ویروس اپشتین بار

از ویکیپدیا، دانشنامه آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ویروس گاماهرپس انسانی 4
تصویر میکروسکوپی الکترونی از دو ویریون ویروس اپشتین بار (ذرات ویروسی) که کپسیدهای گرد (مواد ژنتیکی محصور در پروتئین) را نشان می دهد که به طور آزاد توسط پوشش غشایی احاطه شده اند.
میکروگراف الکترونی دو ویریون اپشتین بار (ذرات ویروسی) که کپسیدهای گرد را نشان می دهد که به طور آزاد توسط پوشش غشایی احاطه شده اند .
طبقه بندی ویروس ها ه
(بدون رتبه): ویروس
قلمرو : دوپلودناویریا
پادشاهی: Heunggongvirae
شاخه: پپلوویریکوتا
کلاس: Herviviricetes
سفارش: هرپس ویروسی
خانواده: هرپس ویرید
جنس: لنفوکریپتوویروس
گونه ها:
ویروس گاماهرپس انسانی 4
مترادف [1]
  • ویروس اپشتین بار
  • ویروس هرپس انسانی 4
  • HHV-4
  • EBV

ویروس اپشتین بار ( EBV )، که به طور رسمی به نام گاماهرپس ویروس انسانی 4 نامیده می شود ، یکی از 9 نوع ویروس هرپس انسانی شناخته شده در خانواده تبخال ها است و یکی از شایع ترین ویروس ها در انسان است. EBV یک ویروس DNA دو رشته ای است . [2]

بیشتر به عنوان عامل مونونوکلئوز عفونی ("مونو" یا "تب غده ای") شناخته می شود. همچنین با بیماری های لنف پرولیفراتیو غیر بدخیم، پیش بدخیم و بدخیم مرتبط با ویروس اپشتین بار مانند لنفوم بورکیت ، لنفوهیستوسیتوز هموفاگوسیتیک ، [3] و لنفوم هوچکین همراه است . بدخیمی های غیر لنفوئیدی مانند سرطان معده و کارسینوم نازوفارنکس ؛ و شرایط مرتبط با ویروس نقص ایمنی انسانی مانند لکوپلاکی مودار و لنفوم های سیستم عصبی مرکزی .[4] [5] این ویروس همچنین با اختلالات کودکی سندرم آلیس در سرزمین عجایب [6] و آتاکسی حاد مخچه [7] و بر اساس برخی شواهد، خطرات بالاتر ابتلا به برخی بیماری‌های خودایمنی ، [8] به ویژه درماتومیوزیت مرتبط است. لوپوس اریتماتوز سیستمیک ، آرتریت روماتوئید ،و سندرم شوگرن . [9] [10] حدود 200000 مورد سرطان در سراسر جهان در سال تصور می شود که به EBV نسبت داده می شود. [11] [12]در سال 2022، یک مطالعه بزرگ (جمعیت 10 میلیون نفر در طول 20 سال) EBV را به عنوان عامل اصلی مولتیپل اسکلروزیس پیشنهاد کرد ، با عفونت اخیر EBV که باعث افزایش 32 برابری در خطر ابتلا به مولتیپل اسکلروزیس می‌شود. [13] [14] [15] [16] [17]

عفونت با EBV از طریق انتقال دهانی بزاق [18] و ترشحات تناسلی رخ می دهد. اکثر مردم به EBV آلوده می شوند و ایمنی تطبیقی ​​به دست می آورند . در ایالات متحده، حدود نیمی از کودکان پنج ساله و حدود 90٪ از بزرگسالان شواهدی از عفونت قبلی دارند. [19] نوزادان به محض از بین رفتن محافظت آنتی بادی مادر ، مستعد ابتلا به EBV می شوند. بسیاری از کودکان به EBV آلوده می شوند و این عفونت ها معمولاً هیچ علامتی ایجاد نمی کنند یا از سایر بیماری های خفیف و کوتاه دوران کودکی قابل تشخیص نیستند. در ایالات متحده و سایر کشورهای توسعه یافته، بسیاری از افراد در دوران کودکی خود به EBV مبتلا نمی شوند. [20]هنگامی که عفونت EBV در دوران نوجوانی یا جوانی رخ می دهد، در 35 تا 50 درصد مواقع باعث مونونوکلئوز عفونی می شود. [21]

EBV سلول های B سیستم ایمنی و سلول های اپیتلیال را آلوده می کند . هنگامی که عفونت لیتیک اولیه EBV تحت کنترل قرار گرفت، تأخیر EBV در سلول های B حافظه فرد تا پایان عمر باقی می ماند. [18] [22] [23]

ویروس شناسی

نمودار ساده شده ساختار EBV

ساختار و ژنوم

قطر این ویروس حدود 122 تا 180 نانومتر است و از یک مارپیچ مضاعف از اسید دئوکسی ریبونوکلئیک (DNA) تشکیل شده است که حاوی حدود 172000 جفت باز است که 85 ژن را کد می کند . [18] DNA توسط یک نوکلئوکپسید پروتئین احاطه شده است، که توسط یک پوسته ساخته شده از پروتئین احاطه شده است، که به نوبه خود توسط یک پوشش حاوی لیپیدها [24] و برآمدگی های سطحی گلیکوپروتئین ها احاطه شده است ، که برای عفونت میزبان ضروری هستند. سلول . [24]در ژوئیه 2020، تیمی از محققان اولین مدل اتمی کامل نوکلئوکپسید ویروس را گزارش کردند. این "نخستین مدل کامل اتمی [شامل] کپسید ایکوس وجهی، کمپلکس تگومنت مرتبط با کپسید (CATC) و پورتال دوازدهه - دستگاه انتقال ژنوم ویروسی است." [25] [26]

تروپیسم

اصطلاح تروپیسم ویروسی به نوع سلولی که EBV آلوده می کند اشاره دارد. EBV می تواند انواع مختلف سلول، از جمله سلول های B و سلول های اپیتلیال را آلوده کند . [27]

کمپلکس های گلیکوپروتئینی سه بخشی ویروسی gHgL gp42 واسطه همجوشی غشای سلول B است. اگرچه کمپلکس‌های دو بخشی از gHgL میانجی‌گر همجوشی غشای سلول‌های اپیتلیال است. EBV که در سلول‌های B ساخته می‌شود، دارای تعداد کم کمپلکس‌های gHgLgp42 است، زیرا این کمپلکس‌های سه بخشی با مولکول‌های انسانی-لکوسیت-آنتی ژن کلاس II موجود در سلول‌های B در شبکه آندوپلاسمی برهمکنش می‌کنند و تجزیه می‌شوند. در مقابل، EBV از سلول های اپیتلیال غنی از کمپلکس های سه بخشی است زیرا این سلول ها به طور معمول حاوی مولکول های HLA کلاس II نیستند. در نتیجه، EBV ساخته شده از سلول های B برای سلول های اپیتلیال عفونی تر است، و EBV ساخته شده از سلول های اپیتلیال به سلول های B عفونی تر است. ویروس های فاقد gp42بخشی قادر به اتصال به سلول های B انسان است، اما قادر به عفونی کردن نیست. [28]

چرخه تکرار

چرخه تکرار EBV

ورود به سلول

EBV می تواند هم سلول های B و هم سلول های اپیتلیال را آلوده کند. مکانیسم های ورود به این دو سلول متفاوت است.

برای ورود به سلول های B، گلیکوپروتئین ویروسی gp350 به گیرنده سلولی CD21 (همچنین به عنوان CR2 شناخته می شود) متصل می شود. [29] سپس، گلیکوپروتئین ویروسی gp42 با مولکول‌های MHC کلاس II سلولی تعامل می‌کند. این امر باعث ادغام پوشش ویروسی با غشای سلولی می شود و به EBV اجازه ورود به سلول B را می دهد. [24] CD35 انسان، همچنین به عنوان گیرنده مکمل 1 (CR1) شناخته می شود، یک عامل پیوست اضافی برای gp350/220 است و می تواند مسیری برای ورود EBV به سلول های CD21 منفی، از جمله سلول های B نابالغ فراهم کند. عفونت EBV بیان CD35 را کاهش می دهد. [30]

برای ورود به سلول های اپیتلیال، پروتئین ویروسی BMRF-2 با اینتگرین β1 سلولی تعامل دارد. سپس، پروتئین ویروسی gH/gL با اینتگرین های αvβ6/αvβ8 سلولی تعامل می کند . این امر باعث ادغام پوشش ویروسی با غشای سلول اپیتلیال می شود و به EBV اجازه ورود به سلول اپیتلیال را می دهد. [24] برخلاف ورود سلول های B، ورود سلول های اپیتلیال در واقع توسط گلیکوپروتئین ویروسی gp42 مانع می شود. [29]

هنگامی که EBV وارد سلول می شود، کپسید ویروسی حل می شود و ژنوم ویروسی به هسته سلول منتقل می شود . [ نیازمند منبع ]

همانندسازی لیتیک

چرخه لیتیک یا عفونت تولیدی منجر به تولید ویریون های عفونی می شود . EBV می تواند هم در سلول های B و هم در سلول های اپیتلیال تحت تکثیر لیتیک قرار گیرد. در سلول های B، تکثیر لیتیک به طور معمول تنها پس از فعال شدن مجدد از زمان تاخیر انجام می شود. در سلول های اپیتلیال، تکثیر لیتیک اغلب مستقیماً به دنبال ورود ویروس است. [24]

برای اینکه همانندسازی لیتیک رخ دهد، ژنوم ویروس باید خطی باشد. ژنوم نهفته EBV دایره ای است، بنابراین در فرآیند فعال سازی مجدد لیتیک باید خطی شود. در طول تکثیر لیتیک، DNA پلیمراز ویروسی مسئول کپی کردن ژنوم ویروس است. این در تضاد با تاخیر است، که در آن DNA پلیمراز سلول میزبان از ژنوم ویروس کپی می کند. [24]

محصولات ژن لیتیک در سه مرحله متوالی تولید می شوند: فوری-اوایل، زودرس و دیررس. [24] محصولات ژن لیتیک فوری و اولیه به عنوان فعال کننده عمل می کنند و بیان ژن های لیتیک بعدی را افزایش می دهند. محصولات ژن لیتیک فوری و اولیه شامل BZLF1 (همچنین به عنوان Zta، EB1، مرتبط با ژن محصول آن ZEBRA ) و BRLF1 (مرتبط با ژن محصول آن Rta ) شناخته می شود. [24] محصولات اولیه ژن لیتیک عملکردهای بسیار بیشتری مانند همانندسازی، متابولیسم و ​​مسدود کردن پردازش آنتی ژن دارند. محصولات اولیه ژن لیتیک شامل BNLF2 است. [24] در نهایت، محصولات ژن لیتیک دیررس تمایل به پروتئین هایی با نقش های ساختاری دارند، مانند VCA ، که کپسید ویروسی را تشکیل می دهد. سایر محصولات دیررس ژن لیتیک، مانند BCRF1، به EBV کمک می کند تا از سیستم ایمنی فرار کند. [24]

EGCG ، پلی فنل موجود در چای سبز ، در یک مطالعه نشان داده است که عفونت لیتیک خودبخودی EBV را در سطح DNA، رونویسی ژن و پروتئین به روشی وابسته به زمان و دوز مهار می کند . بیان ژن‌های لیتیک EBV ، Zta، Rta و کمپلکس آنتی ژن اولیه EA-D (القا شده توسط Rta )، با این حال، ژن بسیار پایدار EBNA-1 که در تمام مراحل عفونت EBV یافت می‌شود، تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. [31] مهارکننده‌های خاص (مسیرها) نشان می‌دهند که مسیر Ras/MEK/MAPK به عفونت لیتیک EBV از طریق مسیر BZLF1 و PI3-K از طریق BRLF1 کمک می‌کند، دومی کاملاً توانایی یک ناقل آدنوویروس BRLF1 را لغو می‌کند.برای القای شکل لیتیک عفونت EBV. [31] به‌علاوه، فعال‌سازی برخی از ژن‌ها، اما نه برخی دیگر، برای تعیین چگونگی القای تخریب ایمنی سلول‌های B آلوده‌شده پنهان با استفاده از TPA یا بوتیرات سدیم مورد مطالعه قرار گرفته است. [31]

تأخیر

بر خلاف همانندسازی لیتیک، تأخیر منجر به تولید ویریون نمی شود. [24] در عوض، DNA حلقوی ژنوم EBV در هسته سلول به عنوان یک اپیزوم قرار دارد و توسط DNA پلیمراز سلولی کپی می‌شود . [24] در زمان تاخیر، تنها بخشی از ژن های EBV بیان می شود . [18] [32] EBV نهفته ژن‌های خود را در یکی از سه الگو، که به عنوان برنامه‌های تأخیر شناخته می‌شوند، بیان می‌کند. EBV می تواند به طور پنهان در سلول های B و سلول های اپیتلیال باقی بماند ، اما برنامه های نهفتگی متفاوتی در این دو نوع سلول امکان پذیر است. [ نیازمند منبع ]

EBV می تواند یکی از سه برنامه تأخیر را نشان دهد: Latency I، Latency II یا Latency III. هر برنامه تاخیری منجر به تولید مجموعه محدود و مجزای از پروتئین های ویروسی و RNA های ویروسی می شود. [33] [34]

ژن بیان شده است EBNA-1 EBNA-2 EBNA-3 A EBNA-3 B EBNA-3 C EBNA-LP LMP-1 LMP-2 A LMP-2 B EBER
تولید - محصول پروتئین پروتئین پروتئین پروتئین پروتئین پروتئین پروتئین پروتئین پروتئین ncRNA ها
تأخیر I + +
تأخیر II + + + + + +
تأخیر III + + + + + + + + + +

همچنین، برنامه ای فرض شده است که در آن تمام بیان پروتئین ویروسی خاموش می شود (تأخیر 0). [35]

در سلول های B، هر سه برنامه تأخیر امکان پذیر است. [18] تأخیر EBV در سلول های B معمولاً از تأخیر III به تأخیر II تا تأخیر I پیشرفت می کند. هر مرحله از تأخیر به طور منحصر به فردی بر رفتار سلول B تأثیر می گذارد. [18] به محض آلوده کردن یک سلول B ساده در حال استراحت ، EBV وارد Latency III می شود. مجموعه ای از پروتئین ها و RNA های تولید شده در Latency III سلول B را به یک بلاست در حال تکثیر تبدیل می کند (که به عنوان فعال سازی سلول B نیز شناخته می شود). [18] [24] بعدها، ویروس بیان ژن خود را محدود می کند و وارد Latency II می شود. مجموعه محدودتر پروتئین ها و RNA های تولید شده در Latency II سلول B را وادار می کند تا به سلول B حافظه تمایز یابد. [18] [24] در نهایت، EBV بیان ژن را حتی بیشتر محدود می کند و وارد Latency I می شود. بیان EBNA-1 به ژنوم EBV اجازه می دهد تا زمانی که سلول B حافظه تقسیم می شود، تکثیر شود. [18] [24]

در سلول های اپیتلیال، تنها Latency II امکان پذیر است. [36]

در عفونت اولیه، EBV در سلول های اپیتلیال اوروفارنکس تکثیر می شود و عفونت های نهفته III، II و I را در لنفوسیت های B ایجاد می کند. عفونت نهفته EBV لنفوسیت های B برای ماندگاری ویروس، تکثیر بعدی در سلول های اپیتلیال و انتشار ویروس عفونی در بزاق ضروری است. عفونت EBV Latency III و II لنفوسیت های B، عفونت Latency II سلول های اپیتلیال دهان و عفونت Latency II سلول های NK یا T می تواند منجر به بدخیمی شود که با حضور ژنوم و بیان ژن یکنواخت EBV مشخص می شود. [37]

فعال سازی مجدد

EBV نهفته در سلول های B می تواند مجدداً فعال شود تا به تکثیر لیتیک تبدیل شود. مشخص است که این اتفاق در داخل بدن رخ می دهد، اما دقیقاً مشخص نیست که چه چیزی باعث آن می شود. در شرایط آزمایشگاهی ، EBV نهفته در سلول‌های B می‌تواند با تحریک گیرنده سلول B دوباره فعال شود، بنابراین فعال‌سازی مجدد in vivo احتمالاً زمانی صورت می‌گیرد که سلول‌های B آلوده به عفونت‌های غیرمرتبط پاسخ دهند. [24]

تبدیل لنفوسیت های B

هنگامی که EBV سلول های B را در شرایط آزمایشگاهی آلوده می کند ، در نهایت رده های سلولی لنفوبلاستوئید ظاهر می شوند که قادر به رشد نامحدود هستند. تبدیل رشد این خطوط سلولی نتیجه بیان پروتئین ویروسی است. [ نیازمند منبع ]

EBNA-2، EBNA-3C، و LMP-1 برای تبدیل ضروری هستند، در حالی که EBNA-LP و EBER ها ضروری نیستند. [38]

به دنبال عفونت طبیعی با EBV، تصور می‌شود که ویروس برخی یا همه برنامه‌های بیان ژن خود را برای ایجاد عفونت پایدار اجرا می‌کند. با توجه به عدم وجود ایمنی اولیه میزبان ، چرخه لیتیک تعداد زیادی ویریون تولید می کند تا سایر لنفوسیت های B (احتمالاً) درون میزبان را آلوده کند.

برنامه‌های نهفته، لنفوسیت‌های B آلوده را دوباره برنامه‌ریزی کرده و واژگون می‌کنند تا تکثیر شوند و سلول‌های آلوده را به مکان‌هایی که احتمالاً ویروس در آنها باقی می‌ماند، بیاورند. در نهایت، زمانی که ایمنی میزبان ایجاد می‌شود، ویروس با خاموش کردن بیشتر (یا احتمالاً همه) ژن‌های خود ادامه می‌یابد، و فقط گاهی اوقات برای تولید ویریون‌های تازه فعال می‌شود. در نهایت تعادلی بین فعال شدن مجدد ویروسی گاه به گاه و نظارت بر سیستم ایمنی میزبان که سلول‌هایی را که بیان ژن ویروسی را فعال می‌کنند از بین می‌برد، برقرار می‌شود.

محل تداوم EBV ممکن است مغز استخوان باشد. بیماران EBV مثبتی که مغز استخوان خود را با مغز استخوان اهداکننده EBV منفی جایگزین کرده‌اند، پس از پیوند ، EBV منفی هستند. [39]

آنتی ژن های نهفته

تمام پروتئین‌های هسته‌ای EBV با پیوند جایگزین رونوشت‌هایی که از پروموترهای Cp یا Wp در انتهای سمت چپ ژنوم شروع می‌شوند (در نام‌گذاری مرسوم) تولید می‌شوند. ژن ها EBNA-LP/EBNA-2/EBNA-3A/EBNA-3B/EBNA-3C/EBNA-1 در ژنوم مرتب می شوند.

کدون شروع ناحیه کد کننده EBNA-LP توسط یک اتصال متناوب از رونوشت پروتئین هسته ای ایجاد می شود. در غیاب این کدون شروع، EBNA-2/EBNA-3A/EBNA-3B/EBNA-3C/EBNA-1 بسته به اینکه کدام یک از این ژن‌ها به طور متناوب در رونوشت متصل می‌شوند، بیان می‌شود.

پروتئین/ژن ها

پروتئین/ژن/آنتی ژن صحنه شرح
EBNA-1 نهفته + لیتیک پروتئین EBNA-1 به یک منشا همانندسازی (oriP) در ژنوم ویروسی متصل می شود و تکثیر و تقسیم اپیزوم را در طول تقسیم سلول میزبان واسطه می کند. این تنها پروتئین ویروسی است که در زمان نهفتگی گروه I بیان می شود.
EBNA-2 نهفته + لیتیک EBNA-2 ترانس فعال کننده اصلی ویروسی است .
EBNA-3 نهفته + لیتیک این ژن ها به پروتئین میزبان RBP-Jk نیز متصل می شوند .
LMP-1 نهفته LMP-1 یک پروتئین گذرنده شش دهانه است که برای تبدیل رشد با واسطه EBV نیز ضروری است.
LMP-2 نهفته LMP-2A/LMP-2B پروتئین های گذرنده ای هستند که سیگنالینگ تیروزین کیناز را مسدود می کنند.
EBER نهفته EBER-1/EBER-2 RNA های هسته ای کوچکی هستند که به ذرات نوکلئوپروتئین خاصی متصل می شوند و اتصال به PKR (سرین/پروتئین ترئون کیناز وابسته به dsRNA) را امکان پذیر می سازند و در نتیجه عملکرد آن را مهار می کنند. EBER ها تا حد زیادی فراوان ترین محصولات EBV هستند که در سلول های آلوده به EBV رونویسی می شوند. آنها معمولاً به عنوان اهدافی برای تشخیص EBV در بافت های بافتی استفاده می شوند. [40] ذرات ER همچنین باعث تولید IL-10 می شوند که رشد را افزایش می دهد و سلول های T سیتوتوکسیک را مهار می کند.
v-snoRNA1 نهفته ویروس اپشتین بار snoRNA1 یک جعبه CD-snoRNA است که توسط ویروس در زمان تاخیر تولید می شود. V-snoRNA1 ممکن است به عنوان یک پیش ساز miRNA مانند عمل کند که به 24 قطعه RNA با اندازه نوکلئوتیدی پردازش می شود که 3'UTR mRNA DNA پلیمراز ویروسی را هدف قرار می دهد. [34]
ebv-sisRNA نهفته Ebv-sisRNA-1 یک RNA توالی اینترونیک پایدار است که در برنامه تأخیر III تولید می شود. پس از EBER ها، این سومین RNA کوچک فراوان است که توسط ویروس در طول این برنامه تولید می شود. [41]
miRNA ها نهفته میکروRNA های EBV توسط دو رونوشت کدگذاری می شوند، یکی در ژن BART و دیگری در نزدیکی خوشه BHRF1 . سه BHRF1 pri-miRNAs (تولید چهار miRNA) در زمان تاخیر نوع III بیان می شوند، در حالی که خوشه بزرگ miRNA های BART (تا 20 miRNA) در زمان تاخیر نوع II بیان می شوند. عملکرد این miRNA ها در حال حاضر ناشناخته است.
EBV-EA لیتیک آنتی ژن اولیه
EBV-MA لیتیک آنتی ژن غشایی
EBV-VCA لیتیک آنتی ژن کپسید ویروسی
EBV-AN لیتیک نوکلئاز قلیایی [42]

زیر انواع EBV

EBV را می توان به دو نوع عمده تقسیم کرد، EBV نوع 1 و EBV نوع 2. این دو زیرگروه دارای ژن های مختلف EBNA-3 هستند. در نتیجه، این دو نوع فرعی در قابلیت‌های تبدیل و توانایی فعال‌سازی مجدد متفاوت هستند. نوع 1 در بیشتر نقاط جهان غالب است، اما این دو نوع به یک اندازه در آفریقا شایع هستند . می توان EBV نوع 1 را از EBV نوع 2 با برش ژنوم ویروس با یک آنزیم محدود کننده و مقایسه الگوهای هضم حاصل با الکتروفورز ژل تشخیص داد. [24]

تشخیص

RNA های کوچک رمزگذاری شده با ویروس اپشتین بار (EBERs) تا حد زیادی فراوان ترین محصولات EBV هستند که در سلول های آلوده به EBV رونویسی می شوند. آنها معمولاً به عنوان اهدافی برای تشخیص EBV در بافت های بافتی استفاده می شوند. [40]

نقش در بیماری

مونونوکلئوز عفونی و سایر بیماری های ذکر شده در این بخش را نیز ببینید

EBV باعث مونونوکلئوز عفونی می شود. [43] کودکان آلوده به EBV علائم کمی دارند یا می توانند بدون علامت به نظر برسند، اما زمانی که عفونت به دوران نوجوانی یا بزرگسالی به تعویق بیفتد، می تواند باعث خستگی ، تب ، گلو ملتهب ، تورم غدد لنفاوی در گردن، بزرگ شدن طحال ، تورم کبد یا بثورات پوستی شود. . [19] سندرم خستگی مزمن پس از عفونی نیز با عفونت EBV مرتبط است. [44] [45]

EBV همچنین در چندین بیماری دیگر نقش دارد، از جمله لنفوم بورکیت ، [46] لنفوهیستوسیتوز هموفاگوسیتیک ، [47] لنفوم هوچکین ، [48] سرطان معده ، [11] [49] کارسینوم نازوفارنکس ، [50] مولتیپل اسکلروز [ 50 ] [15] [51] [16] و گرانولوماتوز لنفوماتوئید . [52]

به طور خاص، نشان داده شده است که سلول های B آلوده به EBV در ضایعات مغزی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس قرار دارند، [16] و یک مطالعه در سال 2022 بر روی نمونه های خون تاریخی 10 میلیون سرباز نشان داد که "افرادی که به ویروس اپشتین بار آلوده نشده اند. عملاً هرگز به مولتیپل اسکلروزیس مبتلا نمی‌شوید. تنها پس از عفونت ویروس اپشتین بار است که خطر ابتلا به مولتیپل اسکلروزیس بیش از 30 برابر می‌شود و تنها EBV بسیاری از عفونت‌ها چنین ارتباط واضحی با این بیماری داشتند. [53]

بیماری های دیگری که با EBV مرتبط شده اند عبارتند از: سندرم جیانوتی-کروستی ، اریتم مولتی فرم ، زخم های تناسلی حاد، و لکوپلاکی مودار دهان . [54] عفونت ویروسی همچنین با طیف گسترده‌ای از بیماری‌های لنفاوی غیر بدخیم مانند واکنش‌های آلرژی به نیش پشه با حساسیت شدید ، [55] زخم‌های مخاطی مثبت ویروس اپشتین بار ، و اغلب در ایجاد طیف وسیعی از بیماری‌های لنف پرولیفراتیو کمک می‌کند. hydroa vacciniforme و همچنین بیماری های بدخیم لنفوپرولیفراتیو مانند لنفوم بورکیت مثبت ویروس Epstein-Barr ، [56] لنفوم هوچکین مثبت ویروس اپشتین بار ، [57] و لنفوم افیوژن اولیه . [58]

ویروس اپشتین بار در اختلالات مربوط به تجمع آلفا سینوکلئین (مانند بیماری پارکینسون ، زوال عقل با اجسام لوی ، و آتروفی سیستم چندگانه ) نقش دارد. [59]

تاریخچه

ویروس اپشتین بار به نام مایکل آنتونی اپشتاین و ایوان بار که همراه با برت آچونگ ویروس را کشف کردند، نامگذاری شد. [60] [61] در سال 1961، اپستاین، آسیب شناس و متخصص میکروسکوپ الکترونی ، در یک سخنرانی در مورد "شایع ترین سرطان کودکان در آفریقای گرمسیری - یک سندرم تا به حال ناشناخته" توسط دنیس پارسونز بورکیت ، جراح شاغل در اوگاندا ، که در آن بورکی انجام شد، شرکت کرد. "نوع آندمیک" (شکل کودکان) بیماری را که نام خود را دارد توصیف کرد . در سال 1963، یک نمونه از اوگاندا به بیمارستان میدلسکس فرستاده شدبا فرهنگ بودن ذرات ویروس در سلول های کشت شده شناسایی شدند و نتایج در سال 1964 توسط Epstein، Achong و Barr در The Lancet منتشر شد. خطوط سلولی به ورنر و گرترود هنل در بیمارستان کودکان فیلادلفیا فرستاده شد که نشانگرهای سرولوژیکی ایجاد کردند. در سال 1967، یک تکنسین در آزمایشگاه خود به مونونوکلئوز مبتلا شد و آنها توانستند نمونه سرم ذخیره شده را با هم مقایسه کنند و نشان دادند که آنتی بادی هایی برای ویروس ایجاد شده است. [62] [63] [64] در سال 1968، آنها کشف کردند که EBV می تواند مستقیماً سلول های B را پس از عفونت جاودانه کند، با تقلید از برخی از اشکال عفونت های مرتبط با EBV، [65]و ارتباط بین ویروس و مونونوکلئوز عفونی را تایید کرد. [66]

تحقیق

به عنوان یک ویروس نسبتا پیچیده، EBV هنوز به طور کامل شناخته نشده است. آزمایشگاه‌های سراسر جهان به مطالعه این ویروس و توسعه راه‌های جدید برای درمان بیماری‌هایی که ایجاد می‌کند ادامه می‌دهند. یکی از روش های رایج مطالعه EBV در شرایط آزمایشگاهی استفاده از کروموزوم های مصنوعی باکتریایی است. [67] ویروس Epstein-Barr را می توان در آزمایشگاه در زمان نهفتگی مداوم نگهداری و دستکاری کرد (ویژگی مشترک با ویروس هرپس مرتبط با سارکوم کاپوزییکی دیگر از هشت ویروس هرپس انسانی). اگرچه تصور می‌شود که بسیاری از ویروس‌ها این ویژگی را در طول عفونت میزبان‌های طبیعی خود دارند، اما یک سیستم مدیریت آسان برای مطالعه این بخش از چرخه حیات ویروسی وجود ندارد. مطالعات ژنومی EBV قادر به بررسی فعال شدن مجدد لیتیک و تنظیم اپیزوم ویروسی نهفته بوده است. [68]

اگرچه تحت تحقیقات فعال، واکسن ویروس اپشتین بار هنوز در دسترس نیست. توسعه یک واکسن موثر می تواند از ۲۰۰ هزار سرطان در جهان در سال جلوگیری کند. [11] فقدان مدل های حیوانی موثر مانعی برای توسعه واکسن های پیشگیرانه و درمانی علیه EBV است. [23]

مانند سایر ویروس های هرپس انسانی ، اپشتین بار ممکن است امکان ریشه کنی از طریق دوره ای از والاسیکلوویر را فراهم کند، اما تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه آیا ریشه کنی واقعاً قابل دستیابی است یا خیر، مورد نیاز است. [69] عوامل ضد ویروسی با مهار تکثیر DNA ویروسی عمل می کنند، اما شواهد کمی مبنی بر موثر بودن آنها در برابر ویروس اپشتین بار وجود دارد. علاوه بر این، آنها گران هستند، خطر ایجاد مقاومت در برابر عوامل ضد ویروسی را دارند و (در 1٪ تا 10٪ موارد) می توانند عوارض جانبی ناخوشایندی ایجاد کنند . [70]

همچنین ببینید

منابع

  1. «تاریخچه تاکسونومی ICTV: ویروس گاماهرپس انسانی 4 » . کمیته بین المللی طبقه بندی ویروس ها (ICTV) . بازیابی شده در 10 ژانویه 2019 .
  2. Zanella M، Cordey S، Kaiser L (2020). فراتر از سیتومگالوویروس و ویروس اپشتین بار: مروری بر ویروس‌های تشکیل‌دهنده ویروس خون گیرندگان پیوند عضو جامد و سلول‌های بنیادی خونساز . بررسی های میکروبیولوژی بالینی . 33 (4): e00027-20. doi : 10.1128/CMR.00027-20 . PMC 7462738 . PMID 32847820 .  
  3. Rezk SA، Zhao X، Weiss LM (سپتامبر 2018). "تکثیر لنفوئیدی مرتبط با ویروس اپشتین بار (EBV)، به روز رسانی 2018". آسیب شناسی انسانی . 79 : 18-41. doi : 10.1016/j.humpath.2018.05.020 . PMID 29885408 . S2CID 47010934 .  
  4. ^ Maeda E، Akahane M، Kiryu S، Kato N، Yoshikawa T، Hayashi N، و همکاران. (ژانويه 2009). "طیف بیماری های مرتبط با ویروس اپشتین بار: بررسی تصویری". مجله ژاپنی رادیولوژی . 27 (1): 4-19. doi : 10.1007/s11604-008-0291-2 . PMID 19373526 . S2CID 6970917 .  
  5. Cherry-Peppers G، Daniels CO، Meeks V، Sanders CF، Reznik D (فوریه 2003). "تظاهرات دهانی در عصر HAART" . مجله انجمن پزشکی ملی . 95 (2 Suppl 2): ​​21S–32S. PMC 2568277 . PMID 12656429 .  
  6. Mastria G، Mancini V، Viganò A، Di Piero V (2016). "سندرم آلیس در سرزمین عجایب: بررسی بالینی و پاتوفیزیولوژیکی" . BioMed Research International . 2016 : 8243145. doi : 10.1155/2016/8243145 . PMC 5223006 . PMID 28116304 .  
  7. Nussinovitch M, Prais D, Volovitz B, Shapiro R, Amir J (سپتامبر 2003). "آتاکسی حاد مخچه ای پس از عفونی در کودکان". اطفال بالینی . 42 (7): 581-4. doi : 10.1177/000992280304200702 . PMID 14552515 . S2CID 22942874 .  
  8. Toussirot E, Roudier J (اکتبر 2008). "ویروس اپشتین بار در بیماری های خودایمنی". بهترین تمرین و تحقیق روماتولوژی بالینی . 22 (5): 883-96. doi : 10.1016/j.berh.2008.09.007 . PMID 19028369 . 
  9. Dreyfus DH (دسامبر ۲۰۱۱). "بیماری خود ایمنی: نقشی برای درمان های جدید ضد ویروسی؟". بررسی های خود ایمنی . 11 (2): 88-97. doi : 10.1016/j.autrev.2011.08.005 . PMID 21871974 . 
  10. ^ Pender MP (2012). "کمبود CD8+ T-Cell، عفونت ویروس اپشتین بار، کمبود ویتامین D و مراحل خودایمنی: یک فرضیه متحد" . بیماری های خود ایمنی . 2012 : 189096. doi : 10.1155/2012/189096 . PMC 3270541 . PMID 22312480 .  
  11. ^ a b c "به گفته کارشناسان، توسعه واکسن برای ویروس اپشتین بار می تواند از 200000 سرطان در سراسر جهان جلوگیری کند . " تحقیقات سرطان انگلستان (نسخه مطبوعاتی). 24 مارس 2014. بایگانی شده از نسخه اصلی در 19 مارس 2017.
  12. خان جی، فیتزموریس سی، نقوی ام، احمد لس آنجلس (اوت 2020). "بروز جهانی و منطقه ای، مرگ و میر و ناتوانی سال های زندگی تعدیل شده برای بدخیمی های منتسب به ویروس اپشتین بار، 1990-2017" . BMJ Open 10 (8): e037505. doi : 10.1136/bmjopen-2020-037505 . PMC 7462312 . PMID 32868361 .  
  13. ^ رابینسون، ویلیام اچ. استینمن، لارنس (13 ژانویه 2022). "ویروس اپشتین بار و مولتیپل اسکلروزیس" . علم . 375 (6578): 264-265. Bibcode : 2022Sci...375..264R . doi : 10.1126/science.abm7930 . PMID 35025606 . S2CID 245978874 .  
  14. ^ a b Bjornevik، Kjetil; کورتز، ماریانا؛ هیلی، برایان سی. کوهل، جنز; مینا، مایکل جی. لنگ، یومی؛ الج، استیون جی. نیبور، دیوید دبلیو. شر، آن آی. مانگر، کاساندرا ال. آسچریو، آلبرتو (21 ژانویه 2022). "تحلیل طولی شیوع بالای ویروس اپشتین بار مرتبط با مولتیپل اسکلروزیس را نشان می دهد . " علم . انجمن آمریکایی برای پیشرفت علم (AAAS). 375 (6578): 296-301. Bibcode : 2022Sci...375..296B . doi : 10.1126/science.abj8222 . ISSN 0036-8075 . PMID 35025605 .  مقاله غیر فنی مرتبط: کاکس، دیوید (20 مارس 2022). «آیا می‌توانیم علیه اپشتین بار، ویروسی که نمی‌دانستید دارید، واکسینه کنیم؟» . ناظر .
  15. ^ a b Ascherio A, Munger KL (سپتامبر 2010). "عفونت ویروس اپشتین بار و مولتیپل اسکلروزیس: بررسی". مجله فارماکولوژی عصبی ایمنی . 5 (3): 271-7. doi : 10.1007/s11481-010-9201-3 . PMID 20369303 . S2CID 24409610 .  
  16. ^ a b c Moreno MA، Or-Geva N، Aftab BT، Khanna R، Croze E، Steinman L، Han MH (ژوئیه 2018). "امضای مولکولی عفونت ویروس اپشتین بار در ضایعات مغزی ام اس" . مغز و اعصاب . 5 (4): e466. doi : 10.1212/NXI.0000000000000466 . PMC 5994704 . PMID 29892607 .  
  17. حسنی ا، کوربوی جی آر، السلام س، خان جی (2018). "ویروس اپشتین بار در اکثر موارد مولتیپل اسکلروزیس در مغز وجود دارد و ممکن است بیش از سلول های B را درگیر کند . " PLOS ONE . 13 (2): e0192109. Bibcode : 2018PLoSO..1392109H . doi : 10.1371/journal.pone.0192109 . PMC 5796799 . PMID 29394264 .  
  18. ^ a b c d e f g h i Amon W, Farrell PJ (نوامبر 2004). "فعال شدن مجدد ویروس اپشتین بار از زمان تاخیر". بررسی ها در ویروس شناسی پزشکی . 15 (3): 149-56. doi : 10.1002/rmv.456 . PMID 15546128 . S2CID 19433994 .  
  19. ^ a b "حدود 90٪ از بزرگسالان دارای آنتی بادی هایی هستند که نشان می دهد عفونت فعلی یا گذشته EBV دارند" . CDC - مرکز ملی بیماری های عفونی. 28 سپتامبر 2020. بایگانی شده از نسخه اصلی در 8 اوت 2016.
  20. ^ ACP (1993). "عفونت های ویروس اپشتین بار: زیست شناسی، پاتوژنز و مدیریت" . سالنامه طب داخلی . ACP. 118 (1): 45-58. doi : 10.7326/0003-4819-118-1-199301010-00009 . PMID 8380053 . S2CID 53090545 . بایگانی شده از نسخه اصلی در 8 دسامبر 2017 . بازبینی شده در 8 دسامبر 2017 .  
  21. ^ CDC. "ویروس اپشتین بار و مونونوکلئوز عفونی" . CDC. بایگانی شده از نسخه اصلی در 20 آوریل 2012 . بازیابی شده در 29 دسامبر 2011 .
  22. خان جی، میاشیتا EM، یانگ بی، بابکوک جی جی، تورلی-لاوسون DA (اوت 1996). "آیا تداوم EBV in vivo مدلی برای هموستاز سلول B است؟" . مصونیت . 5 (2): 173-9. doi : 10.1016/s1074-7613(00)80493-8 . PMID 8769480 . 
  23. ^ a b Jean-Pierre V، Lupo J، Germi R (2021). "هدف های اصلی مورد علاقه برای توسعه یک واکسن پیشگیرانه یا درمانی ویروس اپشتین بار" . مرزها در میکروبیولوژی 12 : 701611. doi : 10.3389/fmicb.2021.701611 . PMC 8258399 . PMID 34239514 .  
  24. ^ a b c d e f g h i j k l m n o p q Odumade OA, Hogquist KA, Balfour HH (ژانویه 2011). "پیشرفت و مشکلات در درک و مدیریت عفونت های ویروسی اولیه اپشتین بار" . بررسی های میکروبیولوژی بالینی . 24 (1): 193-209. doi : 10.1128/CMR.00044-10 . PMC 3021204 . PMID 21233512 .  
  25. جیا، لیو (17 ژوئیه 2020). دانشمندان اولین ساختار اتمی نوکلئوکپسید ویروس اپشتین بار را کشف کردند. phys.org _ بازیابی شده در 4 اکتبر 2020 .
  26. ^ Li Z، Zhang X، Dong L، Pang J، Xu M، Zhong Q، Zeng MS، Yu X (اکتبر 2020). "ساختار CryoEM کپسید توده ای ویروس اپشتین بار" . تحقیقات سلولی 30 (10): 873-884. doi : 10.1038/s41422-020-0363-0 . PMC 7608217 . PMID 32620850 . S2CID 220309464 .   
  27. شانون-لو سی، رو ام (فوریه ۲۰۱۴). "ورود ویروس اپشتین بار؛ بوسیدن و صرف". نظر فعلی در ویروس شناسی 4 : 78-84. doi : 10.1016/j.coviro.2013.12.001 . PMID 24553068 . 
  28. وانگ ایکس، هات فلچر LM (ژانویه 1998). "ویروس اپشتین بار فاقد گلیکوپروتئین gp42 می تواند به سلول های B متصل شود اما قادر به عفونی کردن نیست . " مجله ویروس شناسی . 72 (1): 158-63. doi : 10.1128/jvi.72.1.158-163.1998 . PMC 109360 . PMID 9420211 .  
  29. ^ a b "ژن انترز: گیرنده 2 جزء مکمل CR2 (ویروس 3d/Epstein Barr)" . ncbi.nlm.nih.gov/ . بایگانی شده از نسخه اصلی در 5 دسامبر 2010.
  30. Ogembo JG، Kannan L، Ghiran I، Nicholson-Weller A، Finberg RW، Tsokos GC، Fingeroth JD (فوریه 2013). گیرنده مکمل انسانی نوع 1/CD35 یک گیرنده ویروس اپشتین بار است . گزارش های سلولی 3 (2): 371-85. doi : 10.1016/j.celrep.2013.01.023 . PMC 3633082 . PMID 23416052 .  
  31. ^ a b c Liu S، Li H، Chen L، Yang L، Li L، Tao Y، و همکاران. (مارس 2013). "(-) -Epigallocatechin-3-gallate مهار عفونت لیتیک خودبخودی ویروس Epstein-Barr شامل سیگنالینگ ERK1/2 و PI3-K/Akt در سلول های EBV مثبت است . سرطان زایی . 34 (3): 627-37. doi : 10.1093/carcin/bgs364 . PMID 23180656 . 
  32. Thorley-Lawson DA، Miyashita EM، Khan G (مه 1996). "ویروس اپشتین بار و سلول B: تمام چیزی که لازم است". گرایش های میکروبیولوژی 4 (5): 204-8. doi : 10.1016/s0966-842x(96)90020-7 . PMID 8727601 . 
  33. ^ Calderwood MA، Venkatesan K، Xing L، Chase MR، Vazquez A، Holthaus AM، و همکاران. (مه 2007). "نقشه های برهمکنش پروتئین انسانی ویروس اپشتین بار و ویروس" . مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا . 104 (18): 7606-11. Bibcode : 2007PNAS..104.7606C . doi : 10.1073/pnas.0702332104 . PMC 1863443 . PMID 17446270 .  نامگذاری مورد استفاده در اینجا نام کیف است. آزمایشگاه های دیگر از نامگذاری های متفاوتی استفاده می کنند.
  34. ^ a b Hutzinger R، Feederle R، Mrazek J، Schiefermeier N، Balwierz PJ، Zavolan M، و همکاران. (اوت 2009). "بیان و پردازش یک RNA هسته ای کوچک از ژنوم ویروس اپشتین بار" . پاتوژن های PLOS 5 (8): e1000547. doi : 10.1371/journal.ppat.1000547 . PMC 2718842 . PMID 19680535 .  
  35. ^ پلاتل، کلودیا اس. Blaser, Martin J. (20 اکتبر 2011). "میکروبیوم و بدخیمی" . میزبان سلولی و میکروب . 10 (4): 330. doi : 10.1016/j.chom.2011.10.003 . PMC 3264051 . PMID 22018233 .  
  36. انصاری، معراج احمد; سینگ، ویوک ویکرام؛ دوتا، سوجوی؛ ویتیل، موهنان ولیه؛ دوتا، دیپنجان; چیکوتی، لیلا؛ لو، جی; اورلی، دیوید؛ چاندران، بالا (اوت 2013). "فعال شدن پروتئین 16-التهابی پروتئین القایی با اینترفرون سازنده در طول نهفتگی ویروس اپشتین بار I، II و III در سلول های B و اپیتلیال" . مجله ویروس شناسی . 87 (15): 8606-8623. doi : 10.1128/JVI.00805-13 . PMC 3719826 . PMID 23720728 .  
  37. ^ رابرتسون ES، ویرایش. (2010). ویروس اپشتین بار: تأخیر و تحول . انتشارات آکادمیک کایستر شابک 978-1-904455-62-2.
  38. Yates JL، Warren N، Sugden B (1985). "تکثیر پایدار پلاسمیدهای مشتق شده از ویروس اپشتین بار در سلول های مختلف پستانداران". طبیعت . 313 (6005): 812-5. Bibcode : 1985Natur.313..812Y . doi : 10.1038/313812a0 . PMID 2983224 . S2CID 4334367 .  
  39. Gratama JW، Oosterveer MA، Zwaan FE، Lepoutre J، Klein G، Ernberg I (نوامبر 1988). "ریشه‌کنی ویروس اپشتین بار با پیوند مغز استخوان آلوژنیک: پیامدهایی برای مکان‌های تاخیر ویروسی" . مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا . 85 (22): 8693-6. Bibcode : 1988PNAS...85.8693G . doi : 10.1073/pnas.85.22.8693 . PMC 282526 . PMID 2847171 .  
  40. ^ a b Khan G، Coates PJ، Kangro HO، Slavin G (ژوئیه 1992). "ویروس اپشتین بار (EBV) RNA های کوچک را رمزگذاری می کند: اهدافی برای تشخیص توسط هیبریداسیون درجا با پروب های الیگونوکلئوتیدی" . مجله آسیب شناسی بالینی . 45 (7): 616-20. doi : 10.1136/jcp.45.7.616 . PMC 495191 . PMID 1325480 .  
  41. Moss WN، Steitz JA (اوت 2013). "تحلیل های گسترده ژنومی ویروس اپشتین بار ساختارهای RNA حفاظت شده و یک RNA توالی اینترونیک پایدار جدید را نشان می دهد . " BMC Genomics . 14 : 543. doi : 10.1186/1471-2164-14-543 . PMC 3751371 . PMID 23937650 .  
  42. ^ Buisson M، Géoui T، Flot D، Tarbouriech N، Ressing ME، Wiertz EJ، Burmeister WP (اوت 2009). "پلی با فعالیت های DNase و RNase از دره محل فعال هسته ویروس Epstein-Barr عبور می کند." مجله زیست شناسی مولکولی . 391 (4): 717-28. doi : 10.1016/j.jmb.2009.06.034 . PMID 19538972 . 
  43. Weiss LM, O'Malley D (ژانویه 2013). "لنفادنوپاتی های خوش خیم" . آسیب شناسی مدرن . 26 Suppl 1 (ضمیمه 1): S88-96. doi : 10.1038/modpathol.2012.176 . PMID 23281438 . 
  44. ^ Curr Clin Top Infect Dis. 1988؛ 9: 126-46.
  45. ^ پروال، امی دی. VanElzakker، Michael B. (23 ژوئن 2021). "کووید طولانی یا عواقب پس از حاد COVID-19 (PASC): مروری بر عوامل بیولوژیکی که ممکن است در علائم پایدار نقش داشته باشند. مرزها در میکروبیولوژی 12 : 698169. doi : 10.3389/fmicb.2021.698169 . PMC 8260991 . PMID 34248921 .  
  46. ^ Pannone G، Zamparese R، Pace M، Pedicillo MC، Cagiano S، Somma P، و همکاران. (2014). "نقش EBV در پاتوژنز لنفوم بورکیت: یک بررسی بیمارستانی ایتالیایی" . عوامل عفونی و سرطان . 9 (1): 34. doi : 10.1186/1750-9378-9-34 . PMC 4216353 . PMID 25364378 .  
  47. Marsh RA (2017). "ویروس اپشتین بار و لنفوهیستوسیتوز هموفاگوسیتیک" . مرزها در ایمونولوژی 8 : 1902. doi : 10.3389/fimmu.2017.01902 . PMC 5766650 . PMID 29358936 .  
  48. Gandhi MK، Tellam JT، Khanna R (مه 2004). "لنفوم هوچکین مرتبط با ویروس اپشتین بار". مجله هماتولوژی بریتانیا . 125 (3): 267-81. doi : 10.1111/j.1365-2141.2004.04902.x . PMID 15086409 . S2CID 2355660 .  
  49. ^ Yau TO, Tang CM, Yu J (ژوئن 2014). "بی نظمی اپی ژنتیک در سرطان معده مرتبط با ویروس اپشتین بار: بیماری و درمان" . مجله جهانی گوارش . 20 (21): 6448-56. doi : 10.3748/wjg.v20.i21.6448 . PMC 4047330 . PMID 24914366 .  
  50. Dogan S، Hedberg ML، Ferris RL، Rath TJ، Assaad AM، Chiosea SI (آوریل 2014). "ویروس پاپیلومای انسانی و ویروس اپشتین بار در کارسینوم نازوفارنکس در جمعیت کم شیوع" . سر و گردن . 36 (4): 511-6. doi : 10.1002/hed.23318 . PMC 4656191 . PMID 23780921 .  
  51. ^ Mechelli R، Manzari C، Policano C، Annese A، Picardi E، Umeton R، و همکاران. (مارس 2015). انواع ژنتیکی ویروس اپشتین بار با مولتیپل اسکلروزیس مرتبط است. مغز و اعصاب . 84 (13): 1362-8. doi : 10.1212/WNL.0000000000001420 . PMC 4388746 . PMID 25740864 .  
  52. Tagliavini E، Rossi G، Valli R، Zanelli M، Cadioli A، Mengoli MC، و همکاران. (اگوست 2013). "گرانولوماتوز لنفوماتوئید: مروری عملی برای پاتولوژیست هایی که با این فرآیند نادر لنفوپرولیفراتیو ریوی سروکار دارند". پاتولوژیک . 105 (4): 111-6. PMID 24466760 . 
  53. "آیا ویروسی که همه ما داریم باعث مولتیپل اسکلروزیس می شود؟" . اخبار بی بی سی . 13 آوریل 2022.
  54. دی لرنیا وی، منصوری ی (اکتبر ۲۰۱۳). "ویروس اپشتین بار و تظاهرات پوستی در دوران کودکی". مجله بین المللی پوست . 52 (10): 1177-84. doi : 10.1111/j.1365-4632.2012.05855.x . PMID 24073903 . S2CID 30557756 .  
  55. Kyriakidis I، Vasileiou E، Karastrati S، Tragiannidis A، Gompakis N، Hatzistilianou M (دسامبر 2016). "عفونت اولیه EBV و حساسیت مفرط به نیش پشه: گزارش یک مورد" . Virologica Sinica . 31 (6): 517-520. doi : 10.1007/s12250-016-3868-4 . PMC 8193400 . PMID 27900557 . S2CID 7996104 .   
  56. Navari M، Etebari M، De Falco G، Ambrosio MR، Gibellini D، Leoncini L، Piccaluga PP (2015). "وجود ویروس اپشتین بار به طور قابل توجهی بر مشخصات رونویسی در لنفوم بورکیت مرتبط با نقص ایمنی تاثیر می گذارد . " مرزها در میکروبیولوژی 6 : 556. doi : 10.3389/fmicb.2015.00556 . PMC 4462103 . PMID 26113842 .  
  57. Shannon-Lowe C، Rickinson AB، Bell AI (اکتبر ۲۰۱۷). "لنفوم های مرتبط با ویروس اپشتین بار" . معاملات فلسفی انجمن سلطنتی لندن. سری B، علوم زیستی . 372 (1732): 20160271. doi : 10.1098/rstb.2016.0271 . PMC 5597738 . PMID 28893938 .  
  58. Arora N، Gupta A، Sadeghi N (ژوئیه ۲۰۱۷). "لنفوم افیوژن اولیه: مفاهیم و مدیریت فعلی". نظر فعلی در پزشکی ریه . 23 (4): 365-370. doi : 10.1097/MCP.0000000000000384 . PMID 28399009 . S2CID 4514140 .  
  59. ^ Woulfe J, Hoogendoorn H, Tarnopolsky M, Muñoz DG (نوامبر 2000). آنتی بادی های مونوکلونال علیه ویروس اپشتین بار با آلفا سینوکلئین در مغز انسان واکنش متقابل دارند. مغز و اعصاب . 55 (9): 1398–401. doi : 10.1212/WNL.55.9.1398 . PMID 11087792 . S2CID 84387269 .  
  60. McGrath P (6 آوریل 2014). "کشف ویروس سرطان با تاخیر در پرواز کمک کرد" . اخبار بی بی سی، سلامت. بایگانی شده از نسخه اصلی در 8 اکتبر 2015 . بازبینی شده در 4 نوامبر 2015 .
  61. Epstein MA, Achong BG, Barr YM (مارس 1964). "ذرات ویروس در لنفوبلاست های کشت شده از لنفوم بورکیت". لانست . 1 (7335): 702-3. doi : 10.1016/s0140-6736(64)91524-7 . PMID 14107961 . 
  62. اپستاین MA (2005). "1. ریشه های تحقیقات EBV: کشف و خصوصیات ویروس" . در رابرتسون ES (ویرایش). ویروس اپشتین بار Trowbridge: Cromwell Press. صص 1-14. شابک 978-1-904455-03-5. بازبینی شده در 18 سپتامبر 2010 .
  63. Erle S. Robertson (2005). ویروس اپشتین بار انتشارات علمی افق. پ. 18. شابک 978-1-904455-03-5. بازبینی شده در 3 ژوئن 2012 .
  64. Miller G (21 دسامبر 2006). "بررسی کتاب: ویروس اپشتین بار". مجله پزشکی نیوانگلند . 355 (25): 2708-2709. doi : 10.1056/NEJMbkrev39523 .
  65. هنل دبلیو، هنله جی (1980). "جنبه های اپیدمیولوژیک بیماری های مرتبط با ویروس اپشتین بار (EBV)". سالنامه آکادمی علوم نیویورک . 354 : 326-31. doi : 10.1111/j.1749-6632.1980.tb27975.x . PMID 6261650 . S2CID 30025994 .  
  66. ^ یانگ، LS (2009). دایره المعارف میز ویروس شناسی انسانی و پزشکی . بوستون: انتشارات آکادمیک. صص 532-533.
  67. Delecluse HJ، Feederle R، Behrends U، Mautner J (دسامبر 2008). "مشارکت نوترکیب های ویروسی در مطالعه پاسخ ایمنی در برابر ویروس اپشتین بار". سمینارهای زیست شناسی سرطان . 18 (6): 409-15. doi : 10.1016/j.semcancer.2008.09.001 . PMID 18938248 . 
  68. Arvey A، Tempera I، Tsai K، Chen HS، Tikhmyanova N، Klichinsky M، و همکاران. (اوت 2012). "اطلسی از رونوشت و اپی ژنوم ویروس اپشتین بار، فعل و انفعالات تنظیمی ویروس میزبان و ویروس را نشان می دهد . " میزبان سلولی و میکروب . 12 (2): 233-45. doi : 10.1016/j.chom.2012.06.008 . PMC 3424516 . PMID 22901543 .  
  69. هوشینو وای، کاتانو اچ، زو پی، هومن پی، مارکز آ، تایرینگ اس‌کی، و همکاران. (نوامبر 2009). "تجویز طولانی مدت والاسیکلوویر تعداد سلول های B آلوده به ویروس اپشتین بار (EBV) را کاهش می دهد اما تعداد کپی های DNA EBV در هر سلول B را در داوطلبان سالم کاهش نمی دهد. " مجله ویروس شناسی . 83 (22): 11857-61. doi : 10.1128/JVI.01005-09 . PMC 2772668 . PMID 19740997 .  
  70. De Paor M، O'Brien K، Smith SM (2016). "عوامل ضد ویروسی برای مونونوکلئوز عفونی (تب غده ای)" . پایگاه داده‌های مرورهای سیستماتیک کاکرین . 2016 (12): CD011487. doi : 10.1002/14651858.CD011487.pub2 . PMC 6463965 . PMID 27933614 .  

ادامه مطلب

پیوندهای خارجی