کمپلکس ایمنی

بیماری های کمپلکس ایمنی

کمپلکس ایمنی ، که گاهی اوقات کمپلکس آنتی ژن-آنتی بادی یا آنتی بادی متصل به آنتی ژن نامیده می شود، مولکولی است که از اتصال چند آنتی ژن به آنتی بادی ها تشکیل می شود . [1] آنتی ژن و آنتی بادی متصل به عنوان یک شی واحد عمل می کنند، به طور موثر یک آنتی ژن خاص خود با یک اپی توپ خاص . پس از واکنش آنتی ژن-آنتی بادی، کمپلکس‌های ایمنی می‌توانند در معرض هر یک از پاسخ‌ها، از جمله رسوب کمپلمان ، اپسونیزاسیون ، فاگوسیتوز [2] یا پردازش توسط پروتئازها قرار گیرند . گلبول های قرمز حامل گیرنده های CR1 بر روی سطح خود ممکن است کمپلکس های ایمنی پوشیده شده با C3b را متصل کرده و آنها را به فاگوسیت ها ، عمدتاً در کبد و طحال ، منتقل کرده و به گردش خون عمومی بازگردند.

نسبت آنتی ژن به آنتی بادی اندازه و شکل کمپلکس ایمنی را تعیین می کند. [3] این به نوبه خود تأثیر کمپلکس ایمنی را تعیین می کند. بسیاری از سلول های ایمنی ذاتی دارای FcR هستند که گیرنده های متصل به غشاء هستند که به نواحی ثابت آنتی بادی ها متصل می شوند. اکثر FcRهای موجود در سلول‌های ایمنی ذاتی میل ترکیبی کمی برای یک آنتی‌بادی منفرد دارند و در عوض باید به یک کمپلکس ایمنی حاوی آنتی‌بادی‌های متعدد متصل شوند تا مسیر سیگنال‌دهی درون سلولی خود را آغاز کنند و پیامی را از خارج به داخل سلول منتقل کنند. [3] به‌علاوه، گروه‌بندی و اتصال کمپلکس‌های ایمنی متعدد به یکدیگر اجازه می‌دهد تا قدرت اتصال، یا قدرت اتصال FcRها افزایش یابد. این به سلول های ایمنی ذاتی اجازه می دهد تا چندین ورودی را در یک زمان دریافت کنند و از فعال شدن زودهنگام آنها جلوگیری می کند. [3]

کمپلکس‌های ایمنی ممکن است زمانی که در اندام‌ها رسوب می‌کنند، برای مثال در اشکال خاصی از واسکولیت، باعث بیماری شوند . این سومین شکل حساسیت مفرط در طبقه بندی ژل کومبس است که به آن حساسیت نوع III می گویند . [4] چنین حساسیت مفرط در حال پیشرفت به حالت های بیماری باعث ایجاد بیماری های کمپلکس ایمنی می شود.

رسوب کمپلکس ایمنی ویژگی بارز چندین بیماری خودایمنی از جمله آرتریت روماتوئید ، اسکلرودرمی و سندرم شوگرن است . [5] [6] ناتوانی در تخریب کمپلکس های ایمنی در لیزوزوم و تجمع بعدی در سطح سلول های ایمنی با لوپوس اریتماتوز سیستمیک مرتبط است . [7] [8]

کارکرد

تنظیم تولید آنتی بادی

کمپلکس های ایمنی نیز می توانند در تنظیم تولید آنتی بادی نقش داشته باشند. سلول های B گیرنده های سلول B (BCRs) را بر روی سطوح خود بیان می کنند و اتصال آنتی ژن به این گیرنده ها یک آبشار سیگنالینگ را آغاز می کند که منجر به فعال شدن می شود. سلول های B همچنین FcγRIIb ، گیرنده های میل ترکیبی پایین مخصوص ناحیه ثابت IgG را بر روی سطوح خود بیان می کنند. کمپلکس های ایمنی IgG لیگاند این گیرنده ها هستند و اتصال کمپلکس ایمنی به این گیرنده ها باعث آپوپتوز یا مرگ سلولی می شود. پس از فعال شدن سلول های B، آنها به سلول های پلاسما تمایز می یابند و بیان BCR را متوقف می کنند، اما به بیان FcγRIIb ادامه می دهند، که به کمپلکس های ایمنی IgG اجازه می دهد تا تولید IgG را از طریق بازخورد منفی تنظیم کنند و از تولید کنترل نشده IgG جلوگیری کنند. [9]

فعال سازی سلول های دندریتیک و ماکروفاژها

کمپلکس‌های ایمنی، به‌ویژه آنهایی که از IgG ساخته شده‌اند، نقش‌های مختلفی را در فعال‌سازی و تنظیم فاگوسیت‌ها ایفا می‌کنند که شامل سلول‌های دندریتیک (DCs) و ماکروفاژها می‌شود . کمپلکس های ایمنی در القای بلوغ DC بهتر از آنتی ژن به تنهایی هستند. [10] باز هم، تمایل کم بسیاری از FcγR برای IgG به این معنی است که فقط کمپلکس های ایمنی، نه آنتی بادی های منفرد، می توانند آبشار سیگنالینگ FcγR را القا کنند. هنگامی که با آنتی بادی های منفرد متصل به FcγRs مقایسه می شود، کمپلکس های ایمنی متصل به FcγR باعث تغییرات قابل توجهی در درونی سازی و پردازش آنتی ژن، بلوغ وزیکول های حاوی آنتی ژن درونی شده و فعال شدن در DCها و ماکروفاژها می شود. [11] کلاس‌های متعددی از ماکروفاژها و DCها وجود دارند که FcγRهای متفاوتی را بیان می‌کنند، که تمایلات متفاوتی برای آنتی‌بادی‌های منفرد و کمپلکس‌های ایمنی دارند. [11] این اجازه می دهد تا پاسخ DC یا ماکروفاژ به طور دقیق تنظیم شود و متعاقباً سطح IgG تنظیم شود. این FcγRهای متنوع با شروع مسیرهای سیگنالینگ مختلف که می توانند عملکردهای سلولی را فعال یا مهار کنند، پاسخ های متفاوتی را در DCها یا ماکروفاژهای خود ایجاد می کنند. [11] اتصال کمپلکس ایمنی به گیرنده متصل به غشاء DC و درونی سازی کمپلکس ایمنی و گیرنده، فرآیند ارائه آنتی ژن را آغاز می کند که به DC اجازه می دهد سلول های T را فعال کند. از طریق این فرآیند، کمپلکس های ایمنی باعث افزایش فعال شدن سلول های T می شوند. [11]

از بین بردن کمپلکس های ایمنی opsonized

FcγR های نوع I، نوع دیگری از گیرنده های ناحیه ثابت IgG، می توانند به کمپلکس های ایمنی IgG متصل شده و منجر به حذف کمپلکس اپسونیزه شوند. کمپلکس های ایمنی به FcγR های متعدد نوع I متصل می شوند که روی سطح سلول جمع می شوند و مسیر سیگنالینگ ITAM را آغاز می کنند . این مسیر سیگنالینگ شامل فسفوریلاسیون اسیدهای آمینه خاص در یک دنباله از پروتئین ها می شود و در نهایت منجر به حذف کمپلکس ایمنی اپسونیزه می شود. [9]

منابع

  1. ^ کوش، جان؛ کاوانا، آرتور؛ استین، چارلز (2005). روماتولوژی: تشخیص و درمان . لیپینکات ویلیامز و ویلکینز پ. 78. شابک 9780781757324.
  2. گلدزبی، ریچارد (2002). ایمونولوژی . مک میلان. پ. 381. شابک 9780716749479.
  3. ^ abc Lu, Lenette L.; ساسکوویچ، تاد جی. فورچون، سارا م. آلتر، گالیت (ژانویه 2018). "فراتر از اتصال: عملکرد موثر آنتی بادی در بیماری های عفونی". بررسی های طبیعت ایمونولوژی . 18 (1): 46-61. doi :10.1038/nri.2017.106. ISSN  1474-1733. PMC 6369690 . PMID  29063907. 
  4. بارت، جیمز (1980). ایمونولوژی پایه و کاربرد پزشکی آن (ویرایش 2). سنت لوئیس: The CV Mosby Company. شابک 0-8016-0495-8.
  5. ^ لاولی، توماس؛ موستوپولوس، هارالامپوس (1979). "نمایش کمپلکس های ایمنی در گردش در سندرم شوگرن". مجله ایمونولوژی . انجمن ایمونولوژیست های آمریکا 123 (3): 1382-7. doi : 10.4049/jimmunol.123.3.1382 . PMID  469255. S2CID  31511399.
  6. ^ والاس، دانیل، ویرایش. (2004). کتاب راهنمای سندرم شوگرن جدید . انتشارات دانشگاه آکسفورد. پ. 68. شابک 9780198038481.
  7. مونتیث، اندرو جی. کانگ، سانآه؛ اسکات، اریک؛ هیلمن، کای؛ راجفور، زنون؛ جاکوبسون، کن؛ کاستلو، ام. جوزف; ویلن، باربارا جی (2016-04-12). "نقص در بلوغ لیزوزومی فعال شدن حسگرهای ذاتی در لوپوس اریتماتوز سیستمیک را تسهیل می کند". مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم . 113 (15): E2142–E2151. Bibcode : 2016PNAS..113E2142M. doi : 10.1073/pnas.1513943113 . ISSN  0027-8424. PMC 4839468 . PMID  27035940. 
  8. ^ کانگ، سانآه؛ راجرز، جنیفر ال. مونتیث، اندرو جی. جیانگ، چوانچانگ؛ اشمیتز، جان؛ کلارک، استیون اچ. تارانت، ترزا ک. ترونگ، یانگ ک. دیاز، مرلین؛ فدوریو، یوری؛ ویلن، باربارا جی (2016-05-15). "بقایای آپوپتوز بر روی سلول های خونساز تجمع می یابد و باعث ایجاد بیماری در لوپوس اریتماتوز سیستمیک موش و انسان می شود". مجله ایمونولوژی . 196 (10): 4030-4039. doi : 10.4049/jimmunol.1500418 . ISSN  0022-1767. PMC 4868781 . PMID  27059595. 
  9. ^ آب بورنازوس، استیلیانوس؛ وانگ، تایا تی. دهان، رونی؛ معمری، جاد؛ Ravetch, Jeffrey V. (26-04-2017). "سیگنال دادن توسط آنتی بادی ها: پیشرفت اخیر". بررسی سالانه ایمونولوژی . 35 (1): 285-311. doi :10.1146/annurev-immunol-051116-052433. ISSN  0732-0582. PMC 5613280 . PMID  28446061. 
  10. ^ نلسون، نیکول ال جی؛ زجد، شریل م. لنارتز، میشل آر. گوسلین، ادموند جی. (نوامبر 2019). گیرنده‌های Fcγ و گیرنده‌های شبه 9 با هم همکاری می‌کنند تا بلوغ سلول‌های دندریتیک ناشی از کمپلکس ایمنی را هدایت کنند. ایمونولوژی سلولی . 345 : 103962. doi :10.1016/j.cellimm.2019.103962. PMC 6892604 . PMID  31582169. 
  11. ^ abcd گیلیامز، مارتین؛ برونز، پیر؛ سعیس، ایوان؛ حماد، حمیده; Lambrecht, Bart N. (فوریه 2014). "عملکرد گیرنده های Fcγ در سلول های دندریتیک و ماکروفاژها". بررسی های طبیعت ایمونولوژی . 14 (2): 94-108. doi : 10.1038/nri3582. ISSN  1474-1733. PMID  24445665. S2CID  11733324.
برگرفته از "https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Immune_complex&oldid=1195344444"