. [6] [26]رایج ترین ماکرولیدهای مورد استفاده در درمان کودکان مبتلا در ژاپن اریترومایسین و کلاریترومایسین هستند که با اتصال 23S rRNA از سنتز پروتئین باکتریایی جلوگیری می کنند . [37] ثابت شده است که تجویز آنتی بیوتیک ها طول عمر و شدت عفونت های M. pneumoniae را در مقایسه با مواردی که درمان نشده اند کاهش می دهد. علاوه بر این، برخی از درمان‌های استروئیدی با دوز بالا نشان داده‌اند که اثرات عصبی را در کودکان مبتلا به عفونت‌های پیچیده معکوس می‌کنند. [6]

مشکل در ریشه کن کردن عفونت های مایکوپلاسما پنومونیه به دلیل توانایی باکتری برای باقی ماندن در یک فرد و همچنین فقدان دیواره سلولی در M. pneumoniae است که باعث می شود چندین آنتی بیوتیک به دیواره سلولی باکتری در درمان عفونت ها بی اثر شود. [6] بنابراین M. pneumoniae مقاومت در برابر ضد میکروبی ها مانند β-لاکتام ها ، گلیکوپپتیدها ، سولفونامیدها ، تری متوپریم ، پلی میکسین ها ، اسید نالیدیکسیک و ریفامپین نشان می دهد. [6] [36] میزان مقاومت دارویی ضد میکروبی برایمایکوپلاسما پنومونیه در نمونه‌های بالینی و جدایه‌های به‌دست‌آمده در طول سال‌های 2011-2012 در انتاریو، کانادا تعیین شد. از 91 نمونه مقاوم به دارو M. pneumoniae ، 11 نمونه (12.1%) دارای جهش نوکلئوتیدی مرتبط با مقاومت ماکرولید در ژن 23S rRNA بودند. هیچ یک از نمونه های M. pneumoniae به فلوروکینولون ها یا تتراسایکلین ها مقاوم نبودند . [38]

داکسی سایکلین را می توان برای درمان پنومونی مایکوپلاسما استفاده کرد ، که معمولاً با سرفه های مداوم و بی وقفه که چندین هفته طول می کشد ظاهر می شود و ارتشاح ریوی بینابینی را در عکس قفسه سینه نشان می دهد. [39]

طراحی واکسن برای M. pneumoniae در درجه اول بر پیشگیری از اتصال سلول میزبان متمرکز شده است که از شروع سمیت سلولی و علائم بعدی جلوگیری می کند. [6] تا به امروز، واکسن‌هایی که روی چسب P1 هدف قرار می‌گیرند، هیچ کاهشی در شروع عفونت نشان نداده‌اند، و برخی آزمایش‌های واکسن منجر به بدتر شدن علائم ناشی از حساس شدن سیستم ایمنی شدند . [6] آزمایش‌های اخیر در مدل‌های موش، این پدیده را با حساس شدن سیستم ایمنی توسط بخش‌های لیپیدی لیپوپروتئین‌های M. pneumoniae مرتبط دانسته‌اند. [40] معرفی پپتیدهاکه گیرنده های چسبندگی روی سطح سلول میزبان را مسدود می کند، ممکن است بتواند از اتصال M. pneumoniae نیز جلوگیری کند . [31]

محدود کردن انتقال عفونت های مایکوپلاسما پنومونیه به دلیل دوره چند روزه عفونت قبل از ظهور علائم دشوار است. [41] فقدان ابزارهای تشخیصی مناسب و درمان موثر برای باکتری نیز به شیوع عفونت کمک می کند. [41] با استفاده از نظریه شبکه ، Meyers و همکاران. انتقال عفونت های M. pneumoniae را تجزیه و تحلیل کرد و استراتژی های کنترلی را بر اساس مدل ایجاد شده توسعه داد. آنها تشخیص دادند که همگروهی بیماران به دلیل دوره کمون طولانی مدت کارایی کمتری دارد و بنابراین بهترین روش پیشگیری محدود کردن مراقب است.-تعامل با بیمار و کاهش جابجایی مراقبین به چند بخش . [41]

همچنین ببینید

ویدئوی خارجی
نماد ویدیو رابرت چنوک و مامور ایتون ، مصاحبه لئونارد هایفلیک، شصت و یکمین قسمت از 187 قسمت، وب داستان ها . [19]

منابع

  1. ^ a b c d e Hayflick L, Chanock RM (ژوئن 1965). "گونه های مایکوپلاسما انسان" . بررسی های باکتریولوژیکی 29 (2): 185-221. doi : 10.1128/mmbr.29.2.185-221.1965 . PMC  441270 . PMID  14304038 .
  2. ^ a b c Hayflick, L. (مه 1965). "گونه مایکوپلاسما (PPLO) انسان". معاملات آکادمی علوم نیویورک . سری دوم. 27 (7): 817-827. doi : 10.1111/j.2164-0947.1965.tb02241.x . PMID 14333465 . 
  3. ^ a b Hayflick, L. (1967). هایفلیک، ال (ویرایش). بیولوژی مایکوپلاسماها دومین کنفرانس زیست شناسی مایکوپلاسماها. جلد 143. سالنامه آکادمی علوم نیویورک. صص 5-6.
  4. ^ a b c Hayflick, L., ed. (1969). مایکوپلاسماتالز و فاز L باکتری ها . نیویورک، نیویورک: Appleton-Century-Crofts. شابک 9780608123905.
  5. Marmion، BP (1990). "عامل ایتون - علم و پذیرش علمی: تفسیر تاریخی". بررسی بیماری های عفونی . 12 (2): 338-353. doi : 10.1093/clinids/12.2.338 . PMID 2109871 . 
  6. ^ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak al am an ao ap aq ar as at au av aw _ تبر Waites KB، Talkington DF (اکتبر 2004)."مایکوپلاسما پنومونیه و نقش آن به عنوان یک پاتوژن انسانی" . بررسی های میکروبیولوژی بالینی . 17 (4): 697-728. doi : 10.1128/CMR.17.4.697-728.2004 . PMC  523564 . PMID  15489344 .
  7. ^ a b Razin S, Hayflick L (مارس 2010). "نکات برجسته تحقیقات مایکوپلاسما - یک دیدگاه تاریخی". بیولوژیک . 38 (2): 183-190. doi : 10.1016/j.biologicals.2009.11.008 . PMID 20149687 . 
  8. هیفلیک، ال. (1956). رشد ارگانیسم‌های شبه پلوروپنومونی انسان و طیور در کشت‌های بافتی و تخم‌مرغ، و شناسایی یک عامل عفونی ایجاد کننده تاندواژینیت همراه با آرتریت در جوجه‌ها (پایان‌نامه دکتری). دانشگاه پنسیلوانیا.
  9. Hayflick L, Stinebring WR (ژانویه 1960). "رشد درون سلولی ارگانیسم های شبه پلوروپنومونیال (PPLO) در کشت بافت و تخم". سالنامه آکادمی علوم نیویورک . 79 (10): 433-449. Bibcode : 1960NYASA..79..433H . doi : 10.1111/j.1749-6632.1960.tb42709.x . PMID 14400338 . S2CID 21089254 .  
  10. Eaton MD, Meiklejohn G, van Herick W (ژوئن 1944). "مطالعات در مورد علت پنومونی آتیپیک اولیه: یک عامل قابل فیلتر قابل انتقال به موش های صحرایی پنبه ای، همسترها و جنین های جوجه" . مجله پزشکی تجربی . 79 (6): 649-668. doi : 10.1084/jem.79.6.649 . PMC 2135382 . PMID 19871393 .  
  11. Dajani AS، Clyde WA، Denny FW (ژوئن 1965). "عفونت تجربی با مایکوپلاسما پنومونیه (عامل ایتون)" . مجله پزشکی تجربی . 121 (6): 1071-1086. doi : 10.1084/jem.121.6.1071 . PMC 2138014 . PMID 14319403 .  
  12. هایفلیک، ال. (1969). "زیست شناسی بنیادی کلاس Mollicutes، سفارش Mycoplasmatales". در Hayflick، L. (ویرایش). مایکوپلاسماتالز و فاز L باکتری ها . نیویورک، نیویورک: Appleton-Century-Crofts. شابک 9780608123905.
  13. هیفلیک، ال. (1971). "زیست شناسی مایکوپلاسماتال ها". در Madoff، S. (ویرایش). مایکوپلاسماها و اشکال L باکتری ها نیویورک، نیویورک: گوردون و بریچ. doi : 10.1002/jobm.19720120516 .
  14. ^ a b c Hayflick, L. (1965). "کشت بافت و مایکوپلاسما". گزارش های تگزاس در مورد زیست شناسی و پزشکی . 23 (1): 285-303. PMID 5833547 . 
  15. هیفلیک، ال. (1966). "نقش مایکوپلاسما در بیماری های انسانی". پزشک جدید . دسامبر: 328–333, 348–350.
  16. هایفلیک، ال. (1972). مایکوپلاسما به عنوان پاتوژن سمپوزیوم بنیاد CIBA: مایکوپلاسماهای بیماری زا. آمستردام، NL: Elsevier Excerpta Medica. صص 17-31.
  17. Hayflick, L. (4 اکتبر 1993). "جداسازی و شناسایی مایکوپلاسما به عنوان عامل ایجاد کننده پنومونی آتیپیک اولیه در انسان" (PDF) . نقل قول کلاسیک. مطالب جاری 40 : 8.
    Hayflick, L. (آوریل 2013). "عامل ایتون" و ذات الریه" (PDF) . آرشیو بهداشت محیط . 4 (5): 553-554. doi : 10.1080/00039896.1962.10663209 .
  18. Chanock RM، Hayflick L، Barile MF (ژانویه 1962). "رشد در محیط مصنوعی یک عامل مرتبط با ذات الریه آتیپیک و شناسایی آن به عنوان PPLO" . مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا . 48 (1): 41-49. Bibcode : 1962PNAS...48...41C . doi : 10.1073/pnas.48.1.41 . PMC 285494 . PMID 13878126 .  
  19. ^ a b "رابرت چنوک و مامور ایتون" . وب داستان . 8 آگوست 2012.
  20. ^ a b Sharrer, T. (2007). "میکروسکوپ های معکوس لایتز، در حدود 1958". دانشمند . 21 (3): 96.
  21. Klieneberger-Nobel, E. (1980). خاطرات (ویرایش انگلیسی). لندن، انگلستان: انتشارات آکادمیک. شابک 0-12-414850-6.
  22. ^ Chanock، RM (مه 1963). "مایکوپلاسما پنومونیه: نامگذاری پیشنهادی برای ارگانیسم پنومونی آتیپیک (عامل ایتون)". علم . 140 (3567): 662. Bibcode : 1963Sci...140..662C . doi : 10.1126/science.140.3567.662 . PMID 14020096 . S2CID 34513645 .  
  23. ^ Edward DG، Freundt EA، Chanock RM، Fabricant J، Hayflick L، Lemcke RM، و همکاران. (مارس 1967). "توصیه هایی در مورد نامگذاری راسته Mycoplasmatales" . علم . 155 (3770): 1694-1696. Bibcode : 1967Sci...155.1694E . doi : 10.1126/science.155.3770.1694 . PMID 6020298 . 
  24. ^ a b c d e Weisburg WG، Tully JG، Rose DL، Petzel JP، Oyaizu H، Yang D، و همکاران. (دسامبر 1989). "تحلیل فیلوژنتیکی مایکوپلاسماها: مبنای طبقه بندی آنها" . مجله باکتری شناسی . 171 (12): 6455-67. doi : 10.1128/jb.171.12.6455-6467.1989 . PMC 210534 . PMID 2592342 .  
  25. ^ a b c d e f g h i j k l m Romero-Arroyo CE, Jordan J, Peacock SJ, Willby MJ, Farmer MA, Krause DC (فوریه 1999). "پروتئین مایکوپلاسما پنومونیه P30 برای چسبندگی سلولی مورد نیاز است و با رشد مناسب سلولی مرتبط است . " مجله باکتری شناسی . 181 (4): 1079-87. doi : 10.1128/JB.181.4.1079-1087.1999 . PMC 93483 . PMID 9973332 .  
  26. ^ a b c d Dallo SF, Baseman JB (نوامبر 2000). "تکثیر DNA داخل سلولی و بقای طولانی مدت مایکوپلاسماهای بیماری زا". پاتوژنز میکروبی . 29 (5): 301-9. doi : 10.1006/mpat.2000.0395 . PMID 11031124 . 
  27. ^ a b c d e f Wodke JA، Puchałka J، Lluch-Senar M، Marcos J، Yus E، Godinho M، و همکاران. (2013). "تشریح متابولیسم انرژی در مایکوپلاسما پنومونیه از طریق مدل سازی متابولیک در مقیاس ژنوم" . زیست شناسی سیستم های مولکولی . 9 : 653. doi : 10.1038/msb.2013.6 . PMC 3658275 . PMID 23549481 .  
  28. ^ a b c d e f g h i j k l m n o p Yus E, Maier T, Michalodimitrakis K, Van Noort V, Yamada T, Chen WH, et al. (نوامبر 2009). "تأثیر کاهش ژنوم بر متابولیسم باکتری و تنظیم آن". علم . 326 (5957): 1263-1268. doi : 10.1126/science.1177263 . PMID 19965476 . 
  29. ^ a b c Chowdhury S، Hepper S، Lodi MK، Saier MH، Uetz P (آوریل 2021). "اینتراکتوم پروتئین گلیکولیز در اشریشیا کلی " . پروتئوم ها 9 (2): 16. doi : 10.3390/proteomes9020016 . PMC 8167557 . PMID 33917325 .  
  30. ^ a b c Li J، Luu LD، Wang X، Cui X، Huang X، Fu J، و همکاران. (دسامبر 2022). "تجزیه و تحلیل متابولومیک نشانگرهای زیستی بالقوه و پاتوژنز اساسی درگیر در پنومونی مایکوپلاسما پنومونیه را نشان می دهد ." میکروب ها و عفونت های در حال ظهور 11 (1): 593-605. doi : 10.1080/22221751.2022.2036582 . PMID 35094669 . 
  31. ^ a b c d e f Drasbek M, Christiansen G, Drasbek KR, Holm A, Birkelund S (نوامبر 2007). "برهمکنش بین پروتئین P1 مایکوپلاسما پنومونیه و گیرنده های سلول های HEp-2" . میکروبیولوژی . 153 (Pt 11): 3791-3799. doi : 10.1099/mic.0.2007/010736-0 . PMID 17975088 . 
  32. ^ a b c d e Baseman JB, Cole RM, Krause DC, Leith DK (سپتامبر 1982). "مبنای مولکولی برای جذب سیتادر مایکوپلاسما پنومونیه" . مجله باکتری شناسی . 151 (3): 1514-22. doi : 10.1128/JB.151.3.1514-1522.1982 . PMC 220433 . PMID 6809731 .  
  33. ^ a b c Hahn TW، Willby MJ، Krause DC (مارس 1998). "HMW1 برای قاچاق سیتادهزین P1 به اندامک متصل در مایکوپلاسما پنومونیه مورد نیاز است . " مجله باکتری شناسی . 180 (5): 1270-6. doi : 10.1128/JB.180.5.1270-1276.1998 . PMC 107017 . PMID 9495768 .  
  34. ^ a b Sobeslavsky O, Prescott B, Chanock RM (سپتامبر 1968). "جذب مایکوپلاسما پنومونیه به گیرنده های اسید نورآمینیک سلول های مختلف و نقش احتمالی در حدت" . مجله باکتری شناسی . 96 (3): 695-705. doi : 10.1128/JB.96.3.695-705.1968 . PMC 252361 . PMID 4183967 .  
  35. «CDC Mycoplasma Pneumoniae» . CDC . CDC . بازبینی شده در 23 سپتامبر 2015 .
  36. ^ a b c d Daxboeck F, Krause R, Wenisch C (آوریل 2003). "تشخیص آزمایشگاهی عفونت مایکوپلاسما پنومونیه" . میکروبیولوژی بالینی و عفونت . 9 (4): 263-73. doi : 10.1046/j.1469-0691.2003.00590.x . PMID 12667235 . 
  37. ^ a b Matsuoka M، Narita M، Okazaki N، Ohya H، Yamazaki T، Ouchi K، و همکاران. (دسامبر 2004). "ویژگی و تجزیه و تحلیل مولکولی جدایه های بالینی مایکوپلاسما پنومونیه مقاوم به ماکرولید به دست آمده در ژاپن" . عوامل ضد میکروبی و شیمی درمانی . 48 (12): 4624-30. doi : 10.1128/AAC.48.12.4624-4630.2004 . PMC 529214 . PMID 15561835 .  
  38. اسحقی ع، معماری ن، تنگ پی، اولشا آر، فارل دی جی، لو دی، و همکاران. (2013). "مایکوپلاسما پنومونیه مقاوم به ماکرولید در انسان، انتاریو، کانادا، 2010-2011" . بیماری های عفونی در حال ظهور . 19 (9). doi : 10.3201/eid1909.121466 . PMC 3810904 . PMID 23968896 .  
  39. «پنومونی پنوموسیستیس» . جهانی . بازبینی شده در 25 ژانویه 2021 .
  40. Mara AB، Gavitt TD، Tulman ER، Geary SJ، Szczepanek SM (08-04-2020). "لیپوپروتئین های مایکوپلاسما پنومونیه عامل بیماری های تقویت شده با واکسن هستند . " واکسن های NPJ 5 (1): 31. doi : 10.1038/s41541-020-0181-x . PMC 7142147 . PMID 32284882 .  
  41. ^ a b c Ancel Meyers L, Newman ME, Martin M, Schrag S (فوریه 2003). "کاربرد نظریه شبکه در اپیدمی ها: اقدامات کنترلی برای شیوع مایکوپلاسما پنومونیه" . بیماری های عفونی در حال ظهور . 9 (2): 204-10. doi : 10.3201/eid0902.020188 . PMC 3369603 . PMID 12603991 .  

این مقاله متن دامنه عمومی را از CDC همانطور که ذکر شد ترکیب می کند.

ادامه مطلب

پیوندهای خارجی