زبان انگلیسی

از ویکیپدیا، دانشنامه آزاد
رفتن به ناوبری پرش به جستجو

انگلیسی
تلفظ/ ɪ ŋ ɡ L ɪ ʃ / [1]
قومیتانگلیسی
زبانان آنگلوساکسون (از لحاظ تاریخی)
گویندگان بومی
360-400  میلیون (2006) [2]
بلندگوهای L2 : 750  میلیون؛
به عنوان زبان خارجی : 600-700 میلیون [2]
اشکال اولیه
انگلیسی به صورت دستی
(چندین سیستم)
وضعیت رسمی
زبان رسمی در
کدهای زبان
ISO 639-1en
ISO 639-2eng
ISO 639-3eng
گلوتولوگstan1293
زبان52-ABA
English language distribution.svg
  مناطقی که زبان انگلیسی اکثریت آنها زبان مادری است
  مناطقی که زبان انگلیسی رسمی است اما نه به عنوان زبان اصلی مادری
این مقاله شامل نمادهای آوایی IPA است . بدون پشتیبانی مناسب از ارائه ، ممکن است به جای نویسه های یونیکد ، علامت سوال ، کادر یا نمادهای دیگر را مشاهده کنید. برای راهنمای مقدماتی در مورد نمادهای IPA ، راهنما: IPA را ببینید .

انگلیسی یک زبان آلمانی غربی از خانواده زبانهای هند و اروپایی است که در ابتدا توسط ساکنان قرون وسطی انگلستان صحبت می شد . [3] [4] [5] این است که پس از به نام زاویه ، یکی از کهن ژرمن که به این منطقه از مهاجرت بریتانیا که بعد نام خود را، در زمان انگلستان . هر دو نام از آنگلیا ، شبه جزیره ای در دریای بالتیک گرفته شده است که نباید با شرق آنگلیا ، قسمت شرقی انگلستان که شامل شهرستانهای نورفولک ، سافولک و اسکس است اشتباه گرفته شود. انگلیسی بیشترین ارتباط را با فریسی داردو ساکسون پایین ، در حالی که واژگان آن به طور قابل توجهی تحت تأثیر دیگر زبانهای ژرمانی ، به ویژه نورس قدیم (یک زبان ژرمن شمالی ) ، و همچنین لاتین و فرانسه قرار گرفته است . [6] [7] [8]

زبان انگلیسی در طول بیش از 1400 سال توسعه یافته است. اولین شکل های انگلیسی ، گروهی از گویش های ژرمن غربی ( اینگوائونی ) که توسط مهاجران آنگلوساکسون در قرن پنجم به بریتانیای کبیر آورده شد ، در مجموع انگلیسی قدیم نامیده می شود . انگلیسی میانه در اواخر قرن 11 با فتح انگلستان توسط نورمن ها آغاز شد . این دوره ای بود که در آن انگلیسی تحت تأثیر فرانسوی قدیم قرار گرفت ، به ویژه از طریق گویش نورمن قدیم . [9] [10] انگلیسی اولیه اولیه در اواخر قرن پانزدهم با معرفی ماشین چاپ به لندن آغاز شد ، چاپ انجیل پادشاه جیمز و شروع تغییر بزرگ واکه . [11]

انگلیسی مدرن از قرن 17 در سراسر جهان تحت تأثیر جهانی امپراتوری بریتانیا و ایالات متحده در حال گسترش است. از طریق انواع رسانه های چاپی و الکترونیکی این کشورها ، زبان انگلیسی در بسیاری از مناطق و زمینه های حرفه ای مانند علم ، ناوبری و حقوق به زبان پیشرو گفتمان بین المللی و لینگوآ فرانکا تبدیل شده است. [3] دستور زبان انگلیسی امروزی نتیجه تغییر تدریجی از یک الگوی علامت گذاری وابسته به هند و اروپایی معمولی ، با ریخت شناسی عطفی غنی و ترتیب کلمات نسبتاً رایگان است. ، به الگوی عمدتاً تحلیلی با انحراف کمی ، ترتیب کلمه موضوع - فعل - مفعول نسبتاً ثابت و نحو پیچیده . [12] انگلیسی مدرن بیشتر به افعال کمکی و ترتیب کلمات برای بیان زمانها ، جنبه و حالت پیچیده و همچنین ساختارهای منفعل ، پرسشها و برخی نفیها متکی است .

انگلیسی بیشترین زبان در جهان است [13] و سومین زبان مادری در جهان ، پس از چینی استاندارد و اسپانیایی. [14] این زبان فراگیرترین زبان دوم است و یا زبان رسمی یا یکی از زبانهای رسمی در تقریبا 60 ایالت مستقل است . تعداد افرادی که زبان انگلیسی را به عنوان زبان دوم یاد گرفته اند بیشتر از افراد مادری است. تا سال 2005 ، تخمین زده می شد که بیش از 2 میلیارد نفر انگلیسی صحبت می کنند. [15]انگلیسی اکثریت زبان مادری در ایالات متحده ، انگلستان ، کانادا ، استرالیا ، نیوزلند و ایرلند است ، یک زبان رسمی و زبان اصلی سنگاپور است و در برخی مناطق کارائیب ، آفریقا ، آسیای جنوبی به طور گسترده صحبت می شود. ، جنوب شرقی آسیا و اقیانوسیه. [16] این زبان رسمی سازمان ملل متحد ، اتحادیه اروپا و بسیاری دیگر از سازمان های بین المللی جهانی و منطقه ای است. این زبان رایج ترین زبان آلمانی است و حداقل 70 درصد از سخنرانان این شاخه هند و اروپایی را شامل می شود. انگلیسی زبانان " Anglophones " نامیده می شوند . تنوع زیادی در میان لهجه ها و گویش های انگلیسی وجود دارددر کشورها و مناطق مختلف از نظر آوایی و واجی و گاهی واژگان ، اصطلاحات ، دستور زبان و املا استفاده می شود ، اما به طور معمول مانع از درک گوینده گویش ها و لهجه های دیگر نمی شود ، اگرچه عدم درک متقابل در انتهای شدید زبان زنجیره گویشی .

طبقه بندی

انگلیسی یک زبان هندواروپایی است و متعلق به گروه زبانهای ژرمن غربی غربی است . [17] زبان انگلیسی قدیم سرچشمه از یک قبیله ای و ژرمن پیوسته زبانی در امتداد فریزی دریای شمال ساحل، که زبان به تدریج به تکامل یافته زبان Anglic در جزایر بریتانیا ، و به زبانهای فریسی و آلمانی سفلا / پایین ساکسون در این قاره است. زبانهای فریسی ، که همراه با زبانهای انگلیسی ، زبانهای انگلیسی-فریسی را تشکیل می دهند، نزدیکترین اقوام زنده انگلیسی هستند. آلمانی سفلی/نازاکسون نیز ارتباط نزدیکی با هم دارند و گاهی انگلیسی ، زبانهای فریسی و آلمانی سفلی به عنوان زبانهای اینگوائونی (ژرمانیایی دریای شمالی) در کنار هم گروه بندی می شوند ، اگرچه این گروه هنوز مورد بحث است. [7] انگلیسی قدیم به انگلیسی میانی تبدیل شد ، که به نوبه خود به انگلیسی مدرن تبدیل شد. [18] گویش خاصی از قدیمی و انگلیسی میانه نیز به تعدادی از دیگر زبان های Anglic توسعه، از جمله اسکاتلندی [19] و منقرض Fingallian و چهارم و Bargy (به Yola) گویش از ایرلند . [20]

مانند زبان ایسلندی و فارویی ، توسعه زبان انگلیسی در جزایر بریتانیا آن را از زبانها و تأثیرات ژرمنهای قاره ای جدا کرده و از آن زمان به بعد به طور قابل توجهی متفاوت شده است. انگلیسی با هیچ زبان آلمانی قاره ای متقابلاً قابل درک نیست ، در واژگان ، نحو و واجی تفاوت دارد ، اگرچه برخی از اینها ، مانند هلندی یا فریزی ، با زبان انگلیسی ، به ویژه در مراحل اولیه آن ، قرابت قوی دارند. [21]

بر خلاف ایسلندی و فاروئی که منزوی بودند ، توسعه زبان انگلیسی تحت تأثیر مجموعه ای طولانی از تهاجمات جزایر بریتانیا توسط سایر اقوام و زبانها ، به ویژه نورس قدیم و فرانسوی نورمن قرار داشت . این یک علامت عمیق خود را در زبان به سمت چپ، به طوری که انگلیسی نشان می دهد برخی از شباهت در واژگان و دستور زبان با زبان های بسیاری در خارج از زبانی آن کلادهای و نه اینکه آن دو طرف نمی فهم با هر یک از کسانی که زبان هم. برخی از محققان استدلال کرده اند که انگلیسی را می توان یک زبان مختلط یا یک کریول دانست - نظریه ای که فرضیه کریول انگلیسی میانه نامیده می شود.به اگرچه تأثیر زیاد این زبانها بر واژگان و دستور زبان انگلیسی مدرن به طور گسترده ای پذیرفته شده است ، اما اکثر متخصصان در ارتباط با زبان انگلیسی را یک زبان ترکیبی واقعی نمی دانند. [22] [23]

انگلیسی به عنوان یک زبان آلمانی طبقه بندی می شود زیرا دارای نوآوری هایی با سایر زبان های ژرمانی مانند هلندی ، آلمانی و سوئدی است . [24] این نوآوری های مشترک نشان می دهد که زبانها از یک جد مشترک واحد به نام پروتو ژرمانی نشأت گرفته اند . برخی از ویژگیهای مشترک زبانهای ژرمن شامل تقسیم افعال به کلاسهای قوی و ضعیف ، استفاده از افعال مودال ، و تغییرات صدا بر صامتهای اولیه و هندواروپایی است که به قوانین گریم و ورنر معروف است.به زبان انگلیسی به عنوان یک زبان انگلیسی-فریزی طبقه بندی می شود زیرا فریزی و انگلیسی دارای ویژگی های دیگری هستند ، مانند ملات سازی صامت هایی که در پروتو ژرمانی صامت صدایی بودند (نگاه کنید به تاریخچه واجی انگلیسی قدیم lat Palatalization ). [25]

تاریخ

پروتو ژرمانی به انگلیسی قدیمی

افتتاح به انگلیسی قدیمی حماسه شعر بئوولف ، دست نوشته در نیمه یک دوازدهمی اسکریپت :
Hƿæt ƿē آوانگارد / NA ingēar dagum þēod cyninga / þrym جنرال الکتریک frunon ...
"گوش دادن ما از نیزه دانمارکی ها از روز از زمانی بسیار دور اند از شنیده! جلال پادشاهان عامیانه ... "

اولین شکل انگلیسی انگلیسی Old English یا Anglo-Saxon نام دارد (حدود سال 550–1066). قدیمی انگلیسی توسعه یافته از مجموعه ای از غرب ژرمن گویش، اغلب به عنوان گروه بندی می شوند و انگلیس فریزی یا دریای شمال ژرمنی ، و در اصل در امتداد سواحل صحبت Frisia ، نیدرزاکسن و جنوب یولند توسط ژرمن شناخته شده به رکورد تاریخی را به عنوان زاویه ، ساکسون ها ، و جوت . [26] [27] از قرن 5، آنگلو-ساکسون انگلستان حل و فصل به عنوان اقتصاد روم و دولت سقوطبه در قرن هفتم ، زبان آلمانی آنگلوساکسون ها در بریتانیا غالب شد و جایگزین زبانهای بریتانیای روم (43-409) شد: بریتونی معمولی ، یک زبان سلتی و لاتین ، که توسط اشغال روم به بریتانیا آورده شد . [28] [29] [30] انگلستان و انگلیسی (در اصل langlaland و lnglisc ) از زاویه ها نامگذاری شده اند. [31]

انگلیسی قدیم به چهار گویش تقسیم می شد: گویش های آنگلی ( مرسی و نورتومبری ) و گویش های ساکسون ، کنتیش و ساکسون غربی . [32] از طریق اصلاحات آموزشی پادشاه آلفرد در قرن 9 و نفوذ پادشاهی وسکس ، گویش ساکسون غربی تبدیل به یک نوع استاندارد نوشتاری شد . [33] شعر حماسی بئوولف در غرب ساکسون نوشته شده است، و اولین شعر انگلیسی، سرود Cædmon است ، در Northumbrian نوشته شده است. [34] انگلیسی مدرن عمدتا از مرسیایی توسعه یافته است ، امازبان اسکاتلندی از زبان Northumbrian توسعه یافته است. چند کتیبه کوتاه از دوره اولیه انگلیسی قدیم با استفاده از خط رونیک نوشته شده است . [35] در قرن ششم ، الفبای لاتین تصویب شد که با حروف نیمه غیر نژادی نوشته شده بود . این مجموعه شامل حروف رمزی وینƿ ⟩ و خارþ ⟩، و حروف لاتین اصلاح ETHð ⟩ و خاکسترæ ⟩. [35] [36]

انگلیسی قدیمی در اصل یک زبان متمایز از انگلیسی مدرن است و درک آن برای انگلیسی زبانان بدون مطالعه قرن 21 عملاً غیرممکن است. دستور زبان آن شبیه به آلمانی امروزی بود و نزدیکترین خویشاوند آن فریزی قدیم است . اسم ها ، صفت ها ، ضمایر و افعال دارای ختم و شکل عطفی بیشتری بودند و ترتیب کلمات بسیار آزادتر از انگلیسی مدرن بود. انگلیسی مدرن دارای اشکال حروف در ضمایر ( او ، او ، او ) است و چند انحراف فعل دارد ( صحبت کنید ، صحبت کنید ، صحبت کنید ، صحبت کنید ،صحبت می شود ) ، اما انگلیسی قدیمی در اسامی نیز دارای حروف کوچک بود و افعال دارای پایان های شخصی و عددی بیشتری بودند . [37] [38] [39]

ترجمه متی 08:20 از 1000 نشان می دهد نمونه هایی از انتهای مورد ( فاعلی جمع، مفعولی جمع، حالت ملکی مفرد) و یک (پایان فعل حاضر الجمع):

  • لانه Foxas habbað holu و heofonan fuglas
  • Fox-as habb-að hol-u و heofon-an fugl-as nest-n
  • fox- NOM.PL have- PRS.PL hole- ACC.PL و heaven- GEN.SG bird- NOM.PL nest- ACC.PL
  • "روباه ها سوراخ دارند و پرندگان آسمان لانه می سازند" [40]

انگلیسی متوسط

Englischmen þeyz hy hadde bye bygynnyng þre their way، Souþeron، Northeron، and Myddel speche in þe myddel onde lond، ... Noþeles by comyxstion and mellyng، furst wiþ Danes، and then wiþ normans ، in menye ، و برخی از انواع wlaffyng عجیب ، chyteryng ، harryng ، و garryng grisbytting.

اگرچه ، از ابتدا ، انگلیسی ها سه شیوه صحبت کردن داشتند ، جنوبی ، شمالی و میانی در وسط کشور ، ... با این وجود ، از طریق آمیختن و مخلوط کردن ، ابتدا با دانمارکی ها و سپس با نورمان ها ، در میان بسیاری از کشورها زبان برخاسته ، و برخی از لکنت زبان ، پچ پچ ، غرغر کردن ، و چروک زدن استفاده می کنند.

جان ترویسا ، حدود 1385 [41]

از قرن هشتم تا دوازدهم ، انگلیسی قدیمی به تدریج از طریق تماس زبانی به انگلیسی میانی تبدیل شد . انگلیسی میانی اغلب به طور خودسرانه با شروع فتح انگلستان توسط ویلیام فاتح در 1066 آغاز می شود ، اما در دوره 1200 تا 1450 بیشتر توسعه می یابد.

اول ، موج استعمار نورس در قسمتهای شمالی جزایر بریتانیا در قرنهای 8 و 9 ، انگلیسی قدیمی را در تماس شدید با نورس قدیم ، یک زبان ژرمن شمالی قرار داد . نفوذ نورسها در انواع شمال شرقی انگلیسی قدیمی در منطقه دانلاو در اطراف یورک ، که مرکز استعمار نورس بود ، قوی تر بود. امروزه این ویژگی ها هنوز به ویژه در اسکاتلندی و انگلیسی شمالی وجود دارد . با این حال به نظر می رسد مرکز زبان انگلیسی در میدلندز در اطراف لیندسی بوده استو پس از سال 920 میلادی هنگامی که لیندسی مجدداً در دولت آنگلوساکسون وارد شد ، ویژگیهای نورس از آنجا به انواع انگلیسی گسترش یافت که در تماس مستقیم با زبانهای نورس نبود. یکی از عناصر نفوذ نورس که امروزه در همه انواع انگلیسی وجود دارد ، گروه ضمایری است که با th- ( آنها ، آنها ، آنها ) شروع می شود که ضمیرهای انگلیسی- ساکسونی را با h- ( hie، him، hera ) جایگزین کرد . [42]

با تسخیر انگلستان توسط نورمن ها در 1066 ، زبان انگلیسی قدیمی که در حال حاضر نامشخص شده است در معرض تماس با فرانسوی قدیم ، به ویژه با گویش نورمن قدیم بود . زبان نورمن در انگلستان در نهایت به توسعه انگلیس و نورمن . [9] از آنجا که نورمن در درجه اول توسط نخبگان و اشراف صحبت می شد ، در حالی که طبقات پایین به انگلیسی (انگلیسی) صحبت می کردند ، تأثیر اصلی نورمن معرفی طیف وسیعی از کلمات وام مربوط به سیاست ، قانونگذاری و حوزه های اجتماعی معتبر بود. به [8]انگلیسی میانی همچنین سیستم عطفی را تا حد زیادی ساده کرده است ، احتمالاً به منظور آشتی دادن زبان های نورس قدیم و انگلیسی قدیمی ، که از نظر زاویه ای متفاوت اما از نظر مورفولوژیکی مشابه بودند. تمایز بین موارد فاعلی و مفعولی به جز در ضمایر شخصی از دست داده بود، مورد ابزاری، کاهش یافته بود و استفاده از مورد مضاف الیه به نشان می دهد محدود بود در اختیار داشتن . سیستم عطفی بسیاری از اشکال عادی نامنظم را منظم کرد ، [43] و به تدریج سیستم توافق را ساده کرد و ترتیب کلمات را انعطاف پذیری کمتری داشت. [44] در کتاب مقدس ویکلیف دهه 1380 ، آیه متی 8:20 نوشته شده بود: Foxis han dennes، and briddis of heuene han nestis [45] در اینجا پسوند جمع-n در فعل have هنوز حفظ شده است ، اما هیچ یک از ختم های موردی در اسم ها موجود نیست. در قرن دوازدهم ، زبان انگلیسی میانه به طور کامل توسعه یافت و ویژگی های نورس و فرانسوی را ادغام کرد. آن را ادامه داد به صحبت شود تا انتقال به اوایل انگلیسی مدرن در اطراف 1500. ادبیات انگلیسی میانه شامل جفری چاسر را قصه های کانتربری ، و مالوری را لو Morte D'آرتور . در دوره انگلیسی میانه ، استفاده از گویش های منطقه ای در نوشتن زیاد شد و حتی ویژگی های گویش نویسندگان مانند Chaucer برای تأثیرگذاری استفاده شد. [46]

انگلیسی اولیه اولیه

نمایش گرافیکی تغییر واکه بزرگ ، نشان می دهد که چگونه تلفظ واکه های بلند به تدریج تغییر کرد ، با حروف صدادار بالا i: و u: شکستن به دیفتونگ ها و مصوت های پایینی هر کدام تلفظ خود را به یک سطح تغییر می دهند

دوره بعدی در تاریخ زبان انگلیسی ، انگلیسی اولیه اولیه (1500-1700) بود. انگلیسی اولیه اولیه با تغییر واکه بزرگ (1350–1700) ، ساده سازی عطفی و استانداردسازی زبانی مشخص شد.

تغییر واکه بزرگ بر حروف صدایی بلند استرس انگلیسی میانی تأثیر گذاشت. این یک تغییر زنجیره ای بود ، به این معنی که هر تغییر باعث تغییر بعدی در سیستم واکه می شد. اواسط و حروف صدادار باز شد مطرح و حروف صدادار نزدیک شد شکسته به واکه مرکب . به عنوان مثال ، کلمه bite در اصل به عنوان کلمه چغندر امروز تلفظ می شد و مصوت دوم در کلمه about به عنوان کلمه boot تلفظ می شدامروز است. تغییر واکه بزرگ بسیاری از بی نظمی ها را در املا توضیح می دهد زیرا انگلیسی بسیاری از املای انگلیسی میانه را حفظ می کند و همچنین توضیح می دهد که چرا حروف مصوت انگلیسی تلفظ های متفاوتی از حروف مشابه در سایر زبان ها دارند. [47] [48]

در دوران هنری پنجم ، زبان انگلیسی نسبت به نورمن فرانس افزایش یافت . در حدود 1430 ، دادگاه Chancery در وست مینستر شروع به استفاده از زبان انگلیسی در اسناد رسمی خود کرد و یک شکل استاندارد جدید از زبان انگلیسی میانه ، معروف به Chancery Standard ، از گویش های لندن و شرق میدلندز ایجاد شد . در 1476، ویلیام Caxton معرفی چاپ به انگلستان و شروع به انتشار کتاب اول چاپ شده در لندن، گسترش نفوذ این فرم از زبان انگلیسی. [49] ادبیات دوره اولیه اولیه شامل آثار ویلیام شکسپیر وترجمه کتاب مقدس به سفارش پادشاه جیمز اول . حتی پس از تغییر واکه زبان هنوز از انگلیسی مدرن متفاوت بودند: به عنوان مثال، همخوان خوشه / KN ɡn SW / در شوالیه ، پشه و شمشیر هنوز هم تلفظ شد. بسیاری از ویژگی های دستوری که خواننده مدرن شکسپیر ممکن است عجیب و غریب یا کهن پیدا کند ، نشان دهنده ویژگی های متمایز اولیه انگلیسی مدرن است. [50]

در نسخه 1611 کتاب مقدس پادشاه جیمز ، که به زبان انگلیسی اولیه اولیه نوشته شده است ، متی 8:20 می گوید: "روباه ها سوراخ دارند و پرندگان آیر لانه می کنند." [40] این مثال از دست دادن حروف و تأثیرات آن بر ساختار جمله (جایگزینی با ترتیب کلمه فاعل-فعل-مفعول ، و استفاده از بجای جنبه غیر مالک) ، و معرفی کلمات وام از زبان فرانسه ( ayre ) و جایگزینی کلمات ( پرنده در اصل به معنی "لانه سازی" جایگزین fugol OE شده بود ). [40]

گسترش انگلیسی مدرن

در اواخر قرن هجدهم ، امپراتوری بریتانیا زبان انگلیسی را از طریق مستعمرات و تسلط ژئوپلیتیک خود گسترش داده بود. تجارت ، علم و فناوری ، دیپلماسی ، هنر و آموزش رسمی همگی در تبدیل زبان انگلیسی به اولین زبان واقعاً جهانی نقش داشتند. زبان انگلیسی همچنین ارتباطات بین المللی بین المللی را تسهیل کرد. [51] [3] انگلستان به تشکیل مستعمرات جدید ادامه داد و بعداً هنجارهای خاص خود را برای گفتار و نوشتار ایجاد کردند. زبان انگلیسی در بخشهایی از آمریکای شمالی ، بخشهایی از آفریقا ، استرالیا و بسیاری از مناطق دیگر به کار گرفته شد. هنگامی که آنها به استقلال سیاسی دست یافتند ، برخی از ملت های تازه استقلال یافته که دارای چندین زبان بومی بودنداستفاده از زبان انگلیسی را به عنوان زبان رسمی ادامه داد تا از مشکلات سیاسی و سایر مشکلات ذاتی در ترویج هر یک از زبانهای بومی بالاتر از سایر زبانها جلوگیری شود. [52] [53] [54] در قرن 20 نفوذ فزاینده اقتصادی و فرهنگی ایالات متحده و وضعیت آن به عنوان یک ابرقدرت پس از جنگ جهانی دوم ، همراه با پخش جهانی به زبان انگلیسی توسط بی بی سی [55] و دیگر پخش کننده ، باعث شد که زبان خیلی سریعتر در سراسر کره زمین پخش شود. [56] [57] در قرن بیست و یکم ، زبان انگلیسی بیشتر از هر زبانی صحبت و نوشته می شود. [58]

با توسعه انگلیسی مدرن ، هنجارهای صریح برای استفاده استاندارد منتشر شد و از طریق رسانه های رسمی مانند آموزش عمومی و نشریات تحت حمایت دولت منتشر شد. در سال 1755 ساموئل جانسون فرهنگ لغت زبان انگلیسی خود را منتشر کرد که املاهای استاندارد کلمات و هنجارهای استفاده را معرفی کرد. در سال 1828، نوح وبستر منتشر فرهنگ لغت آمریکایی از زبان انگلیسی به تلاش برای ایجاد یک هنجار برای صحبت کردن و نوشتن زبان انگلیسی آمریکایی که مستقل از استاندارد بریتانیا بود. در بریتانیا ، ویژگیهای گویش غیر استاندارد یا طبقه پایین به طور فزاینده ای انگ شد ، که منجر به گسترش سریع گونه های معتبر در میان طبقات متوسط ​​شد. [59]

در انگلیسی امروزی ، از دست دادن حروف دستوری تقریباً کامل است (در حال حاضر فقط در ضمایر یافت می شود ، مانند او و او ، او و او ، چه کسی و چه کسی ) ، و ترتیب کلمات SVO بیشتر ثابت است. [59] برخی از تغییرات ، مانند استفاده از پشتیبانی پشتیبانی ، جهانی شده است. (انگلیسی قبلی از کلمه "do" به عنوان یک کمکی عمومی مانند انگلیسی مدرن استفاده نمی کرد ؛ در ابتدا فقط در ساختارهای س questionالی استفاده می شد و حتی در آن زمان نیز اجباری نبود. [60] در حال حاضر ، do-support با فعل have is is استفاده از اشکال پیشرونده در -ing، به نظر می رسد در حال گسترش به ساخت و سازهای جدید است ، و اشکال مانند ساخته شده در حال رایج شدن هستند. منظم از اشکال نامنظم نیز به آرامی ادامه (به عنوان مثال خواب به جای خواب )، و جایگزین تحلیلی به اشکال های صرفی در حال رواج است (به عنوان مثال مودب تر به جای politer ). انگلیسی بریتانیایی نیز تحت تأثیر انگلیسی آمریکایی در حال تغییر است ، که به دلیل حضور قوی انگلیسی آمریکایی در رسانه ها و اعتبار مربوط به ایالات متحده به عنوان یک قدرت جهانی است. [61] [62] [63]

پراکندگی جغرافیایی

درصد انگلیسی زبانان بر اساس کشور و وابستگی تا سال 2014.
  80-100
  60-80
  40-60
  20-40٪
  0.1 تا 20
  بدون اطلاعات
درصد از زبان مادری انگلیسی

از سال 2016 ، 400 میلیون نفر به عنوان زبان اصلی خود انگلیسی صحبت می کردند و 1.1 میلیارد نفر نیز به عنوان زبان ثانویه صحبت می کردند. [64] انگلیسی از نظر تعداد گویندگان بزرگترین زبان است . زبان انگلیسی توسط جوامع در هر قاره و جزایر در تمام اقیانوس های بزرگ صحبت می شود. [65]

کشورهایی که انگلیسی در آنها صحبت می شود را می توان با توجه به نحوه استفاده از زبان انگلیسی در هر کشور به دسته های مختلف گروه بندی کرد. کشورهای "حلقه داخلی" [66] با بسیاری از زبان مادری انگلیسی دارای استاندارد بین المللی انگلیسی نوشتاری هستند و به طور مشترک بر هنجارهای گفتاری زبان انگلیسی در سراسر جهان تأثیر می گذارند. زبان انگلیسی فقط به یک کشور تعلق ندارد و فقط به فرزندان مهاجران انگلیسی تعلق ندارد. انگلیسی زبان رسمی کشورهایی است که تعداد کمی از فرزندان آنها به زبان انگلیسی صحبت می کنند. همچنین زمانی که افرادی که هیچ زبان مادری مشترکی ندارند در هیچ کجای دنیا ملاقات می کنند ، به مراتب مهمترین زبان ارتباطات بین المللی تبدیل شده است .

سه حلقه از کشورهای انگلیسی زبان

Braj Kachru ، زبان شناس هندی ، کشورهایی را که در آنها انگلیسی با مدل سه دایره صحبت می شود ، متمایز کرد . [66] در مدل خود ،

  • کشورهای "حلقه داخلی" دارای اجتماعات زیادی از زبان مادری انگلیسی هستند ،
  • کشورهای "حلقه بیرونی" دارای جوامع کوچکی از زبان مادری انگلیسی هستند اما از زبان انگلیسی به عنوان زبان دوم در آموزش یا پخش یا برای اهداف رسمی محلی استفاده گسترده ای می کنند و
  • کشورهای "حلقه در حال گسترش" کشورهایی هستند که بسیاری از آنها انگلیسی را به عنوان یک زبان خارجی یاد می گیرند.

کاچرو مدل خود را بر اساس نحوه گسترش زبان انگلیسی در کشورهای مختلف ، نحوه دستیابی کاربران به زبان انگلیسی و طیف وسیعی از استفاده از زبان انگلیسی در هر کشور استوار کرد. سه حلقه به مرور زمان عضویت خود را تغییر می دهند. [67]

Braj Kachru's Three Circles of English
سه دایره انگلیسی Braj Kachru

کشورهایی که دارای اجتماعات زیادی از زبان مادری انگلیسی (حلقه داخلی) هستند شامل بریتانیا ، ایالات متحده ، استرالیا ، کانادا ، ایرلند و نیوزلند است که اکثریت آنها به زبان انگلیسی صحبت می کنند و آفریقای جنوبی ، که اقلیت قابل توجهی به انگلیسی صحبت می کنند. کشورهای با بیشترین انگلیسی زبانان بومی هستند، به ترتیب نزولی از ایالات متحده آمریکا (حداقل 231 میلیون)، [68] پادشاهی متحده (60 میلیون)، [69] [70] [71] کانادا (19 میلیون)، [72] استرالیا (حداقل 17 میلیون) ، [73] آفریقای جنوبی (4.8 میلیون) ، [74] ایرلند (4.2 میلیون) و نیوزلند (3.7 میلیون). [75]در این کشورها ، کودکان زبان مادری انگلیسی را از والدین خود یاد می گیرند و افراد محلی که به زبان های دیگر صحبت می کنند و مهاجران جدید انگلیسی را برای برقراری ارتباط در محله ها و محل کار خود یاد می گیرند. [76] کشورهای درون حلقه پایه ای را فراهم می کنند که انگلیسی از آن به سایر کشورهای جهان گسترش می یابد. [67]

برآورد تعداد زبان آموزان انگلیسی دوم و زبان های خارجی بسته به نحوه تعریف مهارت ، از 470 میلیون تا بیش از 1 میلیارد متغیر است. [16] زبانی دیوید کریستال تخمین می زند که زبان مادری غیر هم اکنون تعدادشان از زبان مادری با نسبت 3 به 1. [77] مدل سه محافل در Kachru، کشورهای "دایره بیرونی" کشورهایی مانند هستند فیلیپین ، [78] جامائیکا ، [79] هند ، پاکستان ، [80] مالزی و نیجریه [81] [82]با نسبت بسیار کمتری از زبان مادری انگلیسی ، اما استفاده زیاد از انگلیسی به عنوان زبان دوم برای آموزش ، دولت یا مشاغل داخلی و استفاده معمول از آن برای آموزش مدرسه و تعاملات رسمی با دولت. [83]

در آن کشورها میلیونها نفر از زبان مادری گویش Continua وجود دارد که از زبان کرئول انگلیسی تا نسخه استانداردتر انگلیسی را شامل می شود. آنها مکالمات بسیار بیشتری از زبان انگلیسی دارند که با بزرگ شدن روز به روز و گوش دادن به پخش ، زبان انگلیسی را به دست می آورند ، به ویژه اگر در مدارسی که در آنها زبان انگلیسی آموزش است ، شرکت کنند. انواع انگلیسی که توسط زبان آموزان غیر بومی که از والدین انگلیسی زبان متولد شده اند آموخته می شود ، به ویژه در گرامر آنها ، تحت تأثیر سایر زبان هایی که آن زبان آموزان صحبت می کنند ، قرار می گیرد. [76] بیشتر آن گونه های انگلیسی شامل کلماتی هستند که اندکی از زبان مادری انگلیسی در کشورهای درون حلقه استفاده می کنند ، [76]و ممکن است تفاوتهای دستوری و واجی را با انواع دایره داخلی نشان دهند. انگلیسی استاندارد کشورهای درون حلقه اغلب برای استفاده از زبان انگلیسی در کشورهای حلقه بیرونی به عنوان یک هنجار در نظر گرفته می شود. [76]

در مدل سه دایره ، کشورهایی مانند لهستان ، چین ، برزیل ، آلمان ، ژاپن ، اندونزی ، مصر و دیگر کشورهایی که زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در آنها آموزش داده می شود ، "حلقه در حال گسترش" را تشکیل می دهند. [84] تمایز بین انگلیسی به عنوان زبان اول ، زبان دوم و زبان خارجی غالباً قابل بحث است و ممکن است به مرور زمان در کشورهای خاصی تغییر کند. [83] به عنوان مثال ، در هلند و برخی دیگر از کشورهای اروپایی ، دانش انگلیسی به عنوان زبان دوم تقریباً جهانی است و بیش از 80 درصد مردم می توانند از آن استفاده کنند ، [85]و بنابراین انگلیسی به طور معمول برای برقراری ارتباط با خارجی ها و اغلب در آموزش عالی استفاده می شود. در این کشورها ، اگرچه انگلیسی برای مشاغل دولتی استفاده نمی شود ، اما استفاده گسترده از آن ، آنها را در مرز بین "دایره بیرونی" و "دایره در حال گسترش" قرار می دهد. انگلیسی در بین زبان های جهان غیرمعمول است زیرا بسیاری از کاربران آن زبان مادری نیستند بلکه به عنوان زبان دوم یا خارجی انگلیسی صحبت می کنند. [86]

بسیاری از کاربران انگلیسی در حلقه در حال گسترش از آن برای برقراری ارتباط با سایر افراد از حلقه در حال گسترش استفاده می کنند ، به طوری که تعامل با زبان مادری انگلیسی در تصمیم آنها برای استفاده از زبان نقشی ندارد. [87] انواع غیر انگلیسی زبان انگلیسی به طور گسترده ای برای ارتباطات بین المللی مورد استفاده قرار می گیرد و سخنرانان یکی از این گونه ها اغلب با ویژگی های انواع دیگر روبرو می شوند. [88] امروزه غالباً مکالمه به زبان انگلیسی در هر نقطه از جهان ممکن است به هیچ وجه شامل گویشوران بومی زبان انگلیسی نباشد ، حتی در حالی که شامل سخنرانان چندین کشور مختلف باشد. این امر به ویژه در مورد واژگان مشترک حوزه های علمی و ریاضی زندگی صادق است. [89]

انگلیسی Pluricentric

نمودار پایینی که درصد انگلیسی زبانان بومی ساکن کشورهای "حلقه داخلی" انگلیسی زبان را نشان می دهد. تعداد گویندگان بومی در حال حاضر به طور قابل ملاحظه ای در سراسر جهان با گویندگان زبان دوم انگلیسی (در این نمودار شمارش نشده است) بیشتر است.

  ایالات متحده (64.3)
  انگلستان (16.7))
  کانادا (5.3))
  استرالیا (4.7))
  آفریقای جنوبی (1.3)
  ایرلند (1.1٪)
  نیوزلند (1))
  سایر موارد (5.6٪)

انگلیسی یک زبان چندجانبه است ، به این معنی که هیچ مرجع ملی استانداردی برای استفاده از این زبان تعیین نمی کند. [90] [91] [92] [93] انگلیسی گفتاری ، برای مثال انگلیسی که در پخش مورد استفاده قرار می گیرد ، عموماً از استانداردهای تلفظ ملی پیروی می کند که همچنین بر اساس عرف و نه مقررات تعیین شده است. شبکه های بین المللی معمولا به عنوان که از یک کشور به جای دیگری از طریق. هویت این لهجه ، [94] اما اسکریپت سخنگو نیز تا حد زیادی در بین المللی متشکل انگلیسی نوشتاری استانداردبه هنجارهای استاندارد انگلیسی نوشته شده صرفاً با اجماع انگلیسی زبانان تحصیل کرده در سراسر جهان ، بدون هیچ گونه نظارت توسط دولت یا سازمان بین المللی حفظ می شود. [95]

شنوندگان آمریکایی عموماً اکثر پخشات انگلیسی را به راحتی می فهمند و شنوندگان انگلیسی نیز به راحتی بسیاری از پخشات آمریکایی را درک می کنند. اکثر انگلیسی زبانان در سراسر جهان می توانند برنامه های رادیویی ، برنامه های تلویزیونی و فیلم های بسیاری از نقاط جهان انگلیسی زبان را درک کنند. [96] هر دو نوع استاندارد و غیر استاندارد زبان انگلیسی می تواند شامل هر دو سبک رسمی یا غیر رسمی باشد که با انتخاب واژه و نحو متمایز شده و از هر دو ثبت فنی و غیر فنی استفاده می کنند. [97]

تاریخچه استقرار کشورهای حلقه داخلی انگلیسی زبان در خارج از بریتانیا به تمایز گویش ها کمک کرده و اشکال مختصر انگلیسی را در آفریقای جنوبی ، استرالیا و نیوزلند تولید می کند. [98] اکثریت مهاجران به ایالات متحده بدون اجداد بریتانیایی پس از ورود به سرعت زبان انگلیسی را پذیرفتند. در حال حاضر اکثریت جمعیت ایالات متحده انگلیسی زبانان تک زبانه هستند [68] [99] و زبان انگلیسی توسط 30 دولت از 50 دولت ایالتی و همچنین هر پنج دولت منطقه ای ایالات متحده به عنوان زبان رسمی یا همکار شناخته شده است. هیچگاه زبان رسمی در سطح فدرال وجود نداشت . [100] [101]

انگلیسی به عنوان یک زبان جهانی

زبان انگلیسی دیگر "زبان انگلیسی" نیست به این معنا که فقط به افرادی تعلق دارد که از نظر قومی انگلیسی هستند . [102] [103] استفاده از زبان انگلیسی کشور به کشور در داخل و ارتباطات بین المللی رو به افزایش است. بیشتر مردم به دلایل عملی و نه ایدئولوژیکی زبان انگلیسی را یاد می گیرند. [104] بسیاری از گویندگان انگلیسی در آفریقا بخشی از جامعه زبان "آفریقایی-ساکسونی" شده اند که آفریقایی های کشورهای مختلف را متحد می کند. [105]

با استعمارزدایی در سراسر امپراتوری بریتانیا در دهه های 1950 و 1960 ، مستعمرات سابق اغلب انگلیسی را رد نمی کردند بلکه به عنوان کشورهای مستقل که سیاست های زبانی خود را تعیین می کردند ، همچنان از آن استفاده می کردند. [53] [54] [106] به عنوان مثال ، دیدگاه زبان انگلیسی در بین بسیاری از سرخپوستان از ارتباط آن با استعمار به ارتباط با پیشرفت اقتصادی تبدیل شده است و انگلیسی همچنان به عنوان زبان رسمی هند باقی می ماند. [107] انگلیسی نیز به طور گسترده در رسانه ها و ادبیات مورد استفاده قرار می گیرد و تعداد کتاب های انگلیسی زبان که سالانه در هند منتشر می شود ، سومین کتاب بزرگ پس از ایالات متحده و انگلستان در جهان است. [108]با این حال ، انگلیسی به ندرت به عنوان زبان اول صحبت می شود و فقط در حدود چند صد هزار نفر جمعیت دارد و کمتر از 5 of از مردم در هند به انگلیسی مسلط هستند. [109] [110] دیوید کریستال در سال 2004 ادعا کرد که با ترکیب گویشوران بومی و غیر بومی ، هند اکنون بیش از هر کشور دیگری در جهان دارای افرادی است که به انگلیسی صحبت می کنند یا می فهمند ، [111] اما تعداد انگلیسی زبانان در هند بیشتر است. بسیار مبهم است و اکثر محققان به این نتیجه رسیدند که ایالات متحده هنوز بیشتر از هند به انگلیسی صحبت می کند. [112]

انگلیسی مدرن ، که گاهی اوقات به عنوان اولین زبان جهانی جهانی توصیف می شود ، [56] [113] نیز به عنوان اولین زبان جهانی در نظر گرفته می شود . [114] [115] انگلیسی پرکاربردترین زبان جهان در انتشار روزنامه ، انتشار کتاب ، مخابرات بین المللی ، انتشارات علمی ، تجارت بین المللی ، سرگرمی های جمعی و دیپلماسی است. [115] انگلیسی ، بر اساس معاهده بین المللی ، اساس زبانهای طبیعی کنترل شده مورد نیاز است [116] Seaspeak و Airspeak ، که به عنوان زبانهای بین المللی دریانوردی [117] و هوانوردی مورد استفاده قرار می گیرد . [118]انگلیسی در تحقیقات علمی با فرانسه و آلمانی برابری می کرد ، اما اکنون بر آن حوزه تسلط دارد. [119] در مذاکرات پیمان ورسای در سال 1919 ، این زبان با فرانسوی به عنوان زبان دیپلماسی به برابری دست یافت . [120] در زمان تأسیس سازمان ملل متحد در پایان جنگ جهانی دوم ، زبان انگلیسی برجسته شده بود [ 121] و در حال حاضر زبان اصلی جهانی دیپلماسی و روابط بین الملل است. [122] این یکی از شش زبان رسمی سازمان ملل متحد است. [123] بسیاری از سازمانهای بین المللی دیگر در سطح جهان ، از جمله کمیته بین المللی المپیک، زبان انگلیسی را به عنوان زبان کار یا زبان رسمی سازمان مشخص کنید.

بسیاری از سازمانهای بین المللی منطقه ای مانند انجمن تجارت آزاد اروپا ، انجمن ملل جنوب شرقی آسیا (ASEAN) ، [57] و همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوسیه (APEC) انگلیسی را به عنوان تنها زبان کاری سازمان خود تعیین می کنند ، گرچه اکثر اعضا کشورهایی با اکثریت انگلیسی زبانان بومی در حالی که اتحادیه اروپا (اتحادیه اروپا) به کشورهای عضو اجازه می دهد هر یک از زبان های ملی را به عنوان زبان رسمی اتحادیه تعیین کنند ، در عمل انگلیسی زبان اصلی کار سازمان های اتحادیه اروپا است. [124]

اگرچه در اکثر کشورها انگلیسی یک زبان رسمی نیست ، اما در حال حاضر این زبان اغلب به عنوان یک زبان خارجی تدریس می شود . [56] [57] در کشورهای اتحادیه اروپا ، زبان انگلیسی در نوزده کشور از بیست و پنج کشور عضو که زبان رسمی نیست (یعنی کشورهای غیر از ایرلند و مالت ) ، رایج ترین زبان خارجی است.) در نظرسنجی رسمی یوروبارومتر 2012 (زمانی که انگلستان هنوز عضو اتحادیه اروپا بود) ، 38 درصد از پاسخ دهندگان اتحادیه اروپا در خارج از کشورهایی که انگلیسی زبان رسمی آنها است ، گفتند می توانند به اندازه کافی انگلیسی صحبت کنند تا مکالمه ای به آن زبان داشته باشند. زبان خارجی دیگری که بیشتر مورد اشاره قرار می گیرد ، فرانسوی (که بیشترین زبان خارجی در انگلستان و ایرلند شناخته شده است) ، می تواند توسط 12 درصد از پاسخ دهندگان در مکالمه مورد استفاده قرار گیرد. [125]

دانش عملی زبان انگلیسی در تعدادی از مشاغل و مشاغل مانند پزشکی [126] و محاسبات به یک نیاز تبدیل شده است . زبان انگلیسی به قدری در انتشارات علمی اهمیت پیدا کرده است که بیش از 80 درصد از کل مقالات مجلات علمی فهرست بندی شده توسط Chemical Abstracts در سال 1998 به زبان انگلیسی و همچنین 90 درصد از کل مقالات در نشریات علوم طبیعی تا سال 1996 و 82 درصد از مقالات در نشریات علوم انسانی به زبان انگلیسی نوشته شده است. تا سال 1995. [127]

جوامع بین المللی مانند افراد تجاری بین المللی ممکن است از انگلیسی به عنوان یک زبان کمکی با تأکید بر واژگان مناسب برای حوزه مورد علاقه خود استفاده کنند. این امر باعث شده است که برخی از محققان مطالعه زبان انگلیسی را به عنوان یک زبان کمکی توسعه دهند. علامت تجاری Globish از زیرمجموعه نسبتاً کمی از واژگان انگلیسی (حدود 1500 کلمه ، طراحی شده برای نشان دادن بیشترین کاربرد در انگلیسی تجاری بین المللی) در ترکیب با دستور زبان انگلیسی استاندارد استفاده می کند. [128] نمونه های دیگر شامل انگلیسی ساده است .

افزایش استفاده از زبان انگلیسی در سطح جهانی بر سایر زبانها تأثیر گذاشته است و منجر به جذب برخی از کلمات انگلیسی در واژگان زبانهای دیگر شده است. این نفوذ به زبان انگلیسی است به نگرانی در مورد LED مرگ زبان ، [129] و به ادعای امپریالیسم زبانی ، [130] و مقاومت به گسترش زبان انگلیسی را برانگیخته است. اما تعداد سخنرانان همچنان در حال افزایش است زیرا بسیاری از مردم در سراسر جهان تصور می کنند که زبان انگلیسی فرصت هایی را برای اشتغال بهتر و زندگی بهتر در اختیار آنها قرار می دهد. [131]

اگرچه برخی از علما [ چه کسانی؟ ] ذکر امکان واگرایی آینده گویشهای انگلیسی به زبان نامفهوم، بیشتر فکر می کنم احتمالا نتایج آن این است که انگلیسی به عملکرد به عنوان یک ادامه خواهد داد koineised زبانی که یکپارچه فرم استاندارد سخنرانان از سراسر جهان است. [132] زبان انگلیسی به عنوان زبان ارتباطات گسترده تر در کشورهای جهان مورد استفاده قرار می گیرد. [133] بنابراین استفاده از زبان انگلیسی در سراسر جهان بسیار بیشتر از هر زبان ساخته شده ای است که به عنوان زبان کمکی بین المللی از جمله اسپرانتو پیشنهاد شده است . [134] [135]

واج شناسی

فونتیک و آواشناسی زبان انگلیسی متفاوت از یک گویش به دیگری، معمولا بدون تداخل با ارتباط متقابل است. تنوع آوایی بر فهرست واج ها (یعنی صداهای گفتاری که معنی را از یکدیگر متمایز می کنند) تأثیر می گذارد و تنوع آوایی در تفاوت تلفظ واج ها است. [136] این بررسی اجمالی عمدتا توصیف تلفظ استاندارد از پادشاهی متحده و ایالات متحده : انگلیسی فصیح (RP) و عمومی آمریکا (GA). (به § گویش ها ، لهجه ها و انواع زیر مراجعه کنید.)

نمادهای آوایی استفاده شده در زیر از الفبای آوایی بین المللی (IPA) است. [137] [138] [139]

همخوان ها

اکثر گویش های انگلیسی دارای 24  واج صامت مشابه هستند. موجودی صامت نشان داده شده در زیر برای زبان کالیفرنیایی ، [140] و برای RP معتبر است . [141]

واج های بی صدا
لبیال دندانی آلوئولار پس از
آلوئولار
پالاتال ولار گلوتال
بینی متر n ŋ
متوقف کردن پ ب t د ک ɡ
پیوستن
تشدید کننده f v θ ð s z ʃ ʒ ساعت
تقریبی ل ɹ * j w

* رونویسی متعارف /r /

در جدول ، وقتی موانع (متوقف کننده ، متراکم کننده و متراکم کننده) به صورت جفت ظاهر می شوند ، مانند / pb / ، / tʃ dʒ / ، و / sz / ، اولی fortis (قوی) و دومی lenis (ضعیف) است. انسدادهای Fortis ، مانند / p tʃ s / با تنش عضلانی و نیروی نفس بیشتری نسبت به همخوان های لنیس ، مانند / b dʒ z / ، تلفظ می شوند و همیشه بی صدا هستند . صامت رقیق تا حدودی ابراز در آغاز و پایان سخنان، و به طور کامل بین حروف صدادار را ابراز کرد. توقف های Fortis مانند / p / در اکثر گویش ها دارای ویژگی های اضافی بیان یا آکوستیک هستند: آنها آسپیراسیون هستند [pʰ] هنگامی که آنها به تنهایی در ابتدای یک هجا تاکید می کنند ، اغلب در موارد دیگر تنفس نمی کنند و اغلب [p̚] منتشر نمی شوند یا در پایان یک هجا []p] از قبل گلوتالیزه می شوند. در یک کلمه هجا، یک واکه قبل از توقف FORTIS کوتاه است: در نتیجه سرمازدگی حرف مصوت به طرز محسوسی کوتاه تر (آوایی، اما نه phonemically) از نوک قلم [nɪˑb̥] ( پایین را ببینید ). [142]

  • دارای تلفظ متوقف می شود: بن [b̥ɪˑn] ، در مورد [əbaʊt] ، نوک [nɪˑb̥]
  • fortis stop: pin [pʰɪn] ؛ چرخش [spɪn] ؛ مبارک [ˈhæpi] ؛ nip [nɪp̚] یا [nɪʔp]

در RP ، تقریبی جانبی / l / ، دارای دو آلوفون اصلی (انواع تلفظ) است: روشن یا ساده [l] ، مانند نور ، و تاریک یا مخروطی [ ɫ ] ، به طور کامل . [143] GA در بیشتر موارد دارای l تاریک است . [144]

  • روشن l : نور RP [laɪt]
  • تیره l : RP و GA کامل [fʊɫ] ، نور GA [ɫaɪt]

همه نویزهای صدا (مایعات / l ، r / و بینی / m ، n ،، / ) هنگام دنبال کردن یک مانع بی صدا ، و هنگام دنبال کردن یک صامت در انتهای یک کلمه ، هجا هستند. [145]

  • سونورنت های بی صدا: رس [kl̥eɪ̯] ؛ برف RP [sn̥əʊ̯] ، GA [sn̥oʊ̯]
  • سونورانت های هجایی: دست و پا زدن [adpad.l̩] ، دکمه [ˈbʌt.n̩]

حروف صدادار

تلفظ واکه ها بین لهجه ها بسیار متفاوت است و یکی از قابل تشخیص ترین جنبه های لهجه گوینده است. در جدول زیر واجهای واکه در تلفظ دریافت شده (RP) و عمومی آمریکایی (GA) ، با نمونه هایی از کلمات که در آنها از مجموعه واژگانی تهیه شده توسط زبان شناسان آمده است ، ذکر شده است. حروف صدادار با نمادهایی از الفبای آوایی بین المللی نشان داده شده اند. مواردی که برای RP داده می شود در فرهنگ لغت های انگلیسی و سایر نشریات استاندارد است. [146]

مونوفتونگ ها
RP GA کلمه
من من n ee d
ɪ ب من د
ه ɛ ب ه د
æ b a ck
ɑː ɑ br a
ɒ b o x
ɔ ، ɑ cl o th
ɔː p aw
تو f oo d
ʊ g oo d
ʌ b u t
ɜː ɜɹ b ir d
ə comm a
بستن دیفتونگ ها
RP GA کلمه
b ay
əʊ r oa d
cr y
ج اوه
ɔɪ b oy
مرکز دوقطبی ها
RP GA کلمه
ɪə ɪɹ p eer
ɛɹ p هوا
ʊə ʊɹ p oor

در RP ، طول واکه واجی است. حروف صدادار بلند با مشخص شده اند روده بزرگ مثلثیː ⟩ که در جدول بالا مانند واکه از، نیاز [NID] به عنوان مخالف پیشنهاد [bɪd] . در GA ، طول واکه غیر متمایز است.

در RP و GA ، حروف صدادار قبل از همخوان های fortis در یک هجا ، مانند / t tʃ f / کوتاه می شوند ، اما نه قبل از همخوان های lenis مانند / d dʒ v / یا در هجا های باز: بنابراین ، مصوت های غنی [rɪtʃ] ، شسته و رفته [نیت] ، و امن [seɪ̯f] به طور قابل ملاحظه کوتاه تر از حروف صدادار از خط الراس [rɪˑdʒ] ، نیاز [NID] ، و صرفه جویی در [seˑɪ̯v] ، و واکه از نور [laɪ̯t] کوتاه تر از است دروغ [laˑɪ̯ ]به از آنجا که همخوان های لنیس اغلب در انتهای یک هجا بی صدا هستند ، طول واکه نشانه مهمی در مورد این است که آیا صامت زیر لنیس است یا فورتیس. [147]

مصوت / ə / فقط در هجا های بدون استرس ظاهر می شود و در موقعیت های ساقه-نهایی از نظر کیفیت بازتر است. [148] [149] برخی از گویش ها با / ɪ / و / ə / در موقعیت های بدون تاکید متضاد نیستند ، به طوری که قافیه خرگوش و ابوت و لنین و لنون یکنواخت هستند ، ویژگی گویشی به نام ادغام ضعیف مصوت . [150] GA /ɜr / و /ər / به عنوان حروف رنگی r [ɚ] ، مانند دیگر [ˈfɚðɚ] (از لحاظ آوایی /ˈfɜrðər /) ، که در RP به صورت [ˈfəːðə] (از لحاظ آوایی / ˈfɜːðə / ) محقق می شود . [151]

فنوتاکتیک

یک هجا انگلیسی شامل یک هسته هجا متشکل از صدای مصوت است. شروع هجایی و کد (شروع و پایان) اختیاری است. یک هجا می تواند با حداکثر سه صدای همخوان شروع شود ، مانند اسپرینت / اسپرینت / ، و با حداکثر چهار ، مانند متون / teksts / . این ساختار زیر را به یک هجا انگلیسی می دهد ، (CCC) V (CCCC) که C نشان دهنده یک صامت و V یک مصوت است. کلمه Strengths / strɛŋkθs / بنابراین نمونه ای از پیچیده ترین هجا ممکن در زبان انگلیسی است. صامت هایی که ممکن است با هم در مجموعه ها یا کدها ظاهر شوند ، به همان ترتیب که ممکن است ظاهر شوند ، محدود هستند. Onsets تنها چهار نوع از خوشه های همخوان را داشته باشد: یک توقف و approximant در، همانطور که در بازی؛ مانند یک مگس یا حیله گر ، یک صدای ناخوشایند و تقریبی است . s و توقف بی صدا ، مانند اقامت ؛ و s ، یک توقف بی صدا ، و تقریبی ، مانند در رشته . [152] خوشه های بینی و توقف فقط در کدها مجاز است. خوشه های موانع همیشه در صدور موافقت می کنند ، و خوشه های سیبیلانت و مواد منفجره با همان نقطه بیان ممنوع است. علاوه بر این ، چندین صامت توزیع محدودی دارند: / h / فقط در موقعیت اولیه هجا و / ŋ / فقط در موقعیت هجا-نهایی رخ می دهد. [153]

استرس ، ریتم و لحن

استرس در زبان انگلیسی نقش مهمی دارد. برخی از هجاها تحت تأکید قرار می گیرند ، در حالی که برخی دیگر بدون تأکید هستند. استرس ترکیبی از مدت زمان ، شدت ، کیفیت واکه و گاهی اوقات تغییر در ارتفاع است. هجاهای استرس دار بلندتر و بلندتر از هجاهای بدون استرس تلفظ می شوند و مصوت های هجاهای بدون استرس اغلب کاهش می یابد در حالی که مصوت های هجاهای تأکیدی اینطور نیستند. [154] برخی از کلمات ، در درجه اول کلمات کاربردی کوتاه اما برخی از افعال مalدل مانند can ، بسته به اینکه در یک جمله در موقعیت تأکید شده یا بدون تنش قرار می گیرند ، دارای شکل ضعیف و قوی هستند .

استرس در انگلیسی واجی است و برخی از جفت کلمات با استرس متمایز می شوند. به عنوان مثال، کلمه قرارداد است بر روی بخش اول تاکید ( / K ɒ N تی تحقیق æ ک تی / KON -trakt ) که به عنوان یک اسم استفاده می شود، اما در آخرین هجا ( / K ə N تی R æ ک تی / kən- TRAKT ) برای اکثر معانی (به عنوان مثال ، "کاهش اندازه") هنگامی که به عنوان فعل استفاده می شود. [155] [156] [157] در اینجا تنش به آن مرتبط استکاهش حروف صدادار : در اسم "قرارداد" هجا اول تاکید می شود و مصوت کم نشده / ɒ / دارد ، اما در فعل "قرارداد" هجای اول بدون استرس است و مصوت آن به / ə / کاهش می یابد . استرس نیز استفاده می شود برای تمایز بین کلمات و عبارات، به طوری که یک کلمه مرکب یک واحد استرس تنها دریافت می کند، اما عبارت مربوطه دو: به عنوان مثال یک فرسودگی ( / ب ɜːr N تی / ) در مقابل به سوختن ( / ب ɜːr N تی / ) و هات داگ ( /ساعت ɒ تی د ɒ ɡ /) در مقابلیک سگ داغ(/ ساعت ɒ تی د ɒ ɡ / ). [158]

از نظر ریتم ، زبان انگلیسی به طور کلی به عنوان زبانی استرس زا توصیف می شود ، به این معنی که مدت زمان بین هجاهای تأکید شده برابر است. [159] هجاهای استرس دار بلندتر تلفظ می شوند ، اما هجاهای بدون استرس (هجاهای بین تنش ها) کوتاه می شوند. حروف صدادار در هجاهای بدون استرس نیز کوتاه می شوند و کوتاه شدن واکه ها باعث تغییر در کیفیت واکه ها می شود : کاهش واکه . [160]

تنوع منطقه ای

انواع انگلیسی استاندارد و ویژگی های آنها [161]

ویژگی های آواشناسی
ایالات
متحده
کانادا جمهوری
ایرلند

ایرلند شمالی
اسکاتلند انگلستان ولز آفریقای
جنوبی
استرالیا جدید
نیوزیلند
پدر - زحمت ادغام آره آره
/ ɒ / استunrounded آره آره آره
/ ɜːr / تلفظ می شود[ɚ] آره آره آره آره
تختخواب - ادغام گرفتار احتمالاً آره احتمالاً آره آره
احمق - ادغام کامل آره آره
/ t ، d / flapping آره آره احتمالاً غالبا به ندرت به ندرت به ندرت به ندرت آره غالبا
تله - تقسیم حمام احتمالاً احتمالاً غالبا آره آره غالبا آره
غیر روتیک ( / r / -افت بعد از مصوت) آره آره آره آره آره
بستن مصوت ها برای /æ ، ɛ / آره آره آره
/ l / همیشه می تواند تلفظ شود[] آره آره آره آره آره آره
/ ɑːr / است Fronted را احتمالاً احتمالاً آره آره
گویش ها و مصوت های کم
مجموعه لغوی RP GA می توان تغییر صدا
فکر /ɔː/ /ɔ/ یا /ɑ/ /ɑ/ تختخواب - ادغام گرفتار
پارچه /ɒ/ بسیاری - پارچه تقسیم
بسیار /ɑ/ پدر - زحمت ادغام
نخل /ɑː/
حمام /æ/ /æ/ تله - تقسیم حمام
تله /æ/

انواع انگلیسی در تلفظ حروف صدادار بیشترین تفاوت را دارند. معروف ترین گونه های ملی که به عنوان استانداردهای آموزشی در کشورهای غیر انگلیسی زبان استفاده می شوند ، بریتانیایی (BrE) و آمریکایی (AmE) هستند. کشورهایی مانند کانادا ، استرالیا ، ایرلند ، نیوزلند و آفریقای جنوبی انواع استاندارد خود را دارند که کمتر به عنوان استانداردهای آموزش بین المللی مورد استفاده قرار می گیرند. برخی تفاوتها بین گویشهای مختلف در جدول "انواع زبان انگلیسی استاندارد و ویژگیهای آنها" نشان داده شده است. [161]

زبان انگلیسی تغییرات صوتی زیادی را تجربه کرده است که برخی از آنها بر همه گونه ها تأثیر می گذارد و برخی دیگر تنها بر تعداد کمی تأثیر می گذارد. اکثر گونه های استاندارد تحت تأثیر تغییر واکه بزرگ قرار می گیرند ، که تلفظ واکه های بلند را تغییر داد ، اما برخی گویش ها نتایج کمی متفاوت دارند. در آمریکای شمالی ، تعدادی از جابجایی های زنجیره ای مانند تغییر واکه های شهرهای شمالی و شیفت کانادا ، مناظر واکه ای بسیار متفاوتی را در برخی لهجه های منطقه ای ایجاد کرده اند. [162]

برخی از گویش ها واژه ها و تلفن های صامت کمتری دارند یا بیشتر از انواع استاندارد. برخی از گونه های محافظه کار مانند انگلیسی اسکاتلندی دارای صدای بی صدا [ ʍ ] در ناله هستند که با صدای [w] در شراب در تضاد است ، اما اکثر گویش های دیگر هر دو کلمه را با صدای [w] ، یک ویژگی گویشی به نام شراب - ادغام ناله ، تلفظ می کنند . صدای خلط دار بدون صدا / x / در انگلیسی اسکاتلندی یافت می شود که loch / lɔx / را از lock / lɔk / متمایز می کند . لهجه هایی مانند Cockneyبا " ساعت -dropping" فاقد دهانه نای سایشی / H / ، و گویش با هفتم -stopping و هفتم -fronting مانند آفریقایی بومی آمریکا و خور انگلیسی انجام سایشی دندان ندارد / θ، D / ، اما جایگزین کردن آنها با دندان و یا آلوئول توقف / t ، d / یا سرمازدگی لابیودنتال / f ، v / . [163] [164] سایر تغییرات م theثر بر واج شناسی انواع محلی ، فرآیندهایی مانند حذف یود ، تراکم یود و کاهش خوشه های همخوان است. [165]

تلفظ عمومی آمریکایی و دریافتی در تلفظ تاریخی / r / پس از مصوت در انتهای یک هجا (در کد هجا ) متفاوت است. GA یک گویش روتیک است ، به این معنی که / r / را در انتهای یک هجا تلفظ می کند ، اما RP غیر روتیک نیست ، به این معنی که در آن موقعیت / r / را از دست می دهد . گویش های انگلیسی بسته به این که RP / r / مانند RP را حذف کرده یا آن را مانند GA حفظ می کنند ، به صورت rhotic یا non-rhotic طبقه بندی می شوند . [166]

تنوع گویشی پیچیده ای در کلمات با حروف صدادار جلو و عقب باز وجود دارد / æ ɑː ɒ ɔː / . این چهار مصوت فقط در RP ، استرالیا ، نیوزلند و آفریقای جنوبی متمایز می شوند. در GA ، این واکه ها به سه / æ ɑ ɔ / ، [167] و در زبان انگلیسی کانادایی ، به دو / æ ɑ / ادغام می شوند . [168] علاوه بر این ، کلماتی که هر مصوت دارند بر اساس گویش متفاوت است. جدول "گویش ها و حروف صدادار باز" این تنوع را با مجموعه های واژگانی که این صداها در آنها رخ می دهد نشان می دهد.

دستور زبان

همانطور که در یک زبان هند و اروپایی مشخص است ، انگلیسی از تراز مورفوسینتاکسی اتهامی پیروی می کند . برخلاف سایر زبانهای هندواروپایی ، انگلیسی تا حد زیادی سیستم حرکتی را به نفع ساختارهای تحلیلی کنار گذاشته است . فقط ضمایر شخصی حالت ریخت شناسی را قوی تر از هر کلاس کلمه دیگری حفظ می کنند . زبان انگلیسی حداقل هفت کلاس اصلی کلمات را متمایز می کند: افعال ، اسم ، صفت ، قید ، تعیین کننده (شامل مقاله ها) ، حروف اضافه و ربط. برخی از تجزیه و تحلیلها ضمایر را به عنوان یک کلاس جدا از اسامی اضافه می کنند ، و ربط ها را به زیردستان و هماهنگ کننده تقسیم می کنند و کلاس حرف های اضافه را اضافه می کنند. [169]انگلیسی همچنین دارای مجموعه ای غنی از افعال کمکی مانند have و do است که دسته بندی حالات و جنبه ها را بیان می کند. سوالات با do-support ، wh- Movement (جلوی کلمات س questionالی که با wh شروع می شوند ) و وارونگی ترتیب کلمات با برخی از افعال مشخص می شوند. [170]

برخی از ویژگیهای معمولی زبانهای ژرمن در زبان انگلیسی وجود دارد ، مانند تمایز بین ساقه های قوی با انحراف نامنظم که از طریق ابلاوت (به عنوان مثال تغییر حروف ساقه ، مانند صحبت کردن/صحبت کردن و صحبت کردن پا و پا ) و ساقه های ضعیف از طریق چسباندن ( مانند عشق/دوست داشتنی ، دست/دست ). [171] آثار سیستم قضیه و جنسیت در سیستم ضمایر ( او/او ، چه کسی/چه کسی ) و در عطف فعل کوپولا به بودن یافت می شود . [171]

هفت کلاس کلمه در این مثال نمونه نشان داده شده است: [172]

این رئيس هیئت مدیره از این کمیته و این بدجنس سیاستمدار درگیر شد با خشونت چه زمانی این ملاقات شروع شد
جزئیات اسم آمادگی جزئیات اسم Conj. جزئیات ادج اسم فعل Advb Conj. جزئیات اسم فعل

اسامی و عبارات اسمی

اسامی انگلیسی فقط برای عدد و تصرف عطف می شوند. اسامی جدید را می توان از طریق مشتق یا ترکیب ترکیب کرد. آنها از نظر معنایی به اسامی مناسب (نام ها) و اسامی معمولی تقسیم می شوند . اسامی متداول به نوبه خود به اسامی ملموس و انتزاعی و از لحاظ دستوری به اسم های شمارش و اسم های دسته جمعی تقسیم می شوند . [173]

ترین اسم شمارش برای شماره جمع از طریق استفاده از جمع صرف پسوند - بازدید کنندگان ، اما برخی اسم ها جمع نامنظم است. اسامی انبوه را فقط می توان با استفاده از طبقه بندی کننده اسم شمارش جمع کرد ، به عنوان مثال یک قرص نان ، دو قرص نان . [174]

شکل جمع منظم:

  • مفرد: گربه ، سگ
  • جمع: گربه ، سگ

تشکیل جمع نامنظم:

  • مفرد: مرد ، زن ، پا ، ماهی ، گاو ، چاقو ، موش
  • جمع: مردان ، زنان ، پا ، ماهی ، گاو ، چاقو ، موش

مالکیت توپ را می توان یا با ملکی ابراز بی تکیه - بازدید کنندگان (همچنین به طور سنتی به نام یک پسوند حالت ملکی)، و یا با حرف اضافه از . به لحاظ تاریخی، مالکیت -s شده است برای اسم تحریک و تشجیع کردن استفاده می شود، در حالی که از ملکی شده است برای اسم بی جان می باشد. امروزه این تمایز چندان واضح نیست و بسیاری از سخنرانان از آن ها نیز بی جان استفاده می کنند. از لحاظ نگارشی -s ملکی از یک اسم مفرد با آپوستروف جدا می شود. اگر اسم جمع با -s باشد ، آپوستروف از -s پیروی می کند. [170]

ساخت و سازهای مجهز:

  • با -s: فرزند شوهر زن
  • با: فرزند شوهر زن

اسامی می توانند عبارات اسمی (NPs) را تشکیل دهند که در آن سر نحو کلمات وابسته به آنها باشد مانند تعیین کننده ها ، کمیسازها ، ربط ها یا صفت ها. [175] عبارات اسمی می توانند کوتاه باشند ، مانند مرد ، فقط از یک تعیین کننده و یک اسم تشکیل شده است. آنها همچنین می توانند شامل اصلاح مانند صفت (به عنوان مثال قرمز ، قد بلند ، تمام ) و specifiers مانند صفات اشاره (به عنوان مثال ، که ). اما آنها همچنین می توانند چندین اسم را در یک NP طولانی واحد به هم متصل کنند ، با استفاده از حروف ربط مانند و ، یا حروف اضافه مانند با ، به عنوان مثالمرد قد بلند با شلوار قرمز بلند و همسر لاغر خود با عینک (این NP از حروف ربط ، حروف اضافه ، مشخص کننده و اصلاح کننده استفاده می کند). صرف نظر از طول ، یک NP به عنوان یک واحد نحوی عمل می کند. [170] به عنوان مثال ، enclitic مالک ، در مواردی که منجر به ابهام نمی شود ، می تواند کل عبارت اسمی را دنبال کند ، مانند در مورد همسر رئیس جمهور هند ، که در آن بدنبال هند و نه رئیس جمهور دنبال می شود .

کلاس از صفات اشاره استفاده می شود برای مشخص کردن الاسم آنها از نظر قبل از قطعیت ، که در آن علائم یک اسم مشخص و یا یک نامحدود. فرض بر این است که گوینده یک اسم معین را قبلاً توسط طرف مقابل شناخته شده است ، در حالی که یک اسم نامعین به عنوان شناخته شده قبلی مشخص نشده است. برای تعیین اسم از نظر کمیت یا تعداد ، از معیارهایی که شامل یک ، بسیاری ، برخی و همه هستند استفاده می شود. اسم باید با عدد تعیین کننده موافق باشد ، به عنوان مثال یک مرد (sg.) اما همه مردان (pl.). تعیین کننده ها اولین اجزای تشکیل دهنده یک عبارت اسمی هستند.[176]

صفت

صفات با ارائه اطلاعات اضافی در مورد مراجع خود ، یک اسم را تغییر می دهند. در زبان انگلیسی ، صفات قبل از اسامی که تغییر می دهند و بعد از تعیین کننده ها آمده است. [177] در زبان انگلیسی امروزی ، صفت ها طوری خم نمی شوند که از نظر شکل با اسمی که تغییر می دهند موافق باشند ، مانند صفت های دیگر زبانهای هند و اروپایی. به عنوان مثال ، در عبارات پسر باریک و بسیاری از دختران باریک ، صفت باریک تغییر شکل نمی دهد تا با تعداد یا جنسیت اسم موافق باشد.

برخی از صفات برای درجه مقایسه متمایل می شوند ، در حالی که درجه مثبت بدون علامت است ، پسوند -er نشان دهنده مقایسه است و -est علامت فوق را نشان می دهد: یک پسر کوچک ، پسر کوچکتر از دختر است ، آن پسر کوچکترین است . برخی از صفت ها دارای اشکال تطبیقی ​​و مضاف نامنظمی هستند ، مانند خوب ، بهتر و بهترین . سایر صفات دارای مقایسه هایی هستند که توسط ساختارهای فراصوت شکل گرفته اند ، با قید که بیشتر مقایسه ای را مشخص می کند و بیشتر آنها مضاف را مشخص می کنند: شادتر یابیشتر خوشحال ، شادترین و یا بیشتر خوشحال . [178] برخی از متغیرها در مورد اینکه صفت ها از مقایسه انحرافی یا حاشیه ای استفاده می کنند ، تفاوت هایی دارند ، و برخی از مطالعات تمایل بیشتری برای رایج شدن اشکال حاشیه ای در هزینه شکل انحرافی نشان داده است. [179]

ضمایر ، مورد و شخص

ضمایر انگلیسی بسیاری از صفات عطف حالت و جنسیت را حفظ می کنند. ضمایر شخصی در اکثر افراد (بین من/او ، او/او ، او/ما ، آنها/آنها ) و همچنین تمایز جنسیت و خصومت در سوم شخص مفرد (تمایز او/او ) مورد ذهنی مربوط به زبان انگلیسی قدیم حالت نهادی و مورد هدف است به این معنا که هر دو از قبلی استفاده می شود مورد مفعولی (برای یک بیمار، و یا شی مستقیم از الفعل) برای یک و در مورد حالت مفعولی قدیمی انگلیسی ( گیرنده یا مفعول فعل گذرا). [180] [181]هنگامی که ضمیر فاعل یک جمله محدود است ، از فاعل استفاده می شود ، در غیر این صورت از هدف استفاده می شود. [182] در حالی که دستور زبانانی مانند هنری شیرین [183] و اتو یسپرسن [184] اشاره کردند که موارد انگلیسی با سیستم سنتی مبتنی بر لاتین مطابقت ندارد ، برخی دستور زبان های معاصر ، به عنوان مثال هادلستون و پولوم (2002) ، برچسب های سنتی را حفظ می کنند. برای موارد ، آنها را به ترتیب موارد اسمی و اتهامی می نامند.

ضمایر مالکیت به اشکال وابسته و مستقل وجود دارند. فرم وابسته به عنوان یک تعیین کننده برای تعیین یک اسم عمل می کند (مانند صندلی من ) ، در حالی که شکل مستقل می تواند به تنهایی مانند یک اسم باشد (به عنوان مثال صندلی مال من است ). [185] سیستم انگلیسی افراد دستوری دیگر بین ضمایر رسمی و غیررسمی آدرس (بین ضمیر آشنا شخص دوم شخص مفرد دوم که شما رنگ معنایی تحقیرآمیز یا تحتانی به دست آوردید و رها شده بود) و فرمهای دوم شخص جمع ، تمایزی قائل نیست. و مفرد جز در شکل بازتابی یکسان هستند. برخی از گویش ها ضمایر ابتکاری جمع دوم دوم مانند y'all را که در انگلیسی آمریکای جنوبی یافت می شود وAfrican American (Vernacular) English or youse found in Australian English and ye in Hiberno-English.

English personal pronouns
Person Subjective case Objective case Dependent possessive Independent possessive Reflexive
1st p. sg. I me my mine myself
2nd p. sg. you you your yours yourself
3rd p. sg. he/she/it/they him/her/it/them his/her/its/their his/hers/its/theirs himself/herself/itself/themself/themselves
1st p. pl. we us our ours ourselves
2nd p. pl. you you your yours yourselves
3rd p. pl. they them their theirs themselves

Pronouns are used to refer to entities deictically or anaphorically. A deictic pronoun points to some person or object by identifying it relative to the speech situation—for example, the pronoun I identifies the speaker, and the pronoun you, the addressee. Anaphoric pronouns such as that refer back to an entity already mentioned or assumed by the speaker to be known by the audience, for example in the sentence I already told you that. The reflexive pronouns are used when the oblique argument is identical to the subject of a phrase (e.g. "he sent it to himself" or "she braced herself for impact").[186]

Prepositions

Prepositional phrases (PP) are phrases composed of a preposition and one or more nouns, e.g. with the dog, for my friend, to school, in England.[187] Prepositions have a wide range of uses in English. They are used to describe movement, place, and other relations between different entities, but they also have many syntactic uses such as introducing complement clauses and oblique arguments of verbs.[187] For example, in the phrase I gave it to him, the preposition to marks the recipient, or Indirect Object of the verb to give. Traditionally words were only considered prepositions if they governed the case of the noun they preceded, for example causing the pronouns to use the objective rather than subjective form, "with her", "to me", "for us". But some contemporary grammars such as that of Huddleston & Pullum (2002:598–600) no longer consider government of case to be the defining feature of the class of prepositions, rather defining prepositions as words that can function as the heads of prepositional phrases.

Verbs and verb phrases

English verbs are inflected for tense and aspect and marked for agreement with present-tense third-person singular subject. Only the copula verb to be is still inflected for agreement with the plural and first and second person subjects.[178] Auxiliary verbs such as have and be are paired with verbs in the infinitive, past, or progressive forms. They form complex tenses, aspects, and moods. Auxiliary verbs differ from other verbs in that they can be followed by the negation, and in that they can occur as the first constituent in a question sentence.[188][189]

Most verbs have six inflectional forms. The primary forms are a plain present, a third-person singular present, and a preterite (past) form. The secondary forms are a plain form used for the infinitive, a gerund-participle and a past participle.[190] The copula verb to be is the only verb to retain some of its original conjugation, and takes different inflectional forms depending on the subject. The first-person present-tense form is am, the third person singular form is is, and the form are is used in the second-person singular and all three plurals. The only verb past participle is been and its gerund-participle is being.

English inflectional forms
Inflection Strong Regular
Plain present take love
3rd person sg.
present
takes loves
Preterite took loved
Plain (infinitive) take love
Gerund–participle taking loving
Past participle taken loved

Tense, aspect and mood

English has two primary tenses, past (preterite) and non-past. The preterite is inflected by using the preterite form of the verb, which for the regular verbs includes the suffix -ed, and for the strong verbs either the suffix -t or a change in the stem vowel. The non-past form is unmarked except in the third person singular, which takes the suffix -s.[188]

Present Preterite
First person I run I ran
Second person You run You ran
Third person John runs John ran

English does not have future verb forms.[191] The future tense is expressed periphrastically with one of the auxiliary verbs will or shall.[192] Many varieties also use a near future constructed with the phrasal verb be going to ("going-to future").[193]

Future
First person I will run
Second person You will run
Third person John will run

Further aspectual distinctions are shown by auxiliary verbs, primarily have and be, which show the contrast between a perfect and non-perfect past tense (I have run vs. I was running), and compound tenses such as preterite perfect (I had been running) and present perfect (I have been running).[194]

For the expression of mood, English uses a number of modal auxiliaries, such as can, may, will, shall and the past tense forms could, might, would, should. There are also subjunctive and imperative moods, both based on the plain form of the verb (i.e. without the third person singular -s), for use in subordinate clauses (e.g. subjunctive: It is important that he run every day; imperative Run!).[192]

An infinitive form, that uses the plain form of the verb and the preposition to, is used for verbal clauses that are syntactically subordinate to a finite verbal clause. Finite verbal clauses are those that are formed around a verb in the present or preterite form. In clauses with auxiliary verbs, they are the finite verbs and the main verb is treated as a subordinate clause.[195] For example, he has to go where only the auxiliary verb have is inflected for time and the main verb to go is in the infinitive, or in a complement clause such as I saw him leave, where the main verb is to see which is in a preterite form, and leave is in the infinitive.

Phrasal verbs

English also makes frequent use of constructions traditionally called phrasal verbs, verb phrases that are made up of a verb root and a preposition or particle which follows the verb. The phrase then functions as a single predicate. In terms of intonation the preposition is fused to the verb, but in writing it is written as a separate word. Examples of phrasal verbs are to get up, to ask out, to back up, to give up, to get together, to hang out, to put up with, etc. The phrasal verb frequently has a highly idiomatic meaning that is more specialised and restricted than what can be simply extrapolated from the combination of verb and preposition complement (e.g. lay off meaning terminate someone's employment).[196] In spite of the idiomatic meaning, some grammarians, including Huddleston & Pullum (2002:274), do not consider this type of construction to form a syntactic constituent and hence refrain from using the term "phrasal verb". Instead, they consider the construction simply to be a verb with a prepositional phrase as its syntactic complement, i.e. he woke up in the morning and he ran up in the mountains are syntactically equivalent.

Adverbs

The function of adverbs is to modify the action or event described by the verb by providing additional information about the manner in which it occurs.[170] Many adverbs are derived from adjectives by appending the suffix -ly. For example, in the phrase the woman walked quickly, the adverb quickly is derived in this way from the adjective quick. Some commonly used adjectives have irregular adverbial forms, such as good which has the adverbial form well.

Syntax

In the English sentence The cat sat on the mat, the subject is the cat (a noun phrase), the verb is sat, and on the mat is a prepositional phrase (composed of a noun phrase the mat headed by the preposition on). The tree describes the structure of the sentence.

Modern English syntax language is moderately analytic.[197] It has developed features such as modal verbs and word order as resources for conveying meaning. Auxiliary verbs mark constructions such as questions, negative polarity, the passive voice and progressive aspect.

Basic constituent order

English word order has moved from the Germanic verb-second (V2) word order to being almost exclusively subject–verb–object (SVO).[198] The combination of SVO order and use of auxiliary verbs often creates clusters of two or more verbs at the centre of the sentence, such as he had hoped to try to open it.

In most sentences, English only marks grammatical relations through word order.[199] The subject constituent precedes the verb and the object constituent follows it. The example below demonstrates how the grammatical roles of each constituent are marked only by the position relative to the verb:

The dog bites the man
S V O
The man bites the dog
S V O

An exception is found in sentences where one of the constituents is a pronoun, in which case it is doubly marked, both by word order and by case inflection, where the subject pronoun precedes the verb and takes the subjective case form, and the object pronoun follows the verb and takes the objective case form.[200] The example below demonstrates this double marking in a sentence where both object and subject are represented with a third person singular masculine pronoun:

He hit him
S V O

Indirect objects (IO) of ditransitive verbs can be placed either as the first object in a double object construction (S V IO O), such as I gave Jane the book or in a prepositional phrase, such as I gave the book to Jane.[201]

Clause syntax

In English a sentence may be composed of one or more clauses, that may, in turn, be composed of one or more phrases (e.g. Noun Phrases, Verb Phrases, and Prepositional Phrases). A clause is built around a verb and includes its constituents, such as any NPs and PPs. Within a sentence, there is always at least one main clause (or matrix clause) whereas other clauses are subordinate to a main clause. Subordinate clauses may function as arguments of the verb in the main clause. For example, in the phrase I think (that) you are lying, the main clause is headed by the verb think, the subject is I, but the object of the phrase is the subordinate clause (that) you are lying. The subordinating conjunction that shows that the clause that follows is a subordinate clause, but it is often omitted.[202] Relative clauses are clauses that function as a modifier or specifier to some constituent in the main clause: For example, in the sentence I saw the letter that you received today, the relative clause that you received today specifies the meaning of the word letter, the object of the main clause. Relative clauses can be introduced by the pronouns who, whose, whom and which as well as by that (which can also be omitted.)[203] In contrast to many other Germanic languages there is no major differences between word order in main and subordinate clauses.[204]

Auxiliary verb constructions

English syntax relies on auxiliary verbs for many functions including the expression of tense, aspect, and mood. Auxiliary verbs form main clauses, and the main verbs function as heads of a subordinate clause of the auxiliary verb. For example, in the sentence the dog did not find its bone, the clause find its bone is the complement of the negated verb did not. Subject–auxiliary inversion is used in many constructions, including focus, negation, and interrogative constructions.

The verb do can be used as an auxiliary even in simple declarative sentences, where it usually serves to add emphasis, as in "I did shut the fridge." However, in the negated and inverted clauses referred to above, it is used because the rules of English syntax permit these constructions only when an auxiliary is present. Modern English does not allow the addition of the negating adverb not to an ordinary finite lexical verb, as in *I know not—it can only be added to an auxiliary (or copular) verb, hence if there is no other auxiliary present when negation is required, the auxiliary do is used, to produce a form like I do not (don't) know. The same applies in clauses requiring inversion, including most questions—inversion must involve the subject and an auxiliary verb, so it is not possible to say *Know you him?; grammatical rules require Do you know him?[205]

Negation is done with the adverb not, which precedes the main verb and follows an auxiliary verb. A contracted form of not -n't can be used as an enclitic attaching to auxiliary verbs and to the copula verb to be. Just as with questions, many negative constructions require the negation to occur with do-support, thus in Modern English I don't know him is the correct answer to the question Do you know him?, but not *I know him not, although this construction may be found in older English.[206]

Passive constructions also use auxiliary verbs. A passive construction rephrases an active construction in such a way that the object of the active phrase becomes the subject of the passive phrase, and the subject of the active phrase is either omitted or demoted to a role as an oblique argument introduced in a prepositional phrase. They are formed by using the past participle either with the auxiliary verb to be or to get, although not all varieties of English allow the use of passives with get. For example, putting the sentence she sees him into the passive becomes he is seen (by her), or he gets seen (by her).[207]

Questions

Both yes–no questions and wh-questions in English are mostly formed using subject–auxiliary inversion (Am I going tomorrow?, Where can we eat?), which may require do-support (Do you like her?, Where did he go?). In most cases, interrogative words (wh-words; e.g. what, who, where, when, why, how) appear in a fronted position. For example, in the question What did you see?, the word what appears as the first constituent despite being the grammatical object of the sentence. (When the wh-word is the subject or forms part of the subject, no inversion occurs: Who saw the cat?.) Prepositional phrases can also be fronted when they are the question's theme, e.g. To whose house did you go last night?. The personal interrogative pronoun who is the only interrogative pronoun to still show inflection for case, with the variant whom serving as the objective case form, although this form may be going out of use in many contexts.[208]

Discourse level syntax

While English is a subject-prominent language, at the discourse level it tends to use a topic-comment structure, where the known information (topic) precedes the new information (comment). Because of the strict SVO syntax, the topic of a sentence generally has to be the grammatical subject of the sentence. In cases where the topic is not the grammatical subject of the sentence, it is often promoted to subject position through syntactic means. One way of doing this is through a passive construction, the girl was stung by the bee. Another way is through a cleft sentence where the main clause is demoted to be a complement clause of a copula sentence with a dummy subject such as it or there, e.g. it was the girl that the bee stung, there was a girl who was stung by a bee.[209] Dummy subjects are also used in constructions where there is no grammatical subject such as with impersonal verbs (e.g., it is raining) or in existential clauses (there are many cars on the street). Through the use of these complex sentence constructions with informationally vacuous subjects, English is able to maintain both a topic-comment sentence structure and a SVO syntax.

Focus constructions emphasise a particular piece of new or salient information within a sentence, generally through allocating the main sentence level stress on the focal constituent. For example, the girl was stung by a bee (emphasising it was a bee and not, for example, a wasp that stung her), or The girl was stung by a bee (contrasting with another possibility, for example that it was the boy).[210] Topic and focus can also be established through syntactic dislocation, either preposing or postposing the item to be focused on relative to the main clause. For example, That girl over there, she was stung by a bee, emphasises the girl by preposition, but a similar effect could be achieved by postposition, she was stung by a bee, that girl over there, where reference to the girl is established as an "afterthought".[211]

Cohesion between sentences is achieved through the use of deictic pronouns as anaphora (e.g. that is exactly what I mean where that refers to some fact known to both interlocutors, or then used to locate the time of a narrated event relative to the time of a previously narrated event).[212] Discourse markers such as oh, so or well, also signal the progression of ideas between sentences and help to create cohesion. Discourse markers are often the first constituents in sentences. Discourse markers are also used for stance taking in which speakers position themselves in a specific attitude towards what is being said, for example, no way is that true! (the idiomatic marker no way! expressing disbelief), or boy! I'm hungry (the marker boy expressing emphasis). While discourse markers are particularly characteristic of informal and spoken registers of English, they are also used in written and formal registers.[213]

Vocabulary

It is generally stated that English has around 170,000 words, or 220,000 if obsolete words are counted; this estimate is based on the last full edition of the Oxford English Dictionary from 1989.[214] Over half of these words are nouns, a quarter adjectives, and a seventh verbs. There is one count that puts the English vocabulary at about 1 million words—but that count presumably includes words such as Latin species names, scientific terminology, botanical terms, prefixed and suffixed words, jargon, foreign words of extremely limited English use, and technical acronyms.[215]

Due to its status as an international language, English adopts foreign words quickly, and borrows vocabulary from many other sources. Early studies of English vocabulary by lexicographers, the scholars who formally study vocabulary, compile dictionaries, or both, were impeded by a lack of comprehensive data on actual vocabulary in use from good-quality linguistic corpora,[216] collections of actual written texts and spoken passages. Many statements published before the end of the 20th century about the growth of English vocabulary over time, the dates of first use of various words in English, and the sources of English vocabulary will have to be corrected as new computerised analysis of linguistic corpus data becomes available.[215][217]

Word formation processes

English forms new words from existing words or roots in its vocabulary through a variety of processes. One of the most productive processes in English is conversion,[218] using a word with a different grammatical role, for example using a noun as a verb or a verb as a noun. Another productive word-formation process is nominal compounding,[215][217] producing compound words such as babysitter or ice cream or homesick.[218] A process more common in Old English than in Modern English, but still productive in Modern English, is the use of derivational suffixes (-hood, -ness, -ing, -ility) to derive new words from existing words (especially those of Germanic origin) or stems (especially for words of Latin or Greek origin).

Formation of new words, called neologisms, based on Greek and/or Latin roots (for example television or optometry) is a highly productive process in English and in most modern European languages, so much so that it is often difficult to determine in which language a neologism originated. For this reason, lexicographer Philip Gove attributed many such words to the "international scientific vocabulary" (ISV) when compiling Webster's Third New International Dictionary (1961). Another active word-formation process in English are acronyms,[219] words formed by pronouncing as a single word abbreviations of longer phrases, e.g. NATO, laser).

Word origins

Source languages of English vocabulary[6][220]

  Latin (29%)
  (Old) French, including Anglo-French (29%)
  Germanic languages (Old/Middle English, Old Norse, Dutch) (26%)
  Greek (6%)
  Other languages/unknown (6%)
  Derived from proper names (4%)

English, besides forming new words from existing words and their roots, also borrows words from other languages. This adoption of words from other languages is commonplace in many world languages, but English has been especially open to borrowing of foreign words throughout the last 1,000 years.[221] The most commonly used words in English are West Germanic.[222] The words in English learned first by children as they learn to speak, particularly the grammatical words that dominate the word count of both spoken and written texts, are mainly the Germanic words inherited from the earliest periods of the development of Old English.[215]

But one of the consequences of long language contact between French and English in all stages of their development is that the vocabulary of English has a very high percentage of "Latinate" words (derived from French, especially, and also from other Romance languages and Latin). French words from various periods of the development of French now make up one-third of the vocabulary of English.[223] Linguist Anthony Lacoudre estimated that over 40,000 English words are of French origin and may be understood without orthographical change by French speakers.[224] Words of Old Norse origin have entered the English language primarily from the contact between Old Norse and Old English during colonisation of eastern and northern England. Many of these words are part of English core vocabulary, such as egg and knife.[225]

English has also borrowed many words directly from Latin, the ancestor of the Romance languages, during all stages of its development.[217][215] Many of these words had earlier been borrowed into Latin from Greek. Latin or Greek are still highly productive sources of stems used to form vocabulary of subjects learned in higher education such as the sciences, philosophy, and mathematics.[226] English continues to gain new loanwords and calques ("loan translations") from languages all over the world, and words from languages other than the ancestral Anglo-Saxon language make up about 60% of the vocabulary of English.[227]

English has formal and informal speech registers; informal registers, including child-directed speech, tend to be made up predominantly of words of Anglo-Saxon origin, while the percentage of vocabulary that is of Latinate origin is higher in legal, scientific, and academic texts.[228][229]

English loanwords and calques in other languages

English has had a strong influence on the vocabulary of other languages.[223][230] The influence of English comes from such factors as opinion leaders in other countries knowing the English language, the role of English as a world lingua franca, and the large number of books and films that are translated from English into other languages.[231] That pervasive use of English leads to a conclusion in many places that English is an especially suitable language for expressing new ideas or describing new technologies. Among varieties of English, it is especially American English that influences other languages.[232] Some languages, such as Chinese, write words borrowed from English mostly as calques, while others, such as Japanese, readily take in English loanwords written in sound-indicating script.[233] Dubbed films and television programmes are an especially fruitful source of English influence on languages in Europe.[233]

Writing system

Since the ninth century, English has been written in a Latin alphabet (also called Roman alphabet). Earlier Old English texts in Anglo-Saxon runes are only short inscriptions. The great majority of literary works in Old English that survive to today are written in the Roman alphabet.[35] The modern English alphabet contains 26 letters of the Latin script: a, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k, l, m, n, o, p, q, r, s, t, u, v, w, x, y, z (which also have capital forms: A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, U, V, W, X, Y, Z).

The spelling system, or orthography, of English is multi-layered and complex, with elements of French, Latin, and Greek spelling on top of the native Germanic system.[234] Further complications have arisen through sound changes with which the orthography has not kept pace.[47] Compared to European languages for which official organisations have promoted spelling reforms, English has spelling that is a less consistent indicator of pronunciation, and standard spellings of words that are more difficult to guess from knowing how a word is pronounced.[235] There are also systematic spelling differences between British and American English. These situations have prompted proposals for spelling reform in English.[236]

Although letters and speech sounds do not have a one-to-one correspondence in standard English spelling, spelling rules that take into account syllable structure, phonetic changes in derived words, and word accent are reliable for most English words.[237] Moreover, standard English spelling shows etymological relationships between related words that would be obscured by a closer correspondence between pronunciation and spelling, for example the words photograph, photography, and photographic,[237] or the words electricity and electrical. While few scholars agree with Chomsky and Halle (1968) that conventional English orthography is "near-optimal",[234] there is a rationale for current English spelling patterns.[238] The standard orthography of English is the most widely used writing system in the world.[239] Standard English spelling is based on a graphomorphemic segmentation of words into written clues of what meaningful units make up each word.[240]

Readers of English can generally rely on the correspondence between spelling and pronunciation to be fairly regular for letters or digraphs used to spell consonant sounds. The letters b, d, f, h, j, k, l, m, n, p, r, s, t, v, w, y, z represent, respectively, the phonemes /b, d, f, h, dʒ, k, l, m, n, p, r, s, t, v, w, j, z/. The letters c and g normally represent /k/ and /ɡ/, but there is also a soft c pronounced /s/, and a soft g pronounced /dʒ/. The differences in the pronunciations of the letters c and g are often signalled by the following letters in standard English spelling. Digraphs used to represent phonemes and phoneme sequences include ch for /tʃ/, sh for /ʃ/, th for /θ/ or /ð/, ng for /ŋ/, qu for /kw/, and ph for /f/ in Greek-derived words. The single letter x is generally pronounced as /z/ in word-initial position and as /ks/ otherwise. There are exceptions to these generalisations, often the result of loanwords being spelled according to the spelling patterns of their languages of origin[237] or residues of proposals by scholars in the early period of Modern English to follow the spelling patterns of Latin for English words of Germanic origin.[241]

For the vowel sounds of the English language, however, correspondences between spelling and pronunciation are more irregular. There are many more vowel phonemes in English than there are single vowel letters (a, e, i, o, u, w, y). As a result, some "long vowels" are often indicated by combinations of letters (like the oa in boat, the ow in how, and the ay in stay), or the historically based silent e (as in note and cake).[238]

The consequence of this complex orthographic history is that learning to read and write can be challenging in English. It can take longer for school pupils to become independently fluent readers of English than of many other languages, including Italian, Spanish, and German.[242] Nonetheless, there is an advantage for learners of English reading in learning the specific sound-symbol regularities that occur in the standard English spellings of commonly used words.[237] Such instruction greatly reduces the risk of children experiencing reading difficulties in English.[243][244] Making primary school teachers more aware of the primacy of morpheme representation in English may help learners learn more efficiently to read and write English.[245]

English writing also includes a system of punctuation marks that is similar to those used in most alphabetic languages around the world. The purpose of punctuation is to mark meaningful grammatical relationships in sentences to aid readers in understanding a text and to indicate features important for reading a text aloud.[246]

Dialects, accents, and varieties

Dialectologists identify many English dialects, which usually refer to regional varieties that differ from each other in terms of patterns of grammar, vocabulary, and pronunciation. The pronunciation of particular areas distinguishes dialects as separate regional accents. The major native dialects of English are often divided by linguists into the two extremely general categories of British English (BrE) and North American English (NAE).[247] There also exists a third common major grouping of English varieties: Southern Hemisphere English, the most prominent being Australian and New Zealand English.

Britain and Ireland

Map showing the main dialect regions in the UK and Ireland

Since the English language first evolved in Britain and Ireland, the archipelago is home to the most diverse dialects, particularly in England. Within the United Kingdom, the Received Pronunciation (RP), an educated dialect of South East England, is traditionally used as the broadcast standard and is considered the most prestigious of the British dialects. The spread of RP (also known as BBC English) through the media has caused many traditional dialects of rural England to recede, as youths adopt the traits of the prestige variety instead of traits from local dialects. At the time of the Survey of English Dialects, grammar and vocabulary differed across the country, but a process of lexical attrition has led most of this variation to disappear.[248]

Nonetheless, this attrition has mostly affected dialectal variation in grammar and vocabulary, and in fact, only 3 percent of the English population actually speak RP, the remainder speaking in regional accents and dialects with varying degrees of RP influence.[249] There is also variability within RP, particularly along class lines between Upper and Middle-class RP speakers and between native RP speakers and speakers who adopt RP later in life.[250] Within Britain, there is also considerable variation along lines of social class, and some traits though exceedingly common are considered "non-standard" and are associated with lower class speakers and identities. An example of this is H-dropping, which was historically a feature of lower-class London English, particularly Cockney, and can now be heard in the local accents of most parts of England—yet it remains largely absent in broadcasting and among the upper crust of British society.[251]

English in England can be divided into four major dialect regions, Southwest English, South East English, Midlands English, and Northern English. Within each of these regions several local subdialects exist: Within the Northern region, there is a division between the Yorkshire dialects and the Geordie dialect spoken in Northumbria around Newcastle, and the Lancashire dialects with local urban dialects in Liverpool (Scouse) and Manchester (Mancunian). Having been the centre of Danish occupation during the Viking Invasions, Northern English dialects, particularly the Yorkshire dialect, retain Norse features not found in other English varieties.[252]

Since the 15th century, southeastern England varieties have centred on London, which has been the centre from which dialectal innovations have spread to other dialects. In London, the Cockney dialect was traditionally used by the lower classes, and it was long a socially stigmatised variety. The spread of Cockney features across the south-east led the media to talk of Estuary English as a new dialect, but the notion was criticised by many linguists on the grounds that London had been influencing neighbouring regions throughout history.[253][254][255] Traits that have spread from London in recent decades include the use of intrusive R (drawing is pronounced drawring /ˈdrɔːrɪŋ/), t-glottalisation (Potter is pronounced with a glottal stop as Po'er /poʔʌ/), and the pronunciation of th- as /f/ (thanks pronounced fanks) or /v/ (bother pronounced bover).[256]

Scots is today considered a separate language from English, but it has its origins in early Northern Middle English[257] and developed and changed during its history with influence from other sources, particularly Scots Gaelic and Old Norse. Scots itself has a number of regional dialects. And in addition to Scots, Scottish English comprises the varieties of Standard English spoken in Scotland; most varieties are Northern English accents, with some influence from Scots.[258]

In Ireland, various forms of English have been spoken since the Norman invasions of the 11th century. In County Wexford, in the area surrounding Dublin, two extinct dialects known as Forth and Bargy and Fingallian developed as offshoots from Early Middle English, and were spoken until the 19th century. Modern Irish English, however, has its roots in English colonisation in the 17th century. Today Irish English is divided into Ulster English, the Northern Ireland dialect with strong influence from Scots, and various dialects of the Republic of Ireland. Like Scottish and most North American accents, almost all Irish accents preserve the rhoticity which has been lost in the dialects influenced by RP.[20][259]

North America

Rhoticity dominates in North American English. The Atlas of North American English found over 50% non-rhoticity, though, in at least one local white speaker in each U.S. metropolitan area designated here by a red dot. Non-rhotic African American Vernacular English pronunciations may be found among African Americans regardless of location.

North American English is fairly homogeneous compared to British English. Today, American accent variation is often increasing at the regional level and decreasing at the very local level,[260] though most Americans still speak within a phonological continuum of similar accents,[261] known collectively as General American (GA), with differences hardly noticed even among Americans themselves (such as Midland and Western American English).[262][263][264] In most American and Canadian English dialects, rhoticity (or r-fulness) is dominant, with non-rhoticity (r-dropping) becoming associated with lower prestige and social class especially after World War II; this contrasts with the situation in England, where non-rhoticity has become the standard.[265]

Separate from GA are American dialects with clearly distinct sound systems, historically including Southern American English, English of the coastal Northeast (famously including Eastern New England English and New York City English), and African American Vernacular English, all of which are historically non-rhotic. Canadian English, except for the Atlantic provinces and perhaps Quebec, may be classified under GA as well, but it often shows the raising of the vowels // and // before voiceless consonants, as well as distinct norms for written and pronunciation standards.[266]

In Southern American English, the most populous American "accent group" outside of GA,[267] rhoticity now strongly prevails, replacing the region's historical non-rhotic prestige.[268][269][270] Southern accents are colloquially described as a "drawl" or "twang,"[271] being recognised most readily by the Southern Vowel Shift initiated by glide-deleting in the /aɪ/ vowel (e.g. pronouncing spy almost like spa), the "Southern breaking" of several front pure vowels into a gliding vowel or even two syllables (e.g. pronouncing the word "press" almost like "pray-us"),[272] the pin–pen merger, and other distinctive phonological, grammatical, and lexical features, many of which are actually recent developments of the 19th century or later.[273]

Today spoken primarily by working- and middle-class African Americans, African-American Vernacular English (AAVE) is also largely non-rhotic and likely originated among enslaved Africans and African Americans influenced primarily by the non-rhotic, non-standard older Southern dialects. A minority of linguists,[274] contrarily, propose that AAVE mostly traces back to African languages spoken by the slaves who had to develop a pidgin or Creole English to communicate with slaves of other ethnic and linguistic origins.[275] AAVE's important commonalities with Southern accents suggests it developed into a highly coherent and homogeneous variety in the 19th or early 20th century. AAVE is commonly stigmatised in North America as a form of "broken" or "uneducated" English, as are white Southern accents, but linguists today recognise both as fully developed varieties of English with their own norms shared by a large speech community.[276][277]

Australia and New Zealand

Since 1788, English has been spoken in Oceania, and Australian English has developed as a first language of the vast majority of the inhabitants of the Australian continent, its standard accent being General Australian. The English of neighbouring New Zealand has to a lesser degree become an influential standard variety of the language.[278] Australian and New Zealand English are each other's closest relatives with few differentiating characteristics, followed by South African English and the English of southeastern England, all of which have similarly non-rhotic accents, aside from some accents in the South Island of New Zealand. Australian and New Zealand English stand out for their innovative vowels: many short vowels are fronted or raised, whereas many long vowels have diphthongised. Australian English also has a contrast between long and short vowels, not found in most other varieties. Australian English grammar aligns closely to British and American English; like American English, collective plural subjects take on a singular verb (as in the government is rather than are).[279][280] New Zealand English uses front vowels that are often even higher than in Australian English.[281][282][283]

Singapore

The development of Singapore English started from at least 1819 when British statesman Stamford Raffles arrived in the lands that now make up Singapore to establish a trading port. It generally resembles British English and is often used in more formal settings such as the workplace or when communicating with people of authority such as employers, teachers, and government officials.[284] Singapore English acts as the "bridge" among different ethnic groups in Singapore, and in addition to being one of the four official languages in the country, it is considered de facto as the main language of communication. Standard Singapore English retains British spelling and grammar.[285]

The standard Singaporean accent used to be officially Received Pronunciation (RP), prevalent during news broadcasts and in radio. However, a standard Singaporean accent, quite independent of any external standard, including RP, started to emerge. A 2003 study by the National Institute of Education in Singapore suggests that a standard Singaporean pronunciation is emerging and is on the cusp of being standardised.[286] Singaporean accents can also be said to be largely non-rhotic.[287]

In addition to Singapore English, Singlish is an English-based creole language[288] spoken in Singapore. Unlike SSE, Singlish includes many discourse particles and loan words from various Asian languages such as Malay, Japanese, Mandarin and Hokkien.[289] Although it is controversially regarded as "low prestige" especially by the government, most Singaporeans view Singlish as a unique Singaporean identity and continues to be used in informal communication among Singaporeans, and for new citizens, immigrants or tourists to learn more about Singaporean culture.[286]

Philippines

The first significant exposure of the Philippines to the English language occurred in 1762 when the British occupied Manila during the Seven Years' War, but this was a brief episode that had no lasting influence.[citation needed] English later became more important and widespread during American rule between 1898 and 1946, and remains an official language[clarification needed] of the Philippines. Today, the use of English is ubiquitous in the Philippines, from street signs and marquees, government documents and forms, courtrooms, the media and entertainment industries, the business sector, and other aspects of daily life.[citation needed] One such usage that is also prominent in the country is in speech, where most Filipinos from Manila would use or have been exposed to Taglish, a form of code-switching between Tagalog and English.[citation needed] A similar code-switching method is used by urban native speakers of Visayan languages called Bislish.[citation needed]

Africa, the Caribbean, and South Asia

English is spoken widely in southern Africa and is an official or co-official language in several countries. In South Africa, English has been spoken since 1820, co-existing with Afrikaans and various African languages such as the Khoe and Bantu languages. Today, about 9 percent of the South African population speaks South African English (SAE) as a first language. SAE is a non-rhotic variety, which tends to follow RP as a norm. It is alone among non-rhotic varieties in lacking intrusive r. There are different L2 varieties that differ based on the native language of the speakers.[290] Most phonological differences from RP are in the vowels.[291] Consonant differences include the tendency to pronounce /p, t, t͡ʃ, k/ without aspiration (e.g. pin pronounced [pɪn] rather than as [pʰɪn] as in most other varieties), while r is often pronounced as a flap [ɾ] instead of as the more common fricative.[292]

Nigerian English is a dialect of English spoken in Nigeria.[293] It is based on British English, but in recent years, because of influence from the United States, some words of American English origin have made it into Nigerian English. Additionally, some new words and collocations have emerged from the language, which come from the need to express concepts specific to the culture of the nation (e.g. senior wife). Over 150 million Nigerians speak English.[294]

Several varieties of English are also spoken in the Caribbean islands that were colonial possessions of Britain, including Jamaica, and the Leeward and Windward Islands and Trinidad and Tobago, Barbados, the Cayman Islands, and Belize. Each of these areas is home both to a local variety of English and a local English-based creole, combining English and African languages. The most prominent varieties are Jamaican English and Jamaican Creole. In Central America, English-based creoles are spoken in on the Caribbean coasts of Nicaragua and Panama.[295] Locals are often fluent both in the local English variety and the local creole languages and code-switching between them is frequent, indeed another way to conceptualise the relationship between Creole and Standard varieties is to see a spectrum of social registers with the Creole forms serving as "basilect" and the more RP-like forms serving as the "acrolect", the most formal register.[296]

Most Caribbean varieties are based on British English and consequently, most are non-rhotic, except for formal styles of Jamaican English which are often rhotic. Jamaican English differs from RP in its vowel inventory, which has a distinction between long and short vowels rather than tense and lax vowels as in Standard English. The diphthongs /ei/ and /ou/ are monophthongs [eː] and [oː] or even the reverse diphthongs [ie] and [uo] (e.g. bay and boat pronounced [bʲeː] and [bʷoːt]). Often word-final consonant clusters are simplified so that "child" is pronounced [t͡ʃail] and "wind" [win].[297][298][299]

As a historical legacy, Indian English tends to take RP as its ideal, and how well this ideal is realised in an individual's speech reflects class distinctions among Indian English speakers. Indian English accents are marked by the pronunciation of phonemes such as /t/ and /d/ (often pronounced with retroflex articulation as [ʈ] and [ɖ]) and the replacement of /θ/ and /ð/ with dentals [t̪] and [d̪]. Sometimes Indian English speakers may also use spelling based pronunciations where the silent ⟨h⟩ found in words such as ghost is pronounced as an Indian voiced aspirated stop [ɡʱ].[300]

See also

References

  1. ^ Oxford Learner's Dictionary 2015, Entry: English – Pronunciation.
  2. ^ a b Crystal 2006, pp. 424–426.
  3. ^ a b c The Routes of English.
  4. ^ Crystal 2003a, p. 6.
  5. ^ Wardhaugh 2010, p. 55.
  6. ^ a b Finkenstaedt, Thomas; Dieter Wolff (1973). Ordered profusion; studies in dictionaries and the English lexicon. C. Winter. ISBN 978-3-533-02253-4.
  7. ^ a b Bammesberger 1992, p. 30.
  8. ^ a b Svartvik & Leech 2006, p. 39.
  9. ^ a b Ian Short, A Companion to the Anglo-Norman World, "Language and Literature", Boydell & Brewer Ltd, 2007. (p. 193)
  10. ^ Crystal 2003b, p. 30.
  11. ^ "How English evolved into a global language". BBC. 20 December 2010. Retrieved 9 August 2015.
  12. ^ König 1994, p. 539.
  13. ^ English at Ethnologue (22nd ed., 2019)
  14. ^ Ethnologue 2010.
  15. ^ Crystal, David (2008). "Two thousand million?". English Today. 24 (1): 3–6. doi:10.1017/S0266078408000023. S2CID 145597019.
  16. ^ a b Crystal 2003b, pp. 108–109.
  17. ^ Bammesberger 1992, pp. 29–30.
  18. ^ Robinson 1992.
  19. ^ Romaine 1982, pp. 56–65.
  20. ^ a b Barry 1982, pp. 86–87.
  21. ^ Harbert 2007.
  22. ^ Thomason & Kaufman 1988, pp. 264–265.
  23. ^ Watts 2011, Chapter 4.
  24. ^ Durrell 2006.
  25. ^ König & van der Auwera 1994.
  26. ^ Baugh, Albert (1951). A History of the English Language. London: Routledge & Kegan Paul. pp. 60–83, 110–130
  27. ^ Shore, Thomas William (1906), Origin of the Anglo-Saxon Race – A Study of the Settlement of England and the Tribal Origin of the Old English People (1st ed.), London, pp. 3, 393
  28. ^ Collingwood & Myres 1936.
  29. ^ Graddol, Leith & Swann et al. 2007.
  30. ^ Blench & Spriggs 1999.
  31. ^ Bosworth & Toller 1921.
  32. ^ Campbell 1959, p. 4.
  33. ^ Toon 1992, Chapter: Old English Dialects.
  34. ^ Donoghue 2008.
  35. ^ a b c Gneuss 2013, p. 23.
  36. ^ Denison & Hogg 2006, pp. 30–31.
  37. ^ Hogg 1992, Chapter 3. Phonology and Morphology.
  38. ^ Smith 2009.
  39. ^ Trask & Trask 2010.
  40. ^ a b c Lass 2006, pp. 46–47.
  41. ^ Hogg 2006, pp. 360–361.
  42. ^ Thomason & Kaufman 1988, pp. 284–290.
  43. ^ Lass 1992, pp. 103–123.
  44. ^ Fischer & van der Wurff 2006, pp. 111–13.
  45. ^ Wycliffe, John. "Bible" (PDF). Wesley NNU.
  46. ^ Horobin, Simon. "Chaucer's Middle English". The Open Access Companion to the Canterbury Tales. Louisiana State University. Retrieved 24 November 2019. The only appearances of their and them in Chaucer’s works are in the Reeve’s Tale, where they form part of the Northern dialect spoken by the two Cambridge students, Aleyn and John, demonstrating that at this time they were still perceived to be Northernisms
  47. ^ a b Lass 2000.
  48. ^ Görlach 1991, pp. 66–70.
  49. ^ Nevalainen & Tieken-Boon van Ostade 2006, pp. 274–79.
  50. ^ Cercignani 1981.
  51. ^ How English evolved into a global language 2010.
  52. ^ Romaine 2006, p. 586.
  53. ^ a b Mufwene 2006, p. 614.
  54. ^ a b Northrup 2013, pp. 81–86.
  55. ^ Baker, Colin (1998). Encyclopedia of Bilingualism and Bilingual Education. Multilingual Matters. p. 311. ISBN 978-1-85359-362-8.
  56. ^ a b c Graddol 2006.
  57. ^ a b c Crystal 2003a.
  58. ^ McCrum, MacNeil & Cran 2003, pp. 9–10.
  59. ^ a b Romaine 1999, pp. 1–56.
  60. ^ Romaine 1999, p. 2: "Other changes such as the spread and regularisation of do support began in the thirteenth century and were more or less complete in the nineteenth. Although do coexisted with the simple verb forms in negative statements from the early ninth century, obligatoriness was not complete until the nineteenth. The increasing use of do periphrasis coincides with the fixing of SVO word order. Not surprisingly, do is first widely used in interrogatives, where the word order is disrupted, and then later spread to negatives."
  61. ^ Leech et al. 2009, pp. 18–19.
  62. ^ Mair & Leech 2006.
  63. ^ Mair 2006.
  64. ^ "Which countries are best at English as a second language?". World Economic Forum. Retrieved 29 November 2016.
  65. ^ Crystal 2003b, p. 106.
  66. ^ a b Svartvik & Leech 2006, p. 2.
  67. ^ a b Kachru 2006, p. 196.
  68. ^ a b Ryan 2013, Table 1.
  69. ^ Office for National Statistics 2013, Key Points.
  70. ^ National Records of Scotland 2013.
  71. ^ Northern Ireland Statistics and Research Agency 2012, Table KS207NI: Main Language.
  72. ^ Statistics Canada 2014.
  73. ^ Australian Bureau of Statistics 2013.
  74. ^ Statistics South Africa 2012, Table 2.5 Population by first language spoken and province (number).
  75. ^ Statistics New Zealand 2014.
  76. ^ a b c d Bao 2006, p. 377.
  77. ^ Crystal 2003a, p. 69.
  78. ^ Rubino 2006.
  79. ^ Patrick 2006a.
  80. ^ Lim & Ansaldo 2006.
  81. ^ Connell 2006.
  82. ^ Schneider 2007.
  83. ^ a b Trudgill & Hannah 2008, p. 5.
  84. ^ Trudgill & Hannah 2008, p. 4.
  85. ^ European Commission 2012.
  86. ^ Kachru 2006, p. 197.
  87. ^ Kachru 2006, p. 198.
  88. ^ Bao 2006.
  89. ^ Trudgill & Hannah 2008, p. 7.
  90. ^ Trudgill & Hannah 2008, p. 2.
  91. ^ Romaine 1999.
  92. ^ Baugh & Cable 2002.
  93. ^ Trudgill & Hannah 2008, pp. 8–9.
  94. ^ Trudgill 2006.
  95. ^ Ammon 2008, pp. 1537–1539.
  96. ^ Svartvik & Leech 2006, p. 122.
  97. ^ Trudgill & Hannah 2008, pp. 5–6.
  98. ^ Deumert 2006, p. 130.
  99. ^ Deumert 2006, p. 131.
  100. ^ Crawford, James (1 February 2012). "Language Legislation in the U.S.A." languagepolicy.net. Retrieved 29 May 2013.
  101. ^ "States with Official English Laws". us-english.org. Archived from the original on 15 May 2013. Retrieved 29 May 2013.
  102. ^ Romaine 1999, p. 5.
  103. ^ Svartvik & Leech 2006, p. 1.
  104. ^ Kachru 2006, p. 195.
  105. ^ Mazrui & Mazrui 1998.
  106. ^ Mesthrie 2010, p. 594.
  107. ^ Annamalai 2006.
  108. ^ Sailaja 2009, pp. 2–9.
  109. ^ "Indiaspeak: English is our 2nd language – The Times of India". The Times of India. Retrieved 5 January 2016.
  110. ^ Human Development in India: Challenges for a Society in Transition (PDF). Oxford University Press. 2005. ISBN 978-0-19-806512-8. Archived from the original (PDF) on 11 December 2015. Retrieved 5 January 2016.
  111. ^ Crystal 2004.
  112. ^ Graddol 2010.
  113. ^ Meierkord 2006, p. 165.
  114. ^ Brutt-Griffler 2006, pp. 690–91.
  115. ^ a b Northrup 2013.
  116. ^ Wojcik 2006, p. 139.
  117. ^ International Maritime Organization 2011.
  118. ^ International Civil Aviation Organization 2011.
  119. ^ Gordin 2015.
  120. ^ Phillipson 2004, p. 47.
  121. ^ ConradRubal-Lopez 1996, p. 261.
  122. ^ Richter 2012, p. 29.
  123. ^ United Nations 2008.
  124. ^ Ammon 2006, p. 321.
  125. ^ European Commission 2012, pp. 21, 19.
  126. ^ Alcaraz Ariza & Navarro 2006.
  127. ^ Brutt-Griffler 2006, pp. 694–95.
  128. ^ "Globish – a language of international business?". Global Lingo. 2 April 2012. Retrieved 24 November 2019.
  129. ^ Crystal 2002.
  130. ^ Jambor 2007.
  131. ^ Svartvik & Leech 2006, Chapter 12: English into the Future.
  132. ^ Crystal 2006.
  133. ^ Brutt-Griffler 2006.
  134. ^ Li 2003.
  135. ^ Meierkord 2006, p. 163.
  136. ^ Wolfram 2006, pp. 334–335.
  137. ^ Carr & Honeybone 2007.
  138. ^ Bermúdez-Otero & McMahon 2006.
  139. ^ MacMahon 2006.
  140. ^ International Phonetic Association 1999, pp. 41–42.
  141. ^ König 1994, p. 534.
  142. ^ Collins & Mees 2003, pp. 47–53.
  143. ^ Trudgill & Hannah 2008, p. 13.
  144. ^ Trudgill & Hannah 2008, p. 41.
  145. ^ Brinton & Brinton 2010, pp. 56–59.
  146. ^ Wells, John C. (8 February 2001). "IPA transcription systems for English". University College London.
  147. ^ Collins & Mees 2003, pp. 46–50.
  148. ^ Cruttenden 2014, p. 138.
  149. ^ Flemming & Johnson 2007.
  150. ^ Wells 1982, p. 167.
  151. ^ Wells 1982, p. 121.
  152. ^ Brinton & Brinton 2010, p. 60.
  153. ^ König 1994, pp. 537–538.
  154. ^ International Phonetic Association 1999, p. 42.
  155. ^ Oxford Learner's Dictionary 2015, Entry "contract".
  156. ^ Merriam Webster 2015, Entry "contract".
  157. ^ Macquarie Dictionary 2015, Entry "contract".
  158. ^ Brinton & Brinton 2010, p. 66.
  159. ^ "Sentence stress". ESOL Nexus. British Council. Retrieved 24 November 2019.
  160. ^ Lunden, Anya (2017). "Duration, vowel quality, and the rhythmic pattern of English". Laboratory Phonology. 8: 27. doi:10.5334/labphon.37.
  161. ^ a b Trudgill & Hannah 2002, pp. 4–6.
  162. ^ Lass 1992, pp. 90, 118, 610; Lass 2000, pp. 80, 656.
  163. ^ Roach 2009, p. 53.
  164. ^ Giegerich 1992, p. 36.
  165. ^ Wells, John (1982). Accents of English. ISBN 0-521-28540-2.
  166. ^ Lass 2000, p. 114.
  167. ^ Wells 1982, pp. xviii–xix.
  168. ^ Wells 1982, p. 493.
  169. ^ Huddleston & Pullum 2002, p. 22.
  170. ^ a b c d Carter, Ronald; McCarthey, Michael; Mark, Geraldine; O'Keeffe, Anne (2016). English Grammar Today. Cambridge Univ Pr. ISBN 978-1-316-61739-7.
  171. ^ a b Baugh, Albert; Cable, Thomas (2012). A history of the English language (6th ed.). Routledge. ISBN 978-0-415-65596-5.
  172. ^ Aarts & Haegeman (2006), p. 118.
  173. ^ Payne & Huddleston 2002.
  174. ^ Huddleston & Pullum 2002, p. 56–57.
  175. ^ Huddleston & Pullum 2002, p. 55.
  176. ^ Huddleston & Pullum 2002, pp. 54–5.
  177. ^ Huddleston & Pullum 2002, p. 57.
  178. ^ a b König 1994, p. 540.
  179. ^ Mair 2006, pp. 148–49.
  180. ^ Leech 2006, p. 69: "Nominative is a traditional name for the subjective case"
  181. ^ O'Dwyer 2006: "English has subjective, objective and possessive cases."
  182. ^ Greenbaum & Nelson 2002.
  183. ^ Sweet 2014, p. 52: "But in that special class of nouns called personal pronouns we find a totally different system of case-inflection, namely, a nominative case (he) and an objective case (him)"
  184. ^ Jespersen 2007, pp. 173–185.
  185. ^ Huddleston & Pullum 2002, p. 425–26.
  186. ^ Huddleston & Pullum 2002, p. 426.
  187. ^ a b Huddleston & Pullum 2002, p. 58.
  188. ^ a b Huddleston & Pullum 2002, p. 51.
  189. ^ König 1994, p. 541.
  190. ^ Huddleston & Pullum 2002, p. 50.
  191. ^ Huddleston & Pullum 2002, pp. 208–210.
  192. ^ a b Huddleston & Pullum 2002, p. 51–52.
  193. ^ Huddleston & Pullum 2002, pp. 210–11.
  194. ^ Huddleston & Pullum 2002, p. 50–51.
  195. ^ "Finite and Nonfinite Clauses". MyEnglishGrammar.com. Retrieved 7 December 2019.
  196. ^ Dixon 1982.
  197. ^ McArthur 1992, pp. 64, 610–611.
  198. ^ König 1994, p. 553.
  199. ^ König 1994, p. 550.
  200. ^ "Cases of Nouns and Pronouns". Guide to Grammar and Writing. Retrieved 24 November 2019.
  201. ^ König 1994, p. 551.
  202. ^ Miller 2002, pp. 60–69.
  203. ^ König 1994, p. 545.
  204. ^ König 1994, p. 557.
  205. ^ Huddleston & Pullum 2002, p. 114.
  206. ^ Huddleston & Pullum 2002, pp. 786–790.
  207. ^ Miller 2002, pp. 26–27.
  208. ^ Huddleston & Pullum 2002, pp. 7–8.
  209. ^ Huddleston & Pullum 2002, pp. 1365–70.
  210. ^ Huddleston & Pullum 2002, p. 1370.
  211. ^ Huddleston & Pullum 2002, p. 1366.
  212. ^ Halliday & Hasan 1976.
  213. ^ Schiffrin 1988.
  214. ^ "How many words are there in the English language?". Oxford Dictionaries.
  215. ^ a b c d e Algeo 1999.
  216. ^ Leech et al. 2009, pp. 24–50.
  217. ^ a b c Kastovsky 2006.
  218. ^ a b Crystal 2003b, p. 129.
  219. ^ Crystal 2003b, pp. 120–121.
  220. ^ Williams, Joseph M. (1986). Origins of the English Language: A Social and Linguistic History. ISBN 978-0-02-934470-5.
  221. ^ Denning, Kessler & Leben 2007, p. 7.
  222. ^ Nation 2001, p. 265.
  223. ^ a b Gottlieb 2006, p. 196.
  224. ^ "L'incroyable histoire des mots français dans la langue anglaise". Daily Motion (in French). Retrieved 20 November 2018.
  225. ^ Denning, Kessler & Leben 2007.
  226. ^ Romaine 1999, p. 4.
  227. ^ Fasold & Connor-Linton 2014, p. 302.
  228. ^ Crystal 2003b, pp. 124–127.
  229. ^ Algeo 1999, pp. 80–81.
  230. ^ Brutt-Griffler 2006, p. 692.
  231. ^ Gottlieb 2006, p. 197.
  232. ^ Gottlieb 2006, p. 198.
  233. ^ a b Gottlieb 2006, p. 202.
  234. ^ a b Swan 2006, p. 149.
  235. ^ Mountford 2006.
  236. ^ Neijt 2006.
  237. ^ a b c d Daniels & Bright 1996, p. 653.
  238. ^ a b Abercrombie & Daniels 2006.
  239. ^ Mountford 2006, p. 156.
  240. ^ Mountford 2006, pp. 157–158.
  241. ^ Daniels & Bright 1996, p. 654.
  242. ^ Dehaene 2009.
  243. ^ McGuinness 1997.
  244. ^ Shaywitz 2003.
  245. ^ Mountford 2006, p. 159.
  246. ^ Lawler 2006, p. 290.
  247. ^ Crystal 2003b, p. 107.
  248. ^ Trudgill 1999, p. 125.
  249. ^ Hughes & Trudgill 1996, p. 3.
  250. ^ Hughes & Trudgill 1996, p. 37.
  251. ^ Hughes & Trudgill 1996, p. 40.
  252. ^ Hughes & Trudgill 1996, p. 31.
  253. ^ "Estuary English Q and A – JCW". Phon.ucl.ac.uk. Retrieved 16 August 2010.
  254. ^ Roach 2009, p. 4.
  255. ^ Trudgill 1999, p. 80.
  256. ^ Trudgill 1999, pp. 80–81.
  257. ^ Aitken & McArthur 1979, p. 81.
  258. ^ Romaine 1982.
  259. ^ Hickey 2007.
  260. ^ Labov 2012.
  261. ^ Wells 1982, p. 34.
  262. ^ Rowicka 2006.
  263. ^ Toon 1982.
  264. ^ Cassidy 1982.
  265. ^ Labov 1972.
  266. ^ Boberg 2010.
  267. ^ "Do You Speak American: What Lies Ahead". PBS. Retrieved 15 August 2007.
  268. ^ Thomas, Erik R. (2003), "Rural White Southern Accents" (PDF), Atlas of North American English (online), Mouton de Gruyter, p. 16, archived from the original (PDF) on 22 December 2014, retrieved 11 November 2015. [Later published as a chapter in: Bernd Kortmann and Edgar W. Schneider (eds) (2004). A Handbook of Varieties of English: A Multimedia Reference Tool. New York: Mouton de Gruyter, pp. 300–324.]CS1 maint: postscript (link)
  269. ^ Levine & Crockett 1966.
  270. ^ Schönweitz 2001.
  271. ^ Montgomery 1993.
  272. ^ Thomas 2008, p. 95–96.
  273. ^ Bailey 1997.
  274. ^ McWhorter, John H. (2001). Word on the Street: Debunking the Myth of a "Pure" Standard English. Basic Books. p. 162. ISBN 978-0-7382-0446-8.
  275. ^ Bailey 2001.
  276. ^ Green 2002.
  277. ^ Patrick 2006b.
  278. ^ Eagleson 1982.
  279. ^ Trudgill & Hannah 2002, pp. 16–21.
  280. ^ Burridge 2010.
  281. ^ Trudgill & Hannah 2002, pp. 24–26.
  282. ^ Maclagan 2010.
  283. ^ Gordon, Campbell & Hay et al. 2004.
  284. ^ Harada, Shinichi (2009). "The Roles of Singapore Standard English and Singlish" (PDF). Bunkyōdaigaku jōhō gakubu “jōhō kenkyū”. 40: 70–82. Archived from the original (PDF) on 2 June 2013.
  285. ^ "What are some commonly misspelled English words?". National Library Board, Singapore. 18 April 2008. Archived from the original on 3 March 2012. Retrieved 7 June 2013.
  286. ^ a b Mercer, Neil; Maybin, Janet (1996). Using English: From Conversation to Canon. United Kingdom: Routledge. p. 229. ISBN 0-415-13120-0. Another interesting feature of Lee's songs is the (nonstandard) pronunciation of Singapore English speakers in [...] playful use of features of Singaporean English that have strong cultural connotations, Dick Lee is successfully able to [...]
  287. ^ Deterding, David (2007). English in Singapore: Varieties, literacies and literatures. Newcastle: Cambridge Scholars Publishing. p. 11.
  288. ^ Yoong, David (2009), Standard English and Singlish: The Clash of Language (PDF) (abstract), archived from the original (PDF) on 30 March 2012
  289. ^ "Singlish Guide: 125 Phrases/Words That Define SG (Singaporean English)". guidesify.com. 13 August 2017. Retrieved 11 September 2018.
  290. ^ Lanham 1982.
  291. ^ Lass 2002.
  292. ^ Trudgill & Hannah 2002, pp. 30–31.
  293. ^ "Nigerian English". Encarta. Microsoft. Archived from the original on 9 September 2010. Retrieved 17 July 2012.
  294. ^ Adegbija, Efurosibina (1989). "Lexico-semantic variation in Nigerian English". World Englishes. 8 (2): 165–177. doi:10.1111/j.1467-971X.1989.tb00652.x.
  295. ^ Lawton 1982.
  296. ^ Trudgill & Hannah 2002, p. 115.
  297. ^ Trudgill & Hannah 2002, pp. 117–18.
  298. ^ Lawton 1982, p. 256–60.
  299. ^ Trudgill & Hannah 2002, pp. 115–16.
  300. ^ Sailaja 2009, pp. 19–24.

Bibliography

External links