ادموند رابرتز (دیپلمات)

از ویکیپدیا، دانشنامه آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ادموند رابرتز
بدنیا آمدن29 ژوئن 1784
پورتسموث، نیوهمپشایر
فوت کرد12 ژوئن 1836، سن 51 سالگی [1]
اشتغالبازرگان؛ فرستاده فوق العاده
شناخته شده برایمعاهده رفاقت و تجارت سیامی-آمریکایی معاهده
عمان 1834
کار قابل توجه
همسرکاترین ویپل لنگدون
فرزندان11

ادموند رابرتز (زاده 29 ژوئن 1784 - درگذشته 12 ژوئن 1836) یک دیپلمات آمریکایی بود. او که توسط پرزیدنت اندرو جکسون منصوب شد ، به عنوان اولین فرستاده ایالات متحده در خاور دور خدمت کرد و در طول سال ها با ناو هواپیمابر USS Peacock در مأموریت های دیپلماتیک غیر مقیم به دادگاه های کوچینچینا ، تایلند ("سیام") و مسقط و عمان رفت. 1832-6.

رابرتز با تایلند [3] و سعید بن سلطان، سلطان مسقط و عمان ، [4] قراردادهایی منعقد کرد، که در 30 ژوئن 1834 در واشنگتن دی سی به تصویب رسید . ویتنام برای دومین تلاش برای مذاکره [5] او به شدت مبتلا به اسهال خونی شد و در ماکائوی پرتغالی درگذشت ، که مانع از تبدیل شدن او به اولین فرستاده آمریکا به ادو ژاپن شد. [6] [7]

زندگی اولیه

رابرتز در 29 ژوئن 1784 در خانواده سارا گریفیث از پورتسموث، نیوهمپشایر و کاپیتان نیروی دریایی سلطنتی ادموند رابرتز، [8] که در 15 نوامبر 1787 درگذشت و در گورستان شمالی دفن شد [9] به دنیا آمد و پسرش را نیمه یتیم تحت مراقبت مادرش گذاشت. . ادموند جوان در سن 13 سالگی از طریق نماینده خود در کنگره یک حکم میدشیپینی در نیروی دریایی ایالات متحده دریافت کرد، اما به خواست مادرش برای ماندن در خانه تا زمانی که او زندگی می کرد، از قرار ملاقات صرف نظر کرد.

رابرتز در سال 1800 راهی دریا شد و نهایتاً تا 24 سالگی در لندن اقامت کرد . در سال 1808 با خانم کاترین ویپل لنگدون - دختر قاضی وودبری لنگدون و خواهرزاده فرماندار جان لنگدون ازدواج کرد . تجارت مثلثی انگلستان بین پورتسموث، دریای کارائیب و لندن. و در میان ثروتمندترین و مرتبط ترین شهروندان پورتسموث. از 11 فرزند این زوج، 8 فرزند از والدین خود جان سالم به در بردند. [6]

نیوهمپشایر (با تنها 16 مایل (26 کیلومتر) خط ساحلی) و کشتی سازی نیروی دریایی پورتسموث در مین به شکل دادن به شخصیت رابرتز اعتبار دارند. [6]

رابرتز تاجر

رابرتز به عنوان مالک کشتی و ابر محموله خود وارد تجارت مثلثی نیوانگلند شد ، اما هرگز به عنوان کاپیتان نبود .

رابرت هاپکینز میلر می گوید که رابرتز ثروت انباشته خود را در یک سری از بدبختی ها از دست داد، اما در سال 1823 موفق شد به عنوان کنسول ایالات متحده در دمرارا منصوب شود . با این حال، میلر به اشتباه Demerara را در سواحل شرقی آفریقا قرار می دهد و از شورش Demerara در سال 1823 اشاره نمی کند . [11]

شورش 1823 اهمیت ویژه ای داشت... [از این جهت که] توجه بریتانیا را در داخل و خارج پارلمان به بردگی وحشتناک شیطانی و نیاز به لغو آن جلب کرد. [12]

روایت خود رابرتز نه دمرارا و نه شورش بردگان را ذکر نمی کند، اما بیزاری محسوس او از برده داری، موضع مذاکره او را که در آن رعایا به عنوان برده پادشاه عمل می کنند، رنگ می کند. در سال 1827، که تقریباً از غارت خصوصی‌های فرانسوی و اسپانیایی در کشتی‌هایش در هند غربی فقیر شده بود، مری آن را اجاره کرد تا در اقیانوس هند تجارت کند . رابرتز در اکتبر 1827 وارد بندر زنگبار شد و سال بعد، سعید بن سلطان، سلطان مسقط و عمان تازه وارد ، که آنقدر مشتاق موازنه کردن نفوذ بریتانیا بود که از رابرتز خواست چند کشتی را اسکورت کند، داشت. ایالات متحده برای دادخواست تجارت

رابرتز قول داد که موضوع را با دولت خود در میان بگذارد. او پس از بازگشت، سناتور آمریکایی لوی وودبری ، یک دوست شخصی، [6] از تشدیدات ناشی از کشتیرانی آمریکایی نوشت که ممکن است با مذاکره در مورد معاهدات تجاری کاهش یابد. [13]

به دورترین بندر هند ثروتمند

لاتین: Divitis Indiae usque ad ultimum sinum

صحنه برای حرفه دیپلماتیک رابرتز با تجارت سالم با چین و هند شرقی آماده شد . پیگیری اعضای انجمن دریایی هند شرقی ، که در سال 1799 تأسیس شد و متشکل از کسانی بود که به عنوان استاد یا ابر محموله فراتر از دماغه امید خوب یا کیپ هورن سفر کرده بودند ، به آغاز روابط بین‌المللی ایالات متحده در طول دوره 1788 تا 1845 کمک کرد. از 1826 تا 1832، جان شیلابر، کنسول آمریکا در باتاویا ، مجموعه ای از نامه ها را ارسال کرد که به او اجازه داد تا در مورد معاهدات تجاری مذاکره کند. [14]

مارتین ون بورن در نامه‌ای به تاریخ 13 دسامبر 1830 که با امضای منشی دانیل برنت ارسال شد، پاسخ داد و خواستار آگاهی دقیق‌تر از ماهیت و شخصیت دولت‌های مورد نظر و جزئیات بیشتر در مورد مشکلات پیش‌آمده شد. [15] پس از آن که چارلز موزس اندیکوت، استاد بازرگان دوستی سالم، که به تجارت ادویه در سواحل سوماترا مشغول بود، بازگشت تا فرماندار اندیکوت ، همچنین جیمز مونرو از نیویورک را گزارش دهد، اوضاع به اوج خود رسید. کشتی خود را از دزدان دریایی که او را غارت کرده بودند و چندین خدمه را به قتل رسانده بودند، پس گرفت. [16] : ص121 

در پی اعتراض عمومی، پرزیدنت جکسون به کمودور جان داونز از ناوچه پوتوماک ، که در حال آماده شدن برای حرکت به سمت ساحل غربی بود، دستور داد که به جای آن در اولین سفر سوماترا ، که بندر نیویورک را در 19 اوت 1831 ترک می کرد، ادامه دهد.

رویدادهای بعدی

طاووس . آلفرد تی عقیق. مداد.

دوست رابرتز، وودبری، که به عنوان سناتور هنگام دریافت نامه رابرت در مورد نیاز به مذاکرات تجاری، برای افزایش تخصیص نیروی دریایی فشار می آورد، به تازگی وزیر نیروی دریایی جکسون شده بود و فرصتی را می دید. همانطور که پوتوماک در حال حرکت بود ، باکسر در حال راه اندازی بود . طاووس که برای اکتشاف تجهیز شده بود اما به دلیل کمبود بودجه به انجام وظیفه در هند غربی منحرف شده بود، برای جاسازی مجدد بازگشته بود. وودبری جکسون را متقاعد کرد که هر دو کشتی 10 تفنگی را برای حمایت از پوتوماک بفرستد - با رابرتز به عنوان "عامل ویژه" جکسون. وزیر امور خارجه ادوارد لیوینگستون "ادموند رابرتز» را در 27 ژانویه 1832 امضا کرد و به او دستور داد که در کسوت منشی ناخدا سوار طاووس شود ، هدف مأموریت او جز از ناخدا و کسانی که نیاز به دانستن داشتند پنهان بود ؛ در حالی که در گذرگاه او باید تا حد امکان جمع آوری می کرد. دانشی که قبلاً از شیلابر درخواست شده بود؛ وظایف او به عنوان فرستاده سپس در کوچین-چین آغاز می‌شد. لیوینگستون پس‌نسخه‌ای اضافه کرد که رابرتز باید روزانه 6 دلار دریافت کند . [ 17] جکسون بعداً در پیام خود در 30 می 1834 به سنا توضیح داد: مخارج آژانس از محل صندوق مشروط برای روابط خارجی پرداخت شده است .» [18]

در اواسط فوریه 1832، باکسر به لیبریا اعزام شد . با دستور ملحق شدن به طاووس در سواحل برزیل ، اما کشتی ها تا 5 ژوئن 1834 در جاده ناسالم باتاویا موفق به ملاقات نشدند . [19] در مارس 1832، طاووس تحت فرماندهی دیوید گیزینگر به سمت برزیل رفت و فرانسیس بیلیز به عنوان کاردار بوئنوس آیرس و مامور مخفی رابرتز منصوب شد . گزارش منتشر شده او از طرح کلی آنچه که دو سال پیش از کارگزار شرکت هند شرقی منتشر شده بود، پیروی می کندماموریت جان کرافورد در سال 1822 به سیام و کوچینچینا. رابرتز، هم در گزارش خود به ایالت [20] و هم در مجله خود، به صفحه 269 نسخه خود از آقای کرافورد [ sic ] [21] - صفحه 414 در ویرایش دوم کرافورد اشاره می کند. [22]

باکسر که در زمان تعیین شده نتوانست خود را نشان دهد، دستوراتی در مونته ویدئو برای پیوستن او به بنکولن گذاشته شد. طاووس از طریق کیپ هورن حرکت کرد و بنکولن را در 23 اوت 1833 ساخت. مقیم هلندی گزارش داد که پوتوماک ماموریت خود را به پایان رسانده بود، [23] بنابراین پیکاک را آزاد کرد تا به جستجوی رابرتز برای اطلاعات ادامه دهد .

اولین ماموریت رابرتز

طبق دستور جمع‌آوری اطلاعات قبل از رفتن به کوچینچین، طاووس از طریق لانگ آیلند و کروکاتوآ به سمت مانیل حرکت کرد ، جایی که چشمه‌های آب گرمی که در سمت شرقی جزایر در فاصله 150 فوتی (46 متری) از ساحل یافت می‌شد، به شدت بالا می‌آمدند. از آب. زمان‌سنج‌های دریایی Peacock که بی فایده بودند، او تنگه سوندا را با محاسبه مرده رد کرد. اسهال و اسهال خونی در بین خدمه از آنژیر تا مانیل شایع بود. پس از دو هفته وجود، وبابا وجود تمیزی کلی کشتی، ضربه خورد. طاووس هفت مرد را از دست داد. بسیاری از کسانی که بهبود یافتند به دلیل بیماری های دیگر مردند. هیچ مورد جدیدی از وبا پس از شروع او در 2 نوامبر 1833 برای ماکائو رخ نداد. در دو لیگ (9.7 کیلومتر) جزیره لاما یا مجمع الجزایر وانشان ، او پس از پرداخت هزینه سیزده دلار و یک بطری رم ، سوار یک خلبان دریایی شد . [24]

ماکائو و کانتون سیتی

کنگره

با آمریکایی‌هایی که به بندر کانتون سیتی می‌رسیدند، تقریباً مانند سایر خارجی‌هایی که مایل به تجارت از طریق خانه‌های تجاری چینی هم‌هنگ بودند، رفتار می‌شد که انحصارات امپراتوری در تجارت خارجی به آنها داده شده بود . تجارت پرسود بود، اما تاجران خارجی از افراد اجتماعی و سیاسی فرودستی برخوردار بودند و هیچ تضمینی برای جان، مال، یا حقوق تجارت یا اقامت خود نداشتند. در حالی که این امر انگلیسی‌ها را بی‌اعتبار می‌کرد، آمریکایی‌ها و دیگران حاضر به مداخله نبودند، مبادا چیزی که آنها بیش از همه از آن می‌ترسیدند، یعنی تحریم تجاری، به وجود بیاید. کنگره تحت فرماندهی کاپیتان جان دی. هنلی ، اولین کشتی نیروی دریایی ایالات متحده که به چین رفت، در 3 نوامبر 1819 وارد جزیره لینتین شد .

مقامات چینی که از ورود یک کشتی جنگی نگران شده بودند، به کاپیتان او دستور دادند که وارد رودخانه پرل نشود . کاپیتان هنلی با توصیه کنسول ایالات متحده مبنی بر اینکه هیچ اقدام نامطلوبی انجام نخواهد شد، شجاعانه وارد کشتی خود شد. در ژانویه 1830 ، وینسنس جنگی تحت فرماندهی ویلیام بی.، بیش از دو هفته در کانتون ماند، جایی که بازرگانان آمریکایی به او توصیه کردند که بازدید سالانه نیروی دریایی ارزشمند خواهد بود - اگر فرماندهان آنها "همان گونه احترامی که شما نسبت به آداب و رسوم چین نشان می دهید، و رفتار آشتی جویانه ای که شما نشان دادید" نشان دهند، که فینچ به درستی گزارش می کند. به اداره نیروی دریایی هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که گزارش فینچ به ایالت ارسال شده باشد، یا اینکه رابرتز آن را دیده باشد، حتی اگر شرایط در همه پادشاهی‌های خراج‌دار «سینیک‌شده» در نزدیکی یکسان بود، یعنی فرد با احتیاط رفتار کند، بدون هیچ گونه تضمینی. [25]

در ماه‌های پایانی سال 1832، رابرتز از ماکائو و کانتون سیتی بازدید کرد، جایی که او خاطرنشان کرد: "تجار چینی به عنوان دلالان زیرک شهرت خوبی دارند: آنها اعتماد کمی به یکدیگر دارند؛ هر قرارداد مهم باید "تثبیت شود". و با پرداخت مبلغ مقرر اطمینان حاصل می کنند: اما آنها بیشترین اطمینان را به صداقت مشتریان خارجی خود دارند" (صفحه 128)

رابرتز بیشتر فصل‌های ششم تا هفدهم را به تاریخ، آداب و رسوم و حکمرانی «پادشاهی آسمانی» اختصاص داد و نتیجه گیری اینکه چرا «آسمانی‌ها» به یکدیگر اعتماد کمی دارند، به خواننده واگذار کرد. او جان رابرت موریسون را به عنوان مترجم چینی و منشی شخصی، که قرار بود از راه سنگاپور بازگردد، درگیر می کند. [26]

پادشاهی ویتنام

سیاست خارجی انزواطلبانه مین مانگ را ببینید

شش هفته پس از رسیدن به لینتینگ و پس از تحمل چند روز هوای بارانی و بد، طاووس به سمت خلیج توران ( دا نانگ ) به عنوان بهترین نقطه برای برقراری ارتباط با هو ، در حدود پنجاه مایل دورتر حرکت کرد و لنگر انداختن از آن غیرممکن بود. نوار Hue به دلیل موسمی شرق آسیا . رسیدن به خلیج در 1 ژانویه 1833، بادهای مخالف از شمال غربی به جای شمال شرقی مورد انتظار، همراه با جریان قوی به سمت جنوب باعث شد کشتی در هر گیره زمین را از دست بدهد، تا اینکه در 6 ژانویه، کشتی به خلیج ناشناخته ای رفت که ثابت کرد. میزبان بندر Vung-lam استان Phú Yên . [27]

پیرمردی با لباس های ژنده پوش و کثیف وارد کشتی شد که به نظر می رسید تا حدودی از ماهیگیرانی که او را آورده بودند برتری داشته باشد. به جای اینکه از اینکه به او پیشنهادی برای صندلی داده نشده بود، ابراز تمایل کرد که آنجا را ترک کند. هنگامی که معلوم شد که او فرد اصلی دهکده است، او را به یک صندلی روی عرشه اسلحه دعوت کردند و در آنجا از نزدیک درباره اینکه کشتی کجاست و میزان دولت و دفاعیاتش چقدر است، سؤال شد. پیرمرد که از کشتی مطلع شد فرستاده‌ای داشت که مشتاق رسیدن به پایتخت بود، با خوشحالی گفت که کشتی ممکن است سه یا چهار روز دیگر به سمت شمال بازگردد. این اظهارات در آن زمان فراموش شد و پس از شکست ماموریت در دریافت دعوتنامه رسمی برای Hue، با تأسف به یاد آورد. رابرتز سوء تفاهم های بعدی را به غرور و تعصبات ملی آنها نسبت می دهد و گزارش مفصلی از خود ارائه می دهد.[28] میلر می‌گوید که یک ویتنامی مدرن نشان می‌دهد که رابرتز فاقد «انعطاف‌پذیری دیپلماتیک» است، و توصیف‌های او از مردم «از هرگونه حسن نیت و تفاهم رد شده است». [29] [30] رابرتز قبل از انتشار حساب خود درگذشت، بدون اینکه فرصتی برای اصلاح آن داشته باشد. [31] همانطور که منتشر شد، او گزارش می‌دهد که هنگام تحت فشار قرار دادن عناوین خود، که معمولاً طولانی بود، با نمایندگان دربار شوخی می‌کرد.

من فوراً به این نتیجه رسیدم که آنها را طنز کنم ... معاون اصلی که مداد چینی و نیمی از کاغذ را آماده کرده بود، نشست تا بنویسد. من فوراً متوجه او شدم که لازم است با یک برگه کامل شروع کنم .... تصمیم گرفتم در وهله اول نام همه شهرستان ها و دویست و چند شهر را در ایالت مادری خود به آنها بدهم. و همچنین کوه‌ها، رودخانه‌ها و دریاچه‌ها، که مکان‌های القاب را تأمین می‌کنند، و سپس، اگر راضی نبودند، به همان ترتیب با سایر ایالات اتحادیه پیش می‌روند... و غیره، احتمالاً آنها را برای چند روز مشغول کنید، اگر آنها پشتکار کافی برای ادامه دادن به پایان آنچه در نظر داشتم بی پایان بود.سپس این کار را به شرح زیر شروع کردم، آقای موریسون به عنوان مترجم و اغلب مترجم: ادموند رابرتز، فرستاده ویژه ایالات متحده، و شهروند پورتسموث، در ایالت نیوهمپشایر. سپس با شهرستان های راکینگهام، استرافورد، مریماک ادامه دادم. [32]

بعداً خط افتتاحیه بالای امضای او برای معاهده ای که با موفقیت با تایلند مذاکره می کند ظاهر می شود.

سیام

به معاهده رفاقت و تجارت سیامی-آمریکایی مراجعه کنید . روابط تایلند و ایالات متحده آمریکا

مسقط

علاقه رابرتز به دیپلمات شدن با دیدار قبلی در حدود سال 1827 از سعید بن سلطان، سلطان مسقط و عمان ، جرقه زد . [6] معاهده ای با سلطان در 21 سپتامبر 1833 در مسقط امضا شد. [1] [33]

ماموریت دوم

جراح نیروی دریایی ویلیام راشنبرگر (1807-1895) مأمور به طاووس ، [34] به فرماندهی ستوان کورنلیوس استریبلینگ ، همراه با Schooner Enterprise ، ستوان های فرمانده AS Campbell. هر دو تحت فرماندهی کمودور ادموند پی کندی . [35]

عواقب و میراث

لایحه ای برای تسویه حساب های ادموند رابرتز، مامور دیپلماتیک فقید ایالات متحده در کوچین چین، مسقط و سیام، پیشنهاد می کرد که نمایندگان قانونی او مجاز به دریافت حقوق کاردار بدون لباس باشند. کمتر از روزی که قبلاً پرداخت شده بود، از زمان انتصاب او در 27 ژانویه 1832، تا شش ماه پس از مرگش در 13 ژوئن 1836. [36] گزارش رابرتز از مأموریتش [37] پس از مرگش منتشر شد. مقالات او در ژوئیه 1991 توسط انجمن تاریخی پورتسموث به امانت سپرده شد .موزه ملی تاریخ طبیعی . [39] رابرتز همچنین به دلیل درخواست شماره‌های عقاب‌های سر عمامه آمریکایی متعلق به سال 1804 و دلارهای نیم تنه (معروف دلار 1804 ) به عنوان بخش‌هایی از سکه‌های اثبات ارائه برای انجام ماموریت دوم خود مشهور است.

نه گزارش‌های رابرتز و نه روشن‌برگر مربوط به یک دیپلمات ماهر نیست، بلکه برای مخاطبان آمریکایی نوشته شده‌اند تا آنها را با واقعیت‌های یک سرزمین و فرهنگ دور آشنا کنند - که متعاقباً با عنوان Two Yankee Diplomats In Siam در دهه 1830 جمع‌آوری و منتشر شد. [40]

منابع

  1. ^ a b Ruschenberger 1838 .
  2. رابرتز 1837 .
  3. کنگره ایالات متحده 1904 ، ص. 10.
  4. دیویس 1873 ، ص. 602.
  5. مکس باوکوس (29 ژوئن 2006). "بیانیه طبقه Baucus در مورد توافقنامه تجارت آزاد آمریکا و عمان" . کمیته مالی سنا آن معاهده با عمان بخشی از یک تصویر بزرگتر بود. این تصویر بزرگتر شامل سیام - تایلند امروزی - و کوچین چین - ویتنام امروزی بود. ادموند رابرتز همچنین به آن کشورها سفر کرد تا روابط تجاری گسترده تری را آغاز کند.
  6. ^ a b c d e Griffis, Williom Elliot (6 اوت 1905). "ادموند رابرتز، اولین فرستاده ما به ژاپن" (PDF) . نیویورک تایمز . پ. SM2 . بازبینی شده در 23 آوریل 2012 .
  7. ^ کول 1941 ، صفحات 497-513.
  8. «بخش 4» . بررسی بیوگرافی . بوستون: شرکت انتشارات مروری بیوگرافی (در شهرستان دلاور، نیویورک، شجره نامه و سایت تاریخ). 27 ژانویه 2011 [برای اولین بار در سال 1895 منتشر شد] . بازیابی شده در 11 فوریه 2013 . برادران بل. ... فرانسیس لیر رابرتز، همسر کالوین اچ بل، کوچکترین دختر ادموند و کاترین ویپل (لنگدون) رابرتز، از پورتسموث، NH بود ... خانواده رابرتز اصالتا انگلیسی دارند... پدربزرگ آنها کاپیتان ادموند بود. رابرتز، از نیروی دریایی بریتانیا؛ و پدر آنها ادموند رابرتز، فرستاده فوق العاده و وزیر مختار ایالات متحده در چندین دادگاه آسیایی بود. او در 12 ژوئن 1836 در ماکائو چین درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد.
  9. «به یاد سروان ادموند رابرتز که در 15 نوامبر 1787 این زندگی را ترک کرد» . تصاویر سنگ قبر یک موضوع بسیار سنگین. 23 ژوئن 2006. بایگانی شده از نسخه اصلی در 2010-12-02 . بازبینی شده در 5 می 2012 . تصویر © 2004 Gravematter.com
  10. «خانواده کالوین هاوارد بل» . استخراج از تاریخچه خانواده بل . دسترسی به شجره نامه 23 آوریل 2012. بایگانی شده از نسخه اصلی در 2011-11-04 . بازبینی شده در 19 آوریل 2012 . قاضی Woodbury Langdon، از پورتسموث، NH; نماینده کنگره قاره ای، 1779; رئیس سنای NH، 1784; قاضی دادگاه عالی NH، 1782-91 .... (الف) کاترین ویپل لنگدون: m. 1808، ادموند رابرتز، از پورتسموث، NH
  11. ^ میلر 1990 ، ص. 23.
  12. گرنج 2009 ، ص. 149.
  13. رابرتز 1837 ، ص. 5.
  14. گدالسیا، دیوید (زمستان 2002). "نامه‌هایی از پادشاهی میانه: ریشه‌های سیاست چین آمریکا" . مجله پیش درآمد . اداره آرشیو و اسناد ملی ایالات متحده. 34 (4) . بازیابی شده در 15 جولای 2012 . شیلابر در 23 ژوئیه 1824 به عنوان کنسول منصوب شد و از 14 فوریه 1825 تا اکتبر 1832 خدمت کرد. او در 10 ژوئن 1835 رسماً در چین استعفا داد. دفتر مورخ، وزارت امور خارجه، واشنگتن دی سی، ارتباطات الکترونیکی، دسامبر 17، 2001.
  15. ^ میلر 1990 ، ص. 30.
  16. ترو، چارلز ادوارد (1905)، فرماندهان کشتی قدیمی سالم ، نیویورک و لندن: پسران جی پی پاتنم، OCLC 4669778 
  17. ^ میلر 1990 ، صفحات 308-309.
  18. ^ میلر 1990 ، ص. 21.
  19. رابرتز 1837 ، ص. 327.
  20. ^ میلر 1990 ، ص. 305.
  21. رابرتز 1837 ، ص. 198.
  22. کرافورد، جان (21 اوت 2006) [برای اولین بار در 1830 منتشر شد. مجله یک سفارت از فرماندار کل هند در دادگاه های سیام و کوچین چین . جلد 1 (ویرایش دوم). لندن: اچ. کولبرن و آر. بنتلی. OCLC 03452414 . بازیابی شده در 2 فوریه 2012 .  آدرس جایگزین
  23. رابرتز 1837 ، ص. 32.
  24. رابرتز 1837 ، ص. 65.
  25. لانگ، دیوید فاستر (1988). "فصل نهم" . قیطان طلا و روابط خارجی: فعالیت های دیپلماتیک افسران نیروی دریایی ایالات متحده، 1798-1883 . آناپولیس: انتشارات موسسه نیروی دریایی. ص  207 به بعد . شابک 978-0-87021-228-4. LCCN  87034879 .
    • خلاصه لای در: جویس اس گلدبرگ (فوریه 1990). "بررسی: بند طلا و روابط خارجی: فعالیت های دیپلماتیک افسران نیروی دریایی ایالات متحده، 1798-1883 توسط دیوید اف. لانگ". بررسی تاریخی آمریکا 95 (1): 253-254. JSTOR 2163133 . 
  26. رابرتز 1837 ، صفحات 72-171.
  27. «پرونده خلیج ژوان دای (استان فو ین) به یونسکو ارسال شد» . تورهای ویتنام 21 سپتامبر 2011. بایگانی شده از نسخه اصلی در 25 اکتبر 2011 . بازبینی شده در 26 ژوئن 2012 . خلیج وونگ لام در گذشته شلوغ ترین بندر تجاری فو ین بود، دری که فو ین را به دنیای تجارت بیرونی متصل می کرد.
  28. رابرتز 1837 ، ص. 178 به بعد..
  29. ^ میلر 1990 ، ص. [ صفحه مورد نیاز ] .
  30. Nguyễn 1967 ، ص. 156.
  31. Ruschenberger 1838 , p. 23.
  32. رابرتز 1837 ، ص. 217.
  33. کوتیل، الکساندر اول (2008-01-17). "معاهده بین ایالات متحده آمریکا و سلطان مسحاط: متن عربی". مجله انجمن شرق آمریکا . 4 (1854): 341-343. JSTOR 592284 . 
  34. WSW Ruschenberger, MD (1873). "گزارشی در مورد منشاء و خواص درمانی کوندورانگو" . به دستور نیروی دریایی منتشر شد . واشنگتن: GPO . بایگانی شده از نسخه اصلی در 2012-04-27 . بازبینی شده در 26 آوریل 2012 . ویلیام روسشنبرگر در سال 1836 با ناو USS Peacock به همراه ادموند رابرتز دریانوردی کرد.
  35. Ruschenberger 1838 , p. 258.
  36. «یک قرن قانون‌گذاری برای یک ملت جدید: اسناد و بحث‌های کنگره ایالات متحده، 1774 - 1875» .
  37. رابرتز 1837 ، ص. = [ صفحه مورد نیاز ] .
  38. «کمک های یافتن پورتسموث آتنائوم» . بایگانی شده از نسخه اصلی در 2011-08-14 . بازیابی شده در 2012-05-24 .
  39. «پیمان دوستی و تجارت، 1833» (نمایشگاه) . هدایای سلطنتی از تایلند . موزه ملی تاریخ طبیعی . 21 ژوئن 2007 . بازبینی شده در 19 آوریل 2012 .
  40. رابرتز و روسچنبرگر 2002 .

کتابشناسی

همچنین ببینید