HLA-B27

از ویکیپدیا، دانشنامه آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
پپتید HLA-B*2705 (زنجیره A در کارتون سبز نشان داده شده است، زنجیره B در کارتون زرد نشان داده شده است) به قطعه ای از نوکلئوپروتئین آنفولانزا NP383-391 کمپلکس شده است (نارنجی، چوب). شناسه PDB 2BST
B*2705-β2MG با پپتید متصل شده 2bst
مجتمع اصلی سازگاری بافتی (انسانی)، کلاس I، B27
مشخصات B*2701, 2702, 2703, . . .
ساختار (به HLA-B مراجعه کنید )
ساختارهای سه بعدی موجود
EBI-HLA B*2701
B*2702
B*2703
B*2704
B*2705 2bsr , 2bss ,
2bst , 2a83 ,
1w0v , 1uxs ,
1ogt , 1hsa ,
1jgd ,1jge
B*2706
B*2709 1w0w ، 1uxw ،
1of2 ،1k5n

آنتی ژن لکوسیت انسانی (HLA) B27 (زیرگروه های B*2701-2759) [1] یک آنتی ژن سطحی کلاس I است که توسط جایگاه B در کمپلکس اصلی سازگاری بافتی (MHC) در کروموزوم 6 کدگذاری می شود و پپتیدهای آنتی ژنی (مشتق شده از خود و غیر ) را ارائه می دهد. آنتی ژن های خود) به سلول های T. HLA-B27 به شدت با اسپوندیلیت آنکیلوزان و سایر بیماری های التهابی مرتبط مانند آرتریت پسوریاتیک ، بیماری التهابی روده و آرتریت واکنشی مرتبط است.

شیوع

شیوع HLA-B27 به طور قابل توجهی در جمعیت جهانی متفاوت است. به عنوان مثال، حدود 8٪ از قفقازی ها، 4٪ از شمال آفریقا ، 2-9٪ از چینی ها، و 0.1-0.5٪ از افراد ژاپنی تبار دارای ژنی هستند که این آنتی ژن را کد می کند. [1] در شمال اسکاندیناوی ( لاپلند )، 24٪ از مردم HLA-B27 مثبت هستند، در حالی که 1.8٪ با اسپوندیلیت آنکیلوزان همراه هستند. [ نیازمند منبع ]

انجمن های بیماری

ارتباط بین HLA-B27 و بسیاری از بیماری ها هنوز به طور کامل مشخص نشده است. اگرچه HLA-B27 با طیف گسترده ای از آسیب شناسی مرتبط است ، به نظر نمی رسد که تنها واسطه در ایجاد بیماری باشد. به طور خاص، 90٪ از افراد مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزان (AS) HLA-B27 مثبت هستند، اگرچه تنها بخش کوچکی از افراد مبتلا به HLA-B27 هرگز به AS مبتلا می شوند. افرادی که HLA-B27 مثبت هستند نیز نسبت به افراد HLA-B27 منفی احتمال بروز زودرس AS را دارند. [2] ژن‌های دیگری نیز کشف شده‌اند که مستعد ابتلا به AS و بیماری‌های مرتبط هستند، [3] و علاوه بر این، عوامل محیطی بالقوه (محرک‌ها) وجود دارند که ممکن است در افراد مستعد نیز نقش داشته باشند.[1]

علاوه بر ارتباط آن با اسپوندیلیت آنکیلوزان، HLA-B27 در انواع دیگر اسپوندیلوآرتروپاتی سرونگاتیو [4] نیز نقش دارد، مانند آرتریت واکنشی ، برخی اختلالات چشمی مانند یووئیت حاد قدامی و عنبیه ، آرتریت پسوریاتیک ، کرون و زخم اولسراتیو مرتبط. اسپوندیلوآرتریت ارتباط مشترک با HLA-B27 منجر به افزایش خوشه‌بندی این بیماری‌ها می‌شود. [5] آنتی ژن های HLA نیز در رابطه با اوتیسم مورد مطالعه قرار گرفته است . [6]

مکانیسم پاتولوژیک

HLA-B27 به دلیل ارتباط قوی با اسپوندیلوآرتروپاتی ها، آلل HLA-B بیشترین مطالعه را دارد. کاملاً مشخص نیست که HLA-B27 چگونه بر بیماری تأثیر می گذارد، با این حال برخی نظریه های غالب در مورد مکانیسم وجود دارد. تئوری ها را می توان بین دسته های وابسته به آنتی ژن و مستقل از آنتی ژن تقسیم کرد. [7]

نظریه های وابسته به آنتی ژن

این تئوری ها ترکیب خاصی از توالی پپتید آنتی ژن و شیار اتصال (جیب B) HLA-B27 را در نظر می گیرند (که خواص متفاوتی با سایر آلل های HLA-B خواهد داشت). فرضیه پپتید آرتریتوژنیک نشان می دهد که HLA-B27 توانایی منحصر به فردی برای اتصال آنتی ژن های یک میکروارگانیسم دارد که باعث ایجاد پاسخ سلول T CD8 می شود و سپس با یک جفت HLA-B27/خود پپتید واکنش متقابل می دهد. علاوه بر این، نشان داده شده است که HLA-B27 می تواند پپتیدها را در سطح سلول متصل کند. [8] فرضیه تقلید مولکولی مشابه است، با این حال نشان می دهد که واکنش متقابل بین برخی آنتی ژن های باکتریایی و خود پپتید می تواند تحمل را شکسته و منجر به خودایمنی شود. [7]

نظریه های مستقل از آنتی ژن

این نظریه ها به خواص بیوشیمیایی غیرمعمول HLA-B27 اشاره دارد. فرضیه تاخوردگی نادرست نشان می‌دهد که تا شدن آهسته در طول تا شدن ساختار سوم HLA-B27 و ارتباط با میکروگلوبولین β2 باعث می‌شود که پروتئین به اشتباه تاخورده شود، بنابراین پاسخ پروتئین بازشده (UPR) - یک پاسخ استرسی پیش‌التهابی شبکه آندوپلاسمی (ER) آغاز می‌شود. با این حال، اگرچه این مکانیسم هم در شرایط آزمایشگاهی و هم در حیوانات نشان داده شده است، شواهد کمی از وقوع آن در اسپوندیلوآرتریت انسانی وجود دارد. [8] همچنین، فرضیه تشکیل همودایمر زنجیره سنگین HLA-B27نشان می دهد که زنجیره های سنگین B27 تمایل به دیمر شدن و تجمع در ER دارند و یک بار دیگر UPR را آغاز می کنند. [7] روش دیگر، زنجیره‌های سنگین B27 و دایمرهای سطح سلولی می‌توانند به گیرنده‌های ایمنی تنظیم‌کننده مانند اعضای خانواده گیرنده‌های ایمونوگلوبولین مانند سلول‌های کشنده متصل شوند و بقا و تمایز لکوسیت‌های پیش‌التهابی را در بیماری تقویت کنند.

یکی دیگر از تئوری‌های تاشو نادرست، که در سال 2004 منتشر شد، [9] پیشنهاد می‌کند که زنجیره‌های سنگین بدون میکروگلوبولین β2 HLA-B27 تحت یک تغییر ساختاری آسانی قرار می‌گیرند که در آن انتهای C-ترمینال دامنه 2 (شامل یک مارپیچ بلند) در معرض یک تغییر ساختاری قرار می‌گیرد. انتقال مارپیچ به سیم پیچ شامل باقیمانده های 169-181 زنجیره سنگین، به دلیل آزادی ساختاری که به تازگی توسط حوزه 3 زنجیره سنگین تجربه شده است، زمانی که دیگر زنجیره سبک محدودی وجود ندارد (یعنی میکروگلوبولین β2)و به دلیل چرخش متعاقب آن حول زوایای دو وجهی ستون فقرات باقیمانده 167/168. تصور می‌شود که انتقال ساختاری پیشنهادی به منطقه پیچ‌خورده‌ای که به تازگی تولید شده است (شامل باقی‌مانده‌های «RRYLENGKETLQR» که به‌طور طبیعی به HLA-B27 به‌عنوان یک پپتید 9 mer متصل است) اجازه می‌دهد تا به شکاف اتصال به پپتید متصل شود. همان زنجیره پلی پپتیدی (در یک عمل خودنمایش) یا به شکاف یک زنجیره پلی پپتیدی دیگر (در یک عمل نمایش متقاطع). نمایش متقاطع پیشنهاد شده است که منجر به تشکیل سنگدانه‌های بزرگ، محلول، با وزن مولکولی بالا (HMW)، مقاوم در برابر تخریب و ماندگاری طولانی زنجیره سنگین HLA-B27 شود. همراه با هر همودایمری که از طریق نمایش متقاطع یا با مکانیسم همودایمریزاسیون متصل به دی سولفید تشکیل شده است، پیشنهاد شده است که چنین توده‌های HMW روی سطح سلول بدون تخریب سریع زنده می‌مانند و پاسخ ایمنی را تحریک می‌کنند. سه ویژگی قبلا ذکر شده HLA-B27، که آن را از سایر زنجیره های سنگین متمایز می کند، زیربنای این فرضیه است: (1) HLA-B27 به پپتیدهای طولانی تر از 9-mers متصل است، که نشان می دهد شکاف می تواند پلی پپتید طولانی تری را در خود جای دهد. زنجیر؛ (2) مشخص شده است که HLA-B27 خود حاوی یک توالی است که در واقع کشف شده است که به HLA-B27، به عنوان یک پپتید مستقل، متصل است. و (3) زنجیره سنگین HLA-B27 فاقد نشان می دهد که شکاف می تواند زنجیره پلی پپتیدی طولانی تری را در خود جای دهد. (2) مشخص شده است که HLA-B27 خود حاوی یک توالی است که در واقع کشف شده است که به HLA-B27، به عنوان یک پپتید مستقل، متصل است. و (3) زنجیره سنگین HLA-B27 فاقد نشان می دهد که شکاف می تواند زنجیره پلی پپتیدی طولانی تری را در خود جای دهد. (2) مشخص شده است که HLA-B27 خود حاوی یک توالی است که در واقع کشف شده است که به HLA-B27، به عنوان یک پپتید مستقل، متصل است. و (3) زنجیره سنگین HLA-B27 فاقدمیکروگلوبولین β2 در سطوح سلولی دیده شده است. [ نیازمند منبع ]

افراد غیر پیشرونده طولانی مدت HIV

حدود 1 نفر از هر 500 نفر مبتلا به HIV می توانند بدون دارو برای سال ها بدون علائم باقی بمانند، گروهی که به عنوان افراد غیرپیشرونده طولانی مدت شناخته می شود . [10] وجود HLA-B27، و همچنین HLA-B5701 ، به طور قابل توجهی در میان این گروه رایج است. [11]

همچنین ببینید

منابع

  1. ^ a b c M. A. Khan (2010). "HLA و اسپوندیلوآرتروپاتی". در Narinder K. Mehra (ed.). مجتمع HLA در زیست شناسی و پزشکی . دهلی نو، هند: ناشران پزشکی برادران جیپی. صص 259-275. شابک 978-81-8448-870-8.
  2. فلدتکلر، ارنست؛ خان، محمد؛ van der Heijde، Désirée; ون در لیندن، سجف; براون، یورگن (مارس 2003). "سن شروع بیماری و تاخیر در تشخیص در بیماران HLA-B27 منفی در مقابل مثبت مبتلا به اسپوندیلیت آنکیلوزان". روماتولوژی بین المللی 23 (2): 61-66. doi : 10.1007/s00296-002-0237-4 . PMID 12634937 . S2CID 6020403 .  
  3. ^ توماس، گتین پی. براون، متیو ای. (ژانویه 2010). "ژنتیک و ژنومیک اسپوندیلیت آنکیلوزان". بررسی های ایمونولوژیک 233 (1): 162-180. doi : 10.1111/j.0105-2896.2009.00852.x . PMID 20192999 . S2CID 205223192 .  
  4. الیزابت دی آقابگی؛ آقابگی، استیون اس (1387). Step-Up to Medicine (سری Step-Up) . Hagerstwon، MD: Lippincott Williams & Wilkins. شابک 978-0-7817-7153-5.
  5. ^ کاتاریا، RK; برنت LH (ژوئن 2004). "اسپوندیلوآرتروپاتی" . پزشک خانواده آمریکایی 69 (12): 2853-2860. PMID 15222650 . بایگانی شده از نسخه اصلی در 2008-07-09 . بازیابی شده در 2009-06-29 . 
  6. ^ تورس، آنتونی؛ Jonna Westover (فوریه 2012). "ژن های عملکرد ایمنی HLA در اوتیسم" . تحقیق و درمان اوتیسم . 2012 (12): 2853–2860. doi : 10.1155/2012/959073 . PMC 3420779 . PMID 22928105 .  
  7. ^ a b c Hacquard-Bouder, Cécile; ایتا، مارک؛ بربان، ماکسیم (مارس 2006). "مدل های حیوانی بیماری های مرتبط با HLA-B27: نتایج جدید". ستون فقرات استخوان مفصل . 73 (2): 132-138. doi : 10.1016/j.jbspin.2005.03.016 . PMID 16377230 . 
  8. ^ a b Bowness، Paul (21 مارس 2015). "HLA-B27". بررسی سالانه ایمونولوژی . 33 (1): 29-48. doi : 10.1146/annurev-immunol-032414-112110 . PMID 25861975 . 
  9. لوترا-گوپتاسارما، مانی؛ سینگ، بالویندر (24 سپتامبر 2004). "HLA-B27 فاقد β2-میکروگلوبولین مرتبط، به نمایش خودکار یا باقیمانده های متقاطع 169-181 بازآرایی می شود: یک مکانیسم مولکولی جدید برای اسپوندیلوآرتروپاتی ها" . نامه های FEBS . 575 (1-3): 1-8. doi : 10.1016/j.febslet.2004.08.037 . PMID 15388324 . 
  10. «مطالعه بلندمدت غیر پیشرونده HIV+» . موسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی . 23 ژوئن 2010. بایگانی شده از نسخه اصلی در 19 جولای 2011 . بازیابی شده در 5 جولای 2011 .
  11. ^ دیکس، استیون جی. واکر، بروس دی (سپتامبر 2007). "کنترل کننده های ویروس نقص ایمنی انسانی: مکانیسم های کنترل ویروس بادوام در غیاب درمان ضد رتروویروسی" . مصونیت . 27 (3): 406-416. doi : 10.1016/j.immuni.2007.08.010 . PMID 17892849 . 

پیوندهای خارجی